Devotion in Kimpuruṣa-varṣa and the Glory of Bhārata-varṣa
Rāmacandra & Nara-Nārāyaṇa; Rivers, Varṇāśrama, and Liberation
एतदेव हि देवा गायन्ति— अहो अमीषां किमकारि शोभनं प्रसन्न एषां स्विदुत स्वयं हरि: । यैर्जन्म लब्धं नृषु भारताजिरे मुकुन्दसेवौपयिकं स्पृहा हि न: ॥ २१ ॥
etad eva hi devā gāyanti — aho amīṣāṁ kim akāri śobhanaṁ prasanna eṣāṁ svid uta svayaṁ hariḥ yair janma labdhaṁ nṛṣu bhāratājire mukunda-sevaupayikaṁ spṛhā hi naḥ
دیوتا گاتے ہیں—واہ! اِن لوگوں نے کیسا نیک عمل کیا ہوگا، یا خود ہری اِن پر راضی ہوا ہوگا؛ اسی لیے انہیں بھارت بھومی میں انسانی جنم ملا جو مکُند کی سیوا کے لیے موزوں ہے۔ ہم دیوتا بھی بھارت ورش میں انسانی جنم پا کر بھکتی کرنے کی آرزو رکھتے ہیں؛ مگر یہ تو پہلے ہی وہاں سیوا میں لگے ہوئے ہیں۔
These facts are further explained in Caitanya-caritāmṛta ( Ādi 9.41) :
Because human birth in Bhārata-varṣa is especially conducive to Mukunda-sevā—devotional service to the Supreme Lord—which even the demigods aspire for.
Shukadeva Gosvami speaks this to King Parikshit while describing the unique spiritual opportunity available in Bhārata-varṣa.
It urges us to value human life as a rare chance for bhakti—using time, abilities, and daily duties to serve Mukunda through remembrance, worship, and ethical living.