Previous Verse
Next Verse

Shloka 22

वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)

इक्ष्वाकोरश्वमेधेन इला किंपुरुषो ऽभवत् इला किंपुरुषत्वे च सुद्युम्न इति चोच्यते

ikṣvākoraśvamedhena ilā kiṃpuruṣo 'bhavat ilā kiṃpuruṣatve ca sudyumna iti cocyate

اِکشواکو کے اشومیدھ یَجْیَ سے اِلا کِمْپُرُش بن گئی۔ اور جب اِلا کِمْپُرُش کی حالت میں تھی تو اسی کو سُدیُمن بھی کہا جاتا ہے۔

ikṣvākoraśvamedhenaby Ikṣvāku’s Aśvamedha (horse-sacrifice)
ikṣvākoraśvamedhena:
ilāIlā
ilā:
kiṃpuruṣaḥa Kiṃpuruṣa (a semi-divine being)
kiṃpuruṣaḥ:
abhavatbecame
abhavat:
ilāIlā
ilā:
kiṃpuruṣatvein the state/condition of being a Kiṃpuruṣa
kiṃpuruṣatve:
caand
ca:
sudyumnaḥSudyumna
sudyumnaḥ:
itithus
iti:
caalso
ca:
ucyateis called/said
ucyate:

Suta Goswami

I
Ikṣvāku
I
Ilā
S
Sudyumna

FAQs

It links royal Vedic ritual power (Aśvamedha) with dramatic transformations of identity, reinforcing a Linga Purana theme: ritual and dharma must ultimately be oriented to Pati (Śiva) for stability beyond changing nāma-rūpa.

Indirectly, it contrasts mutable embodied states (Ilā/Sudyumna as shifting forms) with the Shaiva Siddhānta view of Shiva-tattva as the unchanging Pati—beyond transformations produced by karma and sacrificial merit.

The Aśvamedha (horse-sacrifice) is highlighted as a Vedic royal rite; the verse does not teach Pāśupata Yoga directly, but it frames how ritual action can alter worldly status while liberation requires turning toward Śiva as Pati.