Adhyaya 199: Description of the Torments of Rebirth: The Asipatravana Punishment and the Mechanics of Karmic Retribution

Verse 1

पुनः संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ तस्मिन् क्षितितलं सर्वमायसैः कण्टकैश्चितम् ॥ प्रभवन्ति पुनः केचिद्विषमं तमसाश्रितम्

Muli, inilalarawan ang anyo ng mga pagdurusang kaugnay ng gulong ng saṁsāra. Wika ng anak ng Ṛṣi: “Sa pook na yaon, ang buong lupa ay napupuno ng mga tinik na bakal; at muli, may ilang sumisibol doon, pumapasok sa mabagsik na lupang nababalot ng kadiliman.”

Verse 2

अथान्ये छिन्नपादास्तु छिन्नपाणिशिरोधराः ॥ पापाचारास्तथा देशादुपसर्पत मा चिरम्

Pagkaraan, may iba pa—ang mga paa’y putol, ang mga kamay at leeg ay putol—mga taong namuhay sa kasalanan. “Lumapit mula sa dakong yaon; huwag magtagal.”

Verse 3

ये तु धर्मरताः दाता वपुष्मन्तो यथा गृहे ॥ परिपान्ति क्षितिं सर्वे पात्यन्ते पापकाःरिणः

Yaong mga nakatuon sa dharma at mapagkaloob, na umuunlad na wari’y nasa sariling tahanan, ay nag-iingat sa daigdig; ngunit ang mga gumagawa ng kasamaan ay ibinabagsak.

Verse 4

याचमानाः स्थिताः नित्यं सुशीतैस्तोयभोजनैः ॥ स्त्रियः श्रीरूपसंकाशाः सुकुमाराः सुभोजनाः

Laging nakatayo bilang mga namamalimos, na may napakalamig na tubig at pagkain; naroon ang mga babae na wari’y anyo ng Lakshmi—maselan, malalambing, at kaugnay ng mainam na pagkain.

Verse 5

कृत्वा पूजां परां तत्र प्रतीक्षन्ते परं जनम् ॥ अग्नितप्ते सुघोरे च निक्षिप्यन्ते शिलातले

Matapos magsagawa roon ng kataas-taasang pagsamba, hinihintay nila ang ibang tao; sa isang kakila-kilabot na pook na pinainit ng apoy, sila’y inihahagis sa ibabaw ng batong lapad.

Verse 6

आलोके च प्रदर्श्यन्ते वृक्षाश्च भुवनानि च ॥ आयान्ति दह्यमानेषु पृष्ठपादोदरेषु च

Sa liwanag ay ipinakikita ang mga puno at mga daigdig; at sila’y dumarating habang nasusunog ang kanilang likod, mga paa, at tiyan.

Verse 7

तत्र गत्वा तु ते दूताः प्रविशन्ति सुदारुणाः ॥ क्लिश्यन्ति बहवस्तत्र त्रातारं नाप्नुवन्ति ते

Pagdating doon, ang mga sugo—lubhang kakila-kilabot—ay pumapasok. Marami ang nagdurusa roon, at hindi nila natatagpuan ang isang tagapagligtas.

Verse 8

अथान्ये तु श्वभिर्घोरैरापादतलमस्तकम् ॥ भक्ष्यमाणा रुदन्तश्च क्रोशन्तश्च पुनःपुनः

Pagkatapos, ang iba naman, mula sa talampakan hanggang sa tuktok ng ulo, ay nilalamon ng mga nakapangingilabot na aso; sila’y tumatangis at sumisigaw nang paulit-ulit.

Verse 9

अथान्ये तु महारूपा महादंष्ट्रा भयानकाः ॥ सूचীমुखं कृताः पापाः क्षुधितास्तृषितास्तथा

Pagkatapos, ang iba pa—napakalaki ang anyo, may malalaking pangil at nakatatakot—ay ginagawang may mukhang tila karayom; ang mga makasalanan ay gutóm at uhaw din.

Verse 10

अयःशरमयी नारी वह्नितप्ता सुदारुणा ॥ आलिङ्गति नरं तत्र धावन्तं चानुधावति

Doon, isang babae na yari sa mga palasong bakal—pinainit sa apoy at lubhang malupit—ay yumayakap sa isang lalaki; at habang siya’y tumatakbo, siya rin ay humahabol.

