कुतोऽशिवं त्वच्चरणाम्बुजासवं महन्मनस्तो मुखनि:सृतं क्वचित् । पिबन्ति ये कर्णपुटैरलं प्रभो देहंभृतां देहकृदस्मृतिच्छिदम् ॥ ३ ॥
kuto ’śivaṁ tvac-caraṇāmbujāsavaṁ mahan-manasto mukha-niḥsṛtaṁ kvacit pibanti ye karṇa-puṭair alaṁ prabho dehaṁ-bhṛtāṁ deha-kṛd-asmṛti-cchidam
[کرشن کے رشتہ دار بولے:] اے प्रभو! آپ کے کنول چرنوں سے نکلنے والا امرت-रस، جو مہان بھکتوں کے من سے ان کے مُنہ کے راستے بہہ کر سننے والوں کے کانوں کے پیالوں میں اترتا ہے—جو اسے جی بھر کر پیتے ہیں، اُن کے لیے بدبختی کہاں سے آئے؟ یہ رس جسم والوں کی جسم کے خالق کے بارے میں بھول کو کاٹ دیتا ہے۔
This verse says that those who drink the nectar of Krishna’s lotus feet through their ears—by hearing from great devotees—become free from inauspiciousness because such hearing destroys forgetfulness of the Lord.
While addressing Krishna, Rukmini glorifies bhakti centered on śravaṇam—hearing Krishna-kathā from realized souls—as the direct remedy for the embodied soul’s delusion and suffering.
Make regular time to hear Bhagavatam or Krishna-kathā from authentic devotees/teachers, and replace anxiety-driven media intake with devotional listening that reduces bodily obsession and strengthens remembrance of God.