देवादिसृष्टिकथनम् (वसिष्ठशोकः, पराशरजन्म, एकलिङ्गपूजा, रुद्रदर्शनम्)
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे देवादिसृष्टिकथनं नाम त्रिषष्टितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं हि रक्षसा शक्तिर् भक्षितः सो ऽनुजैः सह वासिष्ठो वदतां श्रेष्ठ सूत वक्तुमिहार्हसि
iti śrīliṅgamahāpurāṇe pūrvabhāge devādisṛṣṭikathanaṃ nāma triṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ ṛṣaya ūcuḥ kathaṃ hi rakṣasā śaktir bhakṣitaḥ so 'nujaiḥ saha vāsiṣṭho vadatāṃ śreṣṭha sūta vaktumihārhasi
یوں شری لِنگ مہاپُران کے پُروَ بھاگ میں ‘دیوادि سِرشٹی کتھن’ نام کا تریسٹھواں ادھیائے۔ رِشیوں نے کہا—اے سوت، گفتار میں برتر! وِسِشٹھ کے پُتر شکتی اپنے چھوٹے بھائیوں سمیت راکشس کے ہاتھوں کیسے بھکشِت ہوا؟ اسے یہاں بیان کرنے کے لائق آپ ہی ہیں۔
Sages (Ṛṣayaḥ) addressing Sūta
It sets the Purāṇic dialogue-frame (sages questioning Sūta), through which Shaiva cosmology and dharma—including the sacred meaning of the Liṅga as Pati (Śiva) guiding pashus (souls)—is transmitted.
Indirectly: by introducing a karmic-historical episode within a creation narrative, it implies the governance of cosmic order under Pati (Śiva), where events involving sages and beings unfold within Śiva’s overarching lordship and dharma.
No specific ritual is stated in this verse; it functions as a narrative prompt. The forthcoming account typically supports Shaiva teaching by illustrating dharma, karmic causality, and the need for Pati-bhakti that later culminates in Liṅga-pūjā and Pāśupata-oriented discipline.