Verse 11

धावन्तं चानुधावन्ती त्विदं वचनमब्रवीत् ॥ अहं ते भगिनी पाप ह्यहं भार्या सुतस्य ते

Habang hinahabol siya sa kanyang pagtakbo, sinabi niya ang mga salitang ito: “Ako ang iyong kapatid na babae, makasalanan; tunay, ako ang asawa ng iyong anak.”

Verse 12

मातृष्वसा ते दुर्बुद्धे मातुलानी पितृष्वसा ॥ गुरुभार्या मित्रभार्या भ्रातृभार्या नृपस्य च

“Ako ang iyong tiyahin sa ina, ikaw na masamang-isip; ang asawa ng iyong tiyuhin sa ina; ang iyong tiyahin sa ama; ang asawa ng iyong guro; ang asawa ng iyong kaibigan; ang asawa ng iyong kapatid—at gayundin ang asawa ng hari.”

Verse 13

श्रोत्रियाणां द्विजातीनां जाया वै धर्षितास्त्वया॥ मोक्ष्यसे न हि पापात्त्वं रसातलगतो यथा॥

Nilapastangan mo ang mga asawa ng mga pantas na dalawang-ulit na isinilang. Hindi ka mapapalaya sa kasalanang iyon—gaya ng nahulog sa Rasātala na di madaling makatakas.

Verse 14

किं प्रधावसि निर्लज्ज व्यसनैश्चोपपादितः॥ हनिष्येऽहं ध्रुवं पाप यथा कर्म त्वया कृतम्॥

Bakit ka nagmamadali, walang-hiya, na itinutulak ng iyong mga bisyo? Tiyak na ibabagsak kita, makasalanan, ayon sa gawaing ginawa mo.

Verse 15

एवं वै बोधयन्तीह श्रावयन्ति पुनःपुनः॥ अभिद्रवन्ति तं पापं घोररूपा भयानकाः॥

Sa gayon, dito siya pinapayuhan at paulit-ulit na pinapakinggan muli at muli; ang mga nilalang na kakila-kilabot ang anyo, nakatatakot, ay sumasalakay sa makasalanang iyon.

Verse 16

ज्ञानिनां च सहस्रेषु जातं जातं तथा स्त्रियः॥ अनुपीड्य दुरात्मानं धर्षयन्ति सुदारुणम्॥

At sa gitna ng libu-libong marurunong, paulit-ulit, ang mga babae—pagkatapos pahirapan ang masamang-loob na iyon—ay nilalapastangan siya nang sukdulang kalupitan.

Verse 17

वृषलीर्बहुलैर्दुःखैः किं क्रन्दसि पुनः पुनः॥ किं क्रन्दसि सुदुर्बुद्धे परिष्वक्तः स्वयं मया॥

O vṛṣalī, nilulunod ng maraming pagdurusa—bakit ka humahagulhol nang paulit-ulit? Bakit ka umiiyak, hangal ang isip, gayong ikaw ay mahigpit na niyayakap at pinipigil ko mismo?

Verse 18

दशधा त्वं मया पाप नीयमानः पुनःपुनः॥ अञ्जलिं वापि कुर्वाणो याचमानो न लज्जसे॥

“O makasalanan, muli’t muli kitang hinihila sa sampung paraan; kahit nakatiklop ang mga palad sa pagmamakaawa at paghingi, wala ka pa ring hiya.”

Verse 19

तत्र तत्रैव पाप त्वां न त्यक्ष्ये पारदारिकम्॥ लोहयष्टिप्रहारैश्च ताडयन्ति पुनःपुनः॥

“Doon at doon din, O makasalanan, hindi kita iiwan—ikaw na nangalunya. At muli’t muli kang hinahampas ng mga pamalo na bakal.”

Verse 20

गोपालाः इव दण्डेन कालयन्तो मुहुर्मुहुः॥ व्याघ्रसिंहशृगालैश्च तथा गर्दभराक्षसैः॥

“Gaya ng mga pastol ng baka na may pamalo, itinataboy siya nang paulit-ulit; at sinasalakay siya ng mga tigre, leon, at asong-gubat, at gayundin ng mga rākṣasa na tila asno.”

