Adhyaya 59: The Obstacle-Removing Vow (Procedure for Worship of Vināyaka)

Verse 1

अगस्त्य उवाच । अथाविघ्नकरं राजन् कथयामि शृणुष्व मे । येन सम्यक् कृतेंऽपि न विघ्नमुपजायते ॥ ५९.१ ॥

Sinabi ni Agastya: “Ngayon, O hari, ipaliliwanag ko ang paraang nag-aalis ng mga hadlang; makinig ka sa akin—sa paraang ito, kahit ang gawain ay naisagawa nang wasto, walang sagabal na lilitaw.”

Verse 2

चतुर्थ्यां फाल्गुने मासि ग्रहीतव्यं व्रतं त्विदम् । नक्ताहारेण राजेन्द्र तिलान्नं पारणं स्मृतम् । तदेवाग्नौ तु होतव्यं ब्राह्मणाय च तद्भवेत् ॥ ५९.२ ॥

Sa Chaturthī (ikaapat na araw ng buwan) sa buwan ng Phālguna, dapat tanggapin ang panatang ito. O hari, sa pag-aayunong kumakain lamang sa gabi, ang itinakdang pangwakas na pagkain (pāraṇa) ay kaning may linga. Ang handog na iyon ay dapat ihulog sa banal na apoy (homa), at dapat ding ipagkaloob sa isang brāhmaṇa.

Verse 3

चातुर्मास्यं व्रतं चैत्तत् कृत्वा वै पञ्च मे तथा । सौवर्णं गजवक्त्रं तु कृत्वा विप्राय दापयेत् ॥ ५९.३ ॥

Matapos isagawa ang panatang Cāturmāsya na ito—at gayundin ang limang itinakdang pagsasagawa ko—dapat magpagawa ng gintong larawan na may mukhang elepante at ipagkaloob ito sa isang brāhmaṇa.

Verse 4

पायसैः पञ्चभिः पात्रैरुपेतं तु तिलैस्तथा । एवं कृत्वा व्रतं चै तत् सर्वविघ्नैर्विमुच्यते ॥ ५९.४ ॥

Taglay ang limang sisidlang puno ng pāyasa (kaning may gatas), at kasama rin ang mga butil ng linga, sa pagsasagawa ng panatang ito nang ganito, ang tao ay mapapalaya sa lahat ng hadlang.

Verse 5

हयमेधस्य विघ्ने तु संजाते सगरः पुरा । एतदेव चरित्वा तु हयमेधं समापतवान् ॥ ५९.५ ॥

Nang magkaroon ng hadlang sa banal na paghahandog na Aśvamedha, noong unang panahon si Haring Sagara—matapos isagawa ang mismong gawaing ito—ay nakapagtapos ng sakripisyong handog-kabayo.

Verse 6

तथा रुद्रेण देवेन त्रिपुरं निघ्नता पुरा । एतदेव कृतं तस्मात् त्रिपुरं तेन पातितम् । मया समुद्रं पिबता एतदेव कृतं व्रतम् ॥ ५९.६ ॥

Gayundin, noong unang panahon nang lipulin ng diyos na si Rudra ang Tripura, ang mismong panatang ito ang isinagawa; kaya nga ibinagsak niya ang Tripura. At gayon din ako—nang ininom ko ang karagatan—ang panatang ito rin ang aking tinupad.

Verse 7

अन्यैरपि महीपालैरेतदेव कृतं पुरा । तपोऽर्थिभिर्ज्ञानकृतैर्निर्विघ्नार्थे परंतप ॥ ५९.७ ॥

Noong unang panahon, ang ibang mga hari ng lupa ay nagsagawa rin ng mismong gawaing ito. O manlulupig ng kaaway, yaong mga naghahangad ng tapas (pagpapakasakit-espirituwal) at yaong mga nakatuon sa kaalaman ay ginawa ito upang maging malaya sa mga hadlang.

Verse 8

शूराय धीराय गजाननाय लम्बोदरायैकदंष्ट्राय चैव । एवं पूज्यस्तद्दिने तत्पुनश्च होमं कुर्याद् विघ्नविनाशहेतोः ॥ ५९.८ ॥

Sa Bayani, sa Matatag, sa may mukhang-elepante, sa may malaking tiyan, at sa may iisang pangil—pagkatapos sambahin Siya nang gayon sa araw na iyon, magsagawa muli ng homa (handog sa apoy) upang mawasak ang mga hadlang.

Verse 9

अनेन कृतमात्रेण सर्वविघ्नैर्विमुच्यते । विनायकस्य कृपया कृतकृत्यो नरो भवेत् ॥ ५९.९ ॥

Sa pagganap lamang nito, napapalaya ang tao mula sa lahat ng hadlang. Sa biyaya at habag ni Vināyaka, ang isang tao ay maaaring maging yaong ganap na natupad ang mga tungkulin.