Shloka 33
Uddhava Sent to Vraja: Consolation to Nanda-Yaśodā and the Gopīs’ Separation
यस्मिन् जन: प्राणवियोगकाले क्षणं समावेश्य मनोऽविशुद्धम् । निर्हृत्य कर्माशयमाशु याति परां गतिं ब्रह्ममयोऽर्कवर्ण: ॥ ३२ ॥ तस्मिन् भवन्तावखिलात्महेतौ नारायणे कारणमर्त्यमूर्तौ । भावं विधत्तां नितरां महात्मन् किं वावशिष्टं युवयो: सुकृत्यम् ॥ ३३ ॥
yasmin janaḥ prāṇa-viyoga-kāle kṣanaṁ samāveśya mano ’viśuddham nirhṛtya karmāśayam āśu yāti parāṁ gatiṁ brahma-mayo ’rka-varṇaḥ
جو شخص جان نکلتے وقت ایک لمحہ بھی اُس آفتاب جیسے نورانی، برہما مَی پروردگار میں اپنا دل جما دے، وہ ناپاک حالت میں بھی کرموں کی میل کو جلا کر فوراً اعلیٰ ترین منزل پا لیتا ہے۔ تم دونوں نے سب کے آتما-کارن، انسانی روپ دھارنے والے نارائن کی بے مثال بھکتی سیوا کی ہے؛ اب تمہارے لیے کون سا پُنّیہ باقی رہ گیا؟
FAQs
This verse teaches that even a moment of absorption in the Lord at death can uproot the stored karmic impressions and grant the supreme destination.
The Supreme Lord—radiant like the sun and identical with Brahman—is being praised as the ultimate refuge who liberates the soul.
Practice daily nāma-japa, hear Bhagavatam regularly, and train the mind to return to the Lord in stress—so remembrance becomes natural at life’s final moment.