Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 57
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
شِو نے کہا—میں، سنَت کُمار، نارَد، قابلِ تعظیم برہما، کپِل، اپان्तरتم (ویاس)، دیول، دھرمراج، آسُری، مریچی وغیرہ سِدھ مہاتما ماضی، حال اور مستقبل جانتے ہیں؛ پھر بھی ہم پر بھگوان کی مایا کا پردہ ہے، اس لیے اس مایا کی وسعت نہیں سمجھ سکتے۔ وِشویشور کا یہ شستر (سُدرشن) ہمارے لیے بھی ناقابلِ برداشت ہے؛ لہٰذا تم اسی پرم پُرش وِشنو کی پناہ لو—ہری تمہارا کلیان کرے گا۔
FAQs
They are renowned divine sages and teachers; this verse lists them as exalted authorities being referenced together in the narrative.
To emphasize the stature and collective authority of those being cited—figures known for spiritual realization and guidance.
It encourages humility and reliance on bona fide spiritual wisdom rather than pride in one’s own limited understanding.