Adhyaya 135: Prescriptions for Expiation of Offences: Red/Black Garments, Improper Touch in Darkness, Impure Leftovers, Eating Boar-Meat, and Consuming Jālapāda

Verse 1

अथ जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ रक्तवस्त्रेण संयुक्तो यो हि मामुपसर्पति ॥ तस्यापि शृणु सुश्रोणि कर्म संसारमोक्षणम् ॥

Ngayon, ang pagsisisi (prāyaścitta) para sa pagkakasalang kaugnay ng pagkain ng ‘jālapāda’. Si Śrī Varāha ay nagsabi: “Sinumang lumalapit sa akin na nakasuot ng pulang kasuotan—makinig, O marikit ang balakang, kahit para sa kanya ay ilalarawan ko ang ritwal na nagpapalaya sa pagkakagapos sa sanlibutan.”

Verse 2

रजस्वलासु नारीषु रजो यत्तत्प्रवर्तते ॥ तेनासौ रजसा पुष्टो कर्मदोषेण जानतः ॥

Sa mga babaeng may buwanang dalaw, ang pag-agos ng rajas na nagaganap—sa rajas na iyon siya ay naaapektuhan; dahil sa kapintasan ng gawa, at ito’y ginawa nang may kamalayan.

Verse 3

वर्षाणि दश पञ्चैव वसते तत्र निश्चितात् ॥ रजो भूत्वा महाभागे रक्तवस्त्रपरायणः ॥

Sa loob ng labinlimang taon, tunay na nananahan siya roon; nagiging tila ‘rajas’, O marangal—nakatuon sa pagsusuot ng pulang kasuotan.

Verse 4

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम् ॥ येन शुध्यन्ति ते भूमे पुरुषाः शास्त्रनिश्चिताः ॥

Ipapahayag ko ang pag-aayuno at pagtubos para sa kanya—ang paglilinis ng katawan—na sa pamamagitan nito, O Daigdig, nalilinis ang mga tao ayon sa itinakda ng mga kasulatang may awtoridad.

Verse 5

एकाहारं ततः कृत्वा दिनानि दश सप्त च ॥ वायुभक्षस्त्रीण्यहानि दिनमेकं जलाशनः ॥

Pagkatapos, magsagawa ng isang beses na pagkain (sa isang araw) sa loob ng labimpitong araw; tatlong araw na nabubuhay sa hangin (pag-aayuno), at isang araw na tubig lamang ang tinatanggap.

Verse 6

एवं स मुच्यते भूमे मम विप्रियकारकः ॥ प्रायश्चित्तं ततः कृत्वा ममासौ रोचते सह ॥

Sa ganitong paraan, O Daigdig, napapalaya siya na gumawa ng di-kalugud-lugod sa akin. Matapos maisagawa ang pag-aayuno at pagtubos, muli siyang nagiging katanggap-tanggap sa akin.

Verse 7

एतत्ते कथितं भूमे रक्तवस्त्रविभूषिते ॥ प्रायश्चित्तं महाभागे सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

Ito ang sinabi ko sa iyo, O Daigdig na pinalamutian ng pulang kasuotan: ang pag-aayuno at pagtubos, O marangal, na nagdudulot ng paglaya mula sa buong pagkakagapos sa sanlibutan.

Verse 8

यस्तु मामन्धकारेषु विना दीपेन सुन्दरि ॥ स्पृशते च विना शास्त्रं त्वरमाणो विमोहितः ॥

Ngunit, O marikit, sinumang humipo sa akin sa dilim na walang ilawan, at—nalilito at nagmamadali—gumagawa nito nang walang sandigan sa śāstra,

Verse 9

पतनाṃ तस्य वक्ष्यामि शृणुष्व त्वं वसुन्धरे ॥ तेन क्लेशं समासाद्य क्लिश्यते च नराधमः ॥

Ipahahayag ko ang kanyang pagbagsak; makinig ka, O Vasundharā. Dahil sa gawang iyon, dumarating sa kanya ang pighati, at ang hamak na tao’y nagdurusa.

Verse 10

अनन्यमानसो भूत्वा भूमे ह्येतत्प्रसाधयेत् ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि अन्धकारे तु यः पुरा ॥

Taglay ang iisang layunin, O Lupa, dapat itong ganap na isagawa nang wasto. Ipahahayag ko ang pag-aalis-sala para sa yaong dating (gumawa nito) sa dilim—

Verse 11

संस्पृशेत्सोऽपि धर्मात्मा येन लोकं मम व्रजेत् ॥ अक्ष्णोराच्छादनं कृत्वा दिनानि दश पञ्च च ॥

Kahit ang matuwid ay dapat magsagawa ng gayong paghipo upang marating niya ang aking daigdig; matapos takpan ang mga mata sa loob ng sampung araw at lima pa (labinlima),

Verse 12

एकाहारं ततः कृत्वा दिनविंशं समाहितः ॥ यस्य कस्यापि मासस्य एकामेव च द्वादशीम् ॥

Pagkaraan, kumain lamang nang minsan sa isang araw, na may payapang isip, sa loob ng dalawampung araw; at pumili ng iisang araw na Dvādaśī sa alinmang buwan—

Verse 13

एकाहारस्ततो भूत्वा निषीदेत्च जलाशनः ॥ ततो यवान्नं भुञ्जीत गोमूत्रेण तु पाचितम् ॥

Pagkatapos, sa pagsunod sa pamumuhay na iisang kainan, maupo siya na tubig lamang ang tinatanggap; saka niya kainin ang pagkaing-yawa (sebada), na niluto sa ihi ng baka.

Verse 14

प्रायश्चित्तेन चैतेन मुच्यते पातकात्ततः ॥ यः पुनः कृष्णवस्त्रेण मम कर्मपरायणः ॥

Sa gayong pag-aayuno at pagtubos, siya’y napapalaya mula sa kasalanan. Ngunit ang sinumang muli, na nakaitim na kasuotan at nakatuon sa aking mga ritwal—

Verse 15

देवि कर्माणि कुर्वीत तस्य वै पातनं शृणु ॥ घुणो वै पञ्चवर्षाणि लाजवास्तुसमाश्रयः ॥

O Diyosa, kung ang isang tao’y magsagawa ng mga ritwal sa gayong di-wastong paraan, pakinggan ang kanyang pagbagsak: nagiging ghuṇa, isang uod sa kahoy, sa loob ng limang taon, na ang tirahan ay sa gitna ng ipa at dayami.

Verse 16

पञ्च वर्षाणि नकुलो दश वर्षाणि कच्छपः ॥ एवं भ्रमति संसारे मम कर्मपरायणः ॥

Sa limang taon (siya’y nagiging) nakulá, isang monggoos; sa sampung taon, isang pagong. Sa gayon siya’y gumagala sa saṁsāra—bagaman nakatuon sa aking mga ritwal.

Verse 17

पारावतेषु जायेत नव वर्षाणि पञ्च च ॥ जातो ममापराधेन स्थितः पारावतो भुवि ॥

Siya’y isisilang sa mga kalapati sa loob ng siyam na taon at dagdag pang lima (labing-apat na taon). Ipinanganak dahil sa paglabag sa akin, nananatili siya sa lupa bilang kalapati.

Verse 18

मम तिष्ठति पार्श्वेषु यत्रैवाहं प्रतिष्ठितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य संसारमोक्षणे

Saanman ako mismo ay nananatiling nakatatag, siya’y nananatili sa aking tabi. Ituturo ko ang prāyaścitta, ang pag-aalis-sala, na nagdudulot ng kanyang paglaya mula sa saṃsāra.

Verse 19

त्रीणि पिण्डांस्त्रिरात्रं तु एवं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन देवि कर्माणि कारयेत्

Sa pag-aalay ng tatlong piṇḍa at sa pagsasagawa ng tatlong-gabing ritwal, siya’y napapalaya sa kasalanan (kilbiṣa). Sinumang, O Devi, magpagawa ng mga ritong ito ayon sa paraang ito.

Verse 20

शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारतः ॥ न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति

Pagkaraang maging dalisay at deboto (bhāgavata), ayon sa aking landas, hindi siya napupunta sa saṃsāra; sa aking daigdig siya naparoroon.

Verse 21

वाससा चाप्यधौतेन यो मे कर्माणि कारयेत् ॥ शुचिर्भागवतो भूत्वा मम मार्गानुसारकः

Sinumang magpagawa ng aking mga ritwal habang nakasuot ng hindi nilabhang kasuotan—gayunman, ang nararapat ay maging dalisay, deboto, at tagasunod ng aking landas.

Verse 22

तस्य दोषं प्रवक्ष्यामि अपराधं वसुन्धरे ॥ पतन्ति येन संसारं वाससोच्छिष्टकारिणः

Ipapaliwanag ko ang kamaliang iyon—ang paglabag, O Vasundharā—na dahil dito, ang mga gumagawa na may karumihan ng kasuotan (vāsas-ucchiṣṭa) ay nahuhulog sa saṃsāra.

Verse 23

देवि भूत्वा गजो मत्तस्तिष्ठत्येकं नरो भुवि ॥ उष्ट्रश्चैकं भवेञ्जन्म जन्म चैकं वृकस्तथा

O Devi, sa isang kapanganakan, ang tao sa lupa ay nagiging dambuhalang elepanteng nasa init ng paglalandi. Sa isang kapanganakan ay nagiging kamelyo, at sa isa pa ay gaya ring nagiging lobo.

Verse 24

गोमायुरेकं जन्मापि जन्म चैकं हयस्तथा ॥ सारङ्गस्त्वेकजन्मा वै मृगो भवति वै ततः

Sa isang kapanganakan siya’y nagiging asong-gubat (jackal), at sa isa ring kapanganakan ay kabayo. Pagkaraan, sa iisang kapanganakan ay nagiging sāraṅga (antelope/usa); pagkatapos nito ay nagiging usa.

Verse 25

सप्तजन्मान्तरं पश्चात्ततो भवति मानुषः ॥ मद्भक्तश्च गुणज्ञश्च मम कर्मपरायणः

Pagkaraan ng pitong pagitan na kapanganakan, saka siya nagiging tao. Siya’y aking deboto, nakakikilala ