Adhyaya 84: Description of the Northern Regions: Ramyaka, Hiraṇmaya, Uttarakuru, Candradvīpa, Sūryadvīpa, and Rudrākara

Verse 1

रुद्र उवाच । उत्तराणां च वर्षाणां दक्षिणानां च सर्वशः । आचक्षते यथान्यायं ये च पर्वतवासिनः । तच्छृणुध्वं मया विप्राः कीर्त्यमानं समाहिताः ॥ ८४.१ ॥

Wika ni Rudra: “Tungkol sa mga lupain sa hilaga at gayundin sa mga lupain sa timog sa kabuuan—ayon sa wastong kaugalian gaya ng inilalarawan ng mga naninirahan sa kabundukan—makinig kayo, O mga pantas, sa aking salaysay na binibigkas; manatiling taimtim.”

Verse 2

दक्षिणेन तु श्वेतस्य नीलस्य चोत्तरेण च । वायव्यां रम्यकं नाम जायन्ते तत्र मानवाः । मतिप्रधानाः विमला जरादौर्गन्ध्यवर्जिताः ॥ ८४.२ ॥

Sa timog ng Śveta at sa hilaga ng Nīla, sa gawing hilagang-kanluran, naroon ang lupain na tinatawag na Ramyaka. Ang mga taong isinilang doon ay nangingibabaw sa talino, dalisay, at malaya sa katandaan at masamang amoy.

Verse 3

तत्रापि सुमहान् वृक्षो न्यग्रोधो रोहितः स्मृतः । तत्फलाद् रसपानाद्धि दशवर्षसहस्रिणः । आयुषा सर्वमनुजा जायन्ते देवरूपिणः ॥ ८४.३ ॥

Naroon din ang isang napakalaking punò na binabanggit: ang nyagrodha (balete/banyan) na tinatawag na Rohita. Tunay, sa pag-inom ng katas mula sa bunga nito, ang lahat ng tao ay isinisilang na may habang-buhay na sampung libong taon at anyong tulad ng mga diyos.

Verse 4

उत्तरेण च श्वेतस्य त्रिशृङ्गस्य च दक्षिणे । वर्षं हिरण्मयं नाम तत्र हैरण्वती नदी । यक्षाः वसन्ति तत्रैव बलिनः कामरूपिणः ॥ ८४.४ ॥

Sa hilaga ng Śveta at sa timog ng Triśṛṅga ay naroon ang lupain na tinatawag na Hiraṇmaya. Doon dumadaloy ang ilog na Hairaṇvatī, at doon din naninirahan ang mga Yakṣa—makapangyarihang nilalang na nakapag-aanyo ayon sa nais.

Verse 5

एकादशहस्त्राणि समानां तेन जीवते । शतान्यन्यानि जीवन्ते वर्षाणां दश पञ्च च ॥ ८४.५ ॥

Ayon sa sukat na iyon, ang isa ay nabubuhay nang labing-isang libong samā (taon). Ang iba naman ay nabubuhay pa ng karagdagang mga daan—sampu at limang taon pa (kabuuang labinlima).

Verse 6

लकुचाः क्षुद्रसा वृक्षास्तस्मिन् देशे व्यवस्थिताः । तत्फलप्राशमानाः हि तेन जीवन्ति मानवाः ॥ ८४.६ ॥

Sa lupain na iyon ay may mga punong lakuca na kakaunti ang dagta (o kaunti ang ani), na matatag na nakatindig. Tunay na ang mga tao roon ay nabubuhay sa pagkain ng mga bunga nito.

Verse 7

Sa gayon, sa Trishringga na may tatlong taluktok, sunod-sunod ang mga tuktok na yari sa mani, ginto, at lahat ng hiyas; at mula sa hilagang taluktok nito, sa dulo ng timog na karagatan, naroon ang mga Uttarakuru. Doon, ang mga kasuotan at alahas ay tila kusang sumisibol sa mga punò; may mga punòng nagbibigay ng gatas at mga katas na tulad-gatas. Ang lupa ay may mga hiyas at ang buhangin ay ginto. Doon naninirahan ang mga taong nahulog mula sa langit, na may habang-buhay na labintatlong libong taon. Sa kanluran ng kapuluang iyon, matapos lampasan ang apat na libong yojana, mula sa daigdig ng mga deva ay may Chandradvipa, bilog na may sukat na isang libong yojana. Sa gitna nito ay dalawang bundok na tinatawag na Chandrakanta at Suryakanta; at sa pagitan nila ay ang dakilang ilog na Chandravati, sagana sa sari-saring punò at bunga at napapaligiran ng maraming sanga ng ilog—ito ang Kuruvasha. Sa hilagang panig nito, matapos lampasan ang karagatang hitik sa mga alon sa limang libong yojana, mula sa daigdig ng mga deva ay may Suryadvipa, bilog na isang libong yojana. Sa gitna nito ay isang dakilang bundok na may lawak na sandaang yojana at gayon din ang taas; mula roon dumadaloy ang ilog na Suryavarta. Doon nananahan ang Araw; at ang mga taong may kulay na tulad ng araw, na may habang-buhay na sampung libong taon, ay sumasamba sa diyos na Araw. Sa kanluran ng kapuluang iyon, matapos lampasan ang apat na libong yojana, may isang pulo na bilog na sampung libong yojana, na tinatawag na Rudrakara. Doon ay may trono ng kabutihan na kumikislap sa maraming hiyas, kay Vayu; at si Vayu, na may anyo, ay nananatili roon. Ang mga tao roon ay kulay-gintong tapanīya at may habang-buhay na limang libong taon.