Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 26
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
आगतेष्वपयातेषु सा सङ्केतोपजीविनी । अप्यन्यो वित्तवान् कोऽपि मामुपैष्यति भूरिद: ॥ २५ ॥ एवं दुराशया ध्वस्तनिद्रा द्वार्यवलम्बती । निर्गच्छन्ती प्रविशती निशीथं समपद्यत ॥ २६ ॥
āgateṣv apayāteṣu sā saṅketopajīvinī apy anyo vittavān ko ’pi mām upaiṣyati bhūri-daḥ
آنے جانے والوں کے بیچ، جس کی روزی اسی پیشے سے تھی، وہ سوچتی—“شاید کوئی اور مالدار آئے جو بہت دے دے۔” اس لاحاصل امید نے اس کی نیند اڑا دی؛ وہ دروازے سے ٹیک لگا کر کبھی باہر نکلتی، کبھی اندر لوٹتی رہی، یہاں تک کہ آدھی رات آ پہنچی۔
FAQs
This verse shows the mind’s pattern of clinging to hope—expecting a “generous wealthy man”—which keeps one bound to anxiety and dependence on external gain.
Pingalā is a courtesan whose disappointment becomes the turning point for renunciation; her story is used as a practical illustration of vairāgya (detachment).
Notice the habit of waiting for the “next opportunity” to fulfill desire; reducing such expectation and turning inward helps cultivate peace and self-respect.