Paugaṇḍa Cowherding, Tālavana, the Slaying of Dhenukāsura, and Revival from Poisoned Yamunā Water
नृत्यन्त्यमी शिखिन ईड्य मुदा हरिण्य: कुर्वन्ति गोप्य इव ते प्रियमीक्षणेन । सूक्तैश्च कोकिलगणा गृहमागताय धन्या वनौकस इयान् हि सतां निसर्ग: ॥ ७ ॥
nṛtyanty amī śikhina īḍya mudā hariṇyaḥ kurvanti gopya iva te priyam īkṣaṇena sūktaiś ca kokila-gaṇā gṛham āgatāya dhanyā vanaukasa iyān hi satāṁ nisargaḥ
اے قابلِ پرستش! یہ مور خوشی سے ناچ رہے ہیں، یہ ہرنیاں گোপियों کی طرح محبت بھری نگاہوں سے تمہیں راضی کر رہی ہیں، اور یہ کوئلیں ویدی سُکتوں جیسی ستوتیوں سے تمہارا استقبال کر رہی ہیں۔ جنگل کے باسی بڑے دھنی ہیں؛ سادھوؤں کے گھر کوئی مہان آتما آئے تو ایسا ہی فطری برتاؤ ہوتا ہے۔
This verse describes peacocks dancing, deer offering loving glances, and cuckoos singing sweetly—showing that even forest creatures naturally express devotion when Kṛṣṇa is present.
To highlight Kṛṣṇa’s all-attractive, spiritual presence in Vṛndāvana: the residents of the forest mirror the gopīs’ loving service, revealing devotion as the highest, spontaneous response to Him.
Cultivate a saintly disposition by offering a simple, joyful welcome to the Divine—through attentive remembrance, kind speech, and appreciative awareness—just as the forest-dwellers “serve” Kṛṣṇa naturally.