Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 22
Sāṅkhya of Creation and Annihilation
Sarga–Nirodha-viveka
अन्ने प्रलीयते मर्त्यमन्नं धानासु लीयते । धाना भूमौ प्रलीयन्ते भूमिर्गन्धे प्रलीयते ॥ २२ ॥ अप्सु प्रलीयते गन्ध आपश्च स्वगुणे रसे । लीयते ज्योतिषि रसो ज्योती रूपे प्रलीयते ॥ २३ ॥ रूपं वायौ स च स्पर्शे लीयते सोऽपि चाम्बरे । अम्बरं शब्दतन्मात्र इन्द्रियाणि स्वयोनिषु ॥ २४ ॥ योनिर्वैकारिके सौम्य लीयते मनसीश्वरे । शब्दो भूतादिमप्येति भूतादिर्महति प्रभुः ॥ २५ ॥ स लीयते महान् स्वेषु गुणेषु गुणवत्तमः । तेऽव्यक्ते सम्प्रलीयन्ते तत् काले लीयतेऽव्यये ॥ २६ ॥ कालो मायामये जीवे जीव आत्मनि मय्यजे । आत्मा केवल आत्मस्थो विकल्पापायलक्षणः ॥ २७ ॥
anne pralīyate martyam annaṁ dhānāsu līyate dhānā bhūmau pralīyante bhūmir gandhe pralīyate
پرلَے کے وقت جیو کا فانی بدن اَنّ میں لَین ہو جاتا ہے؛ اَنّ دانوں میں، دانے زمین میں، زمین خوشبو کی تنماترا میں۔ خوشبو پانی میں، پانی ذائقے میں، ذائقہ آگ میں، آگ روپ میں؛ روپ لمس میں، لمس ہوا میں، ہوا آکاش میں، آکاش شبد-تنماترا میں۔ حواس اپنے اپنے ادھِشتھاتری دیوتاؤں میں، وہ من میں، من ساتتوِک اہنکار میں؛ شبد تامس اہنکار میں، وہ مہتتتو میں؛ مہتتتو گُنوں میں، گُن اَویَکت میں، اَویَکت کال میں؛ کال مہاپُرش میں، اور وہ جیو-بیج اَجن پرماتما میرے اندر لَین ہو جاتا ہے۔ میں ہی اکیلا آتما، اپنے میں قائم؛ سِرشٹی اور پرلَے مجھ ہی سے ظاہر ہوتے ہیں۔
The annihilation of the material world is the reversal of the process of creation, and ultimately everything is merged to rest within the Supreme Lord, who remains full in His absolute position.