Verse 21

भक्ष्यन्ते श्वापदैरन्यैः श्वभिः काकैस्तथापरे॥ असिं तालवनं तत्र धूमज्वालासमाकुलम्॥

“Nilalapa sila ng iba pang mababangis na hayop—ng mga aso at gayundin ng mga uwak. Doon ay may kakahuyang palma na pawang mga espada, nababalot ng usok at liyab.”

Verse 22

दावाग्निसदृशाकारं प्रदीप्तं सर्वतोऽर्चिषा॥ तत्र क्षिप्त्वा ततः पापं यमदूतैः सुदारुणैः॥

“Nagniningas ito na wari’y kagubatang nasusunog, at sa lahat ng dako’y naglalagablab ang mga dila ng apoy. Pagkahagis sa makasalanan doon ng malulupit na mga sugo ni Yama, (sila’y nagpapatuloy).”

Verse 23

तत्र छिन्नाश्च दग्धाश्च हन्यमानाश्च सर्वशः ॥ विधृष्टा विकृताश्चैव दह्यमाना नदन्ति ते ॥

There, they are cut down and burned, and everywhere they are struck down. Abused and disfigured, and while being scorched, they cry out.

Verse 24

असितालवनद्वारि ये तिष्ठन्ति महारथाः ॥ पापकर्मसमायुक्तास्तर्जयन्ति सुदारुणाः ॥

At the gate of the Asitālava forest stand mighty warriors; aligned with sinful deeds, they harshly threaten (the arriving beings).

Verse 25

भो भो पापसमाचाराः धर्मसेतुविनाशकाः ॥ अतो निमित्तं पापिष्ठा यातनाभिः सहस्रशः ॥

‘Ho! Ho! You whose conduct is sinful, destroyers of the bridge of dharma—because of this cause, you worst of sinners (are subjected) to torments in the thousands.’

Verse 26

दह्यमानान् सुतप्तांश्च संश्रयन्ते द्रुमान् पुनः ॥ असिपत्रैस्ततो वृक्षाच्छिन्दन्ति बहुशो नरान् ॥

Burning and intensely scorched, they again take refuge in trees; then, from the tree, men are repeatedly cut down by sword-like leaves.

Verse 27

अनुभूयेह तत्सर्वं मानुष्यं यदि यास्यथ ॥ कुलेषु सुदरिद्राणां गर्भवासेन पीडिताः ॥

After experiencing all that here, if you go to human existence, you will be born in extremely poor families, afflicted by dwelling in the womb (i.e., the pains of gestation and birth).

Verse 28

पक्षिणश्चायसैस्तुण्डैर्व्याघ्राश्चैव सुदारुणाः ॥ तत्र घोरा बहुविधाः क्रव्यादाः श्वादयस्तथा ॥

There are birds with iron beaks, and exceedingly ferocious tigers; there too are many kinds of dreadful flesh-eaters—dogs and others.

Verse 29

खादन्ति रुषितास्तत्र बहवो हिंसका नरान् ॥ ऋक्षद्वीपिसमाकीर्णे बहुकीटपिपीलिके ॥

Many violent beings there, enraged, devour men—(in a place) filled with bears and leopards, with many insects and ants.

Verse 30

असितालवने विप्रा बहुदुःखसमाकुले ॥ तत्र क्षिप्ता मया दृष्टा यमदूतैर्महाबलैः ॥

O brāhmaṇas, in the Asitālava forest—filled with much suffering—I saw them cast there by Yama’s powerful messengers.

Verse 31

असिपत्रे सुभग्नाङ्गाः शूललग्नास्तथाऽपरे ॥ तथाऽपरो महादेशो नानारूपो भयानकः ॥

In the Asipatra (region), some have their limbs broken; others are impaled upon spears. And there is another vast tract, manifold in form and terrifying.

Verse 32

पुष्करिण्यश्च वाप्यश्च ह्रदा नद्यस्तथैव च ॥ तडागानि च कूपाश्च रुधिरस्य सहस्रशः ॥

There are lotus-ponds and reservoirs, lakes and rivers as well—ponds and wells—(all) of blood, in the thousands.

Verse 33

पूतिमांसकृमीणां च अमेध्यस्य तथैव च॥ अन्यानि च मया तत्र दृष्टानि मुनिसत्तमाः॥

Doon ay nakita ko ang mga uod sa nabubulok na laman, gayundin ang karumihan; at iba pang gayong bagay pa ang aking namasdan doon, O pinakadakila sa mga muni.

Verse 34

तत्र क्लिश्यन्ति ते पापास्तस्मिन्मध्ये सहस्रशः॥ जिघ्रन्तश्च तथा गन्धं मज्जन्तश्च सहस्रशः॥

Doon, ang mga makasalanang yaon ay nagdurusa sa loob niyon nang libu-libo—inaamoy ang baho at lumulubog, nang libu-libo rin.

Verse 35

अस्थिपाषाणवर्षाणि रुधिरस्य बलाहकाः॥ अश्मवर्षाणि ते घोराः पातयन्ति सहस्रशः॥

Ang mga ulap ng dugo ay nagbubuhos ng ulang buto at bato; yaong mga kakila-kilabot ay nagpapabagsak ng mga buhos ng batuhan, nang libu-libo.

Verse 36

धावतां प्लवतां चैव हा हतोऽस्मीति भाषिणाम्॥ प्राहतानां पुनः शब्दो वध्यतां च सुदारुणः॥

Sa mga tumatakbo at nagsisikap lumangoy, na sumisigaw, ‘Ay, ako’y napatay!’—muli’y narinig ang tunog ng mga hinahampas at ng mga pinapatay, lubhang kakila-kilabot.

Verse 37

क्वचित्स्थूलैस्तथा बद्धः उद्बद्धश्च क्वचित्तथा॥ हाहाभयानकोन्मिश्रः शब्दोऽश्रूयत दारुणः॥

Sa ilang dako, may nakagapos sa makakapal na tali; sa iba nama’y muli siyang nakakalag. Isang kakila-kilabot na tunog ang narinig—halo ng sigaw na ‘hā hā’ at matinding takot.

Verse 38

अपश्यं पुनरन्यत्र यत्स्मृत्वा चोद्विजेन्नरः॥

At muli, sa ibang dako, may nakita akong bagay na kapag naalaala lamang, ang tao’y nanginginig sa matinding pangamba.

Verse 39

अन्नानि दीयमानानि भक्ष्याणि विविधानि च॥ भोज्यानि लेह्यचोष्याणि यैर्निषिद्धं दुरात्मभिः॥

Mga pagkaing iniaalay—iba’t ibang makakain: yaong kinakain, dinidilaan, at sinisipsip—na sa pamamagitan nito’y nilabag ng masasamang-loob ang ipinagbabawal.

Verse 40

न मोक्ष्यसे मया पाप कुतो गच्छसि मूढ वै॥ यत्र यत्र प्रयासि त्वमिति गत्वा यमालये॥

“Hindi kita palalayain, O makasalanan; saan ka tutungo, tunay na mangmang? Saan ka man magtangkang pumunta…”—ganito ang sinabi pagdating sa tahanan ni Yama.

Verse 41

भोगैश्च पीडिता नित्यं उत्पत्स्यथ सुदुर्गताः॥ अग्निज्वालानिभास्तत्र अग्निस्पर्शा महारवाः॥

Laging pinahihirapan ng mga pahirap, kayo’y tatalon-talon, nahulog sa sukdulang kapahamakan. Doon ay tila mga liyab ng apoy; sa haplos ng apoy, may malalakas na sigaw.

Verse 42

क्रन्दतां करुणोन्मिश्रं दिशोऽपूऱ्यन्त सर्वशः॥ क्वचिद्बद्धः क्वचिद्रुद्धः क्वचिद्विद्धः सुदारुणैः॥

Ang lahat ng dako ay napuno ng mga sigaw, hinaluan ng panaghoy. Sa isang lugar ay may nakagapos, sa iba’y napipigil, sa iba’y tinutusok—sa lubhang kakila-kilabot na paraan.