Mucukunda’s Departure; Jarāsandha’s Pursuit; Prelude to Rukmiṇī’s Abduction
Rukmiṇī’s Message Begins
श्रीशुक उवाच इत्थं सोऽनग्रहीतोऽङ्ग कृष्णेनेक्ष्वाकुनन्दन: । तं परिक्रम्य सन्नम्य निश्चक्राम गुहामुखात् ॥ १ ॥
śrī-śuka uvāca itthaṁ so ’nagrahīto ’nga kṛṣṇenekṣvāku nandanaḥ taṁ parikramya sannamya niścakrāma guhā-mukhāt
شری شُک دیو نے کہا—اے راجا، یوں شری کرشن کی عنایت پا کر اِکشواکو کا محبوب مُچُکُند نے اُن کی پرکرما کی، سجدہ کیا اور غار کے دہانے سے باہر نکل آیا۔
This verse shows the proper devotional etiquette: after receiving Kṛṣṇa’s grace, Mucukunda honors Him by circumambulating and offering obeisances before departing.
It refers to King Mucukunda, a royal descendant of the Ikṣvāku dynasty, who had just been favored by Lord Kṛṣṇa.
Respond to divine help or blessings with gratitude and humility—offer respect, remember the source of grace, and act without pride.