अग्निमित्रस्ततस्तस्मात् सुज्येष्ठो भविता तत: । वसुमित्रो भद्रकश्च पुलिन्दो भविता सुत: ॥ १५ ॥ ततो घोष: सुतस्तस्माद् वज्रमित्रो भविष्यति । ततो भागवतस्तस्माद् देवभूति: कुरूद्वह ॥ १६ ॥ शुङ्गा दशैते भोक्ष्यन्ति भूमिं वर्षशताधिकम् । तत: काण्वानियं भूमिर्यास्यत्यल्पगुणान्नृप ॥ १७ ॥
agnimitras tatas tasmāt sujyeṣṭho bhavitā tataḥ vasumitro bhadrakaś ca pulindo bhavitā sutaḥ
اے کُروؤں کے سردار پریکشت! اگنِمتر کے بعد سُجَیَیشٹھ بادشاہ ہوگا؛ پھر وسومتر، بھدرک اور بھدرک کا بیٹا پُلِند۔ پھر پُلِند کا بیٹا گھوش، اس کے بعد وجْرمتر، پھر بھاگوت اور آخر میں دیوبھوتی۔ یوں شُنگ خاندان کے دس راجے سو برس سے زیادہ زمین پر حکومت کریں گے۔ پھر کم خوبیوں والے کانوَ خاندان کے راجے زمین کو اپنے تابع کر لیں گے۔
According to Śrīla Śrīdhara Svāmī, the Śuṅga dynasty began when General Puṣpamitra killed his king, Bṛhadratha, and assumed power. After Puṣpamitra came Agnimitra and the rest of the Śuṅga dynasty, which lasted for 112 years.
In Bhagavatam 12.1.17, Śukadeva states that ten Śuṅga rulers will govern for a little over one hundred years, after which the realm will pass to the Kāṇvas, described as having lesser virtue (alpa-guṇān).
Because this section narrates the progressive decline of royal dharma in Kali-yuga; Śukadeva highlights that later rulers will possess fewer noble qualities, contrasting with earlier standards of righteous kingship.
Worldly leadership and institutions change and often degrade over time; the verse encourages seekers to anchor their hope in timeless devotion and dharma rather than relying on political power for lasting well-being.