Pūru-vaṁśa, Duṣmanta–Śakuntalā, and the Rise of Mahārāja Bharata
दुष्मन्तो मृगयां यात: कण्वाश्रमपदं गत: । तत्रासीनां स्वप्रभया मण्डयन्तीं रमामिव ॥ ८ ॥ विलोक्य सद्यो मुमुहे देवमायामिव स्त्रियम् । बभाषे तां वरारोहां भटै: कतिपयैर्वृत: ॥ ९ ॥
duṣmanto mṛgayāṁ yātaḥ kaṇvāśrama-padaṁ gataḥ tatrāsīnāṁ sva-prabhayā maṇḍayantīṁ ramām iva
ایک بار راجہ دُشمنت شکار کے لیے جنگل گیا اور بہت تھک کر کَنوا مُنی کے آشرم کے مقام پر پہنچا۔ وہاں اس نے ایک نہایت حسین عورت کو دیکھا جو لکشمی دیوی کی مانند تھی اور اپنی تابانی سے پورے آشرم کو روشن کیے بیٹھی تھی۔ بادشاہ اس کے حسن سے فطری طور پر کھنچ گیا اور چند سپاہیوں کے ساتھ اس کے پاس جا کر اس سے گفتگو کی۔
He met her at the hermitage of sage Kaṇva, where she was seated and appeared radiant like Lakṣmī.
Because her natural radiance and beauty seemed to adorn the entire hermitage, reminiscent of Lakṣmī’s auspicious splendor.
It suggests that purity (like an āśrama) and inner radiance can reveal extraordinary grace—training us to perceive sacredness beyond external status.