Adhyaya 67: On the Two ‘Sita–Kṛṣṇā’ Figures, the Sevenfold Ocean, and the Twelvefold Year

Verse 1

भद्राश्व उवाच । भगवन् सितकृष्णे द्वे भिन्ने जगति केशवान् । स्त्रियौ बभूवतुः के द्वे सितकृष्णा च का शुभा ॥ ६७.१ ॥

Sinabi ni Bhadrāśva: “O Mapalad na Panginoon, sa daigdig ay may dalawa—Sītā at Kṛṣṇā—na magkahiwalay, ngunit kaugnay ni Keśava. Sino ang dalawang babaeng iyon? At sino ang mapalad na tinatawag na Sītā-Kṛṣṇā?”

Verse 2

कश्चासौ पुरुषो ब्रह्मन् य एकः सप्तधा भवेत् । कोऽसौ द्वादशधा विप्र द्विदेहः षट्शिराः शुभः ॥ ६७.२ ॥

“Sino, O Brahmin, ang yaong Persona na bagama’t iisa ay nagiging pitong-anyo? At sino, O marunong na vipra, ang yaong (iisang prinsipyo) na nagiging labindalawa—dalawang-katawan, anim ang ulo—na mapalad?”

Verse 3

दाम्पत्यं च द्विजश्रेष्ठ कृतसूर्योदयादनम् । कस्मादेतज्जगदिदं विततं द्विजसत्तम ॥ ६७.३ ॥

“At tungkol din sa buhay mag-asawa, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang—kasama ang ritong isinasagawa sa pagsikat ng araw—bakit ang sanlibutang ito ay nakalatag at lumaganap nang ganito, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang?”

Verse 4

अगस्त्य उवाच । सितकृष्णे स्त्रियौ ये ते ते भगिन्यौ प्रकीर्तिते । सत्यासत्ये द्विवर्णा च नारी रात्रिरुदाहृता ॥ ६७.४ ॥

Sinabi ni Agastya: “Ang dalawang babaeng iyon—puti at itim—ay ipinahahayag na magkapatid na babae. Bilang katotohanan at di-katotohanan, at bilang may dalawang kulay, ang babaeng tinatawag na ‘Gabi’ ay inilalarawan nang gayon.”

Verse 5

यः पुमान् सप्तधा जात एको भूत्वा नरेश्वर । स समुद्रस्तु विज्ञेयः सप्तधैकॊ व्यवस्थितः ॥ ६७.५ ॥

O panginoon ng mga tao, ang iisang Persona na isinilang sa pitong anyo, bagama’t nananatiling isa—siya’y dapat maunawaang siyang “Karagatan,” iisa ngunit itinatag sa pitong paraan.

Verse 6

योऽसौ द्वादशधा राजन् द्विदेहः षट्शिराः प्रभुः । संवत्सरः स विज्ञेयः शरीरे द्वे गती स्मृते । ऋतवः षट् च वक्त्राणि एष संवत्सरः स्मृतः ॥ ६७.६ ॥

O Hari, ang makapangyarihang prinsipyong yaon na labindalawa ang anyo, may dalawang katawan at anim na ulo, ay dapat maunawaang “taon” (saṃvatsara). Sa katawan nito ay inaalala ang dalawang landas; at ang anim na panahon ay sinasabing anim na mukha nito—ganyan ang taon ayon sa paglalarawan.

Verse 7

दाम्पत्यं तदहोरात्रं सूर्याचन्द्रमसौ ततः । ततो जगत्समुत्तस्थौ देवस्यास्य नृपोत्तम ॥ ६७.७ ॥

Mula roon ay sumibol ang pagsasamang mag-asawa; mula roon ang araw at gabi; saka ang Araw at ang Buwan. Pagkaraan, lumitaw ang sanlibutan—O pinakadakilang hari—na pawang nauukol sa Diyos na ito.

Verse 8

स विष्णुः परमो देवो विज्ञेयो नृपसत्तम । न च वेदक्रियाहीनः पश्यते परमेश्वरम् ॥ ६७.८ ॥

O pinakadakilang hari, si Viṣṇu ay dapat makilalang siyang Kataas-taasang Diyos. At ang sinumang salat sa mga gawang-ritwal ng Veda ay hindi nakakakita sa Panginoong Kataas-taasan.

Verse 9

॥ इति वराहपुराणे भगवच्छास्त्रे सप्तषष्ठितमोऽध्यायः ॥ ६७ ॥

Sa gayon nagtatapos ang ika-animnapu’t pitong kabanata sa Varāha Purāṇa, ang banal na kasulatang ukol sa Mapalad na Panginoon.

Verse 10

|| Sa gayon, sa Varaha Purana, sa śāstra ng Bhagavan, nagwawakas ang ika-67 na kabanata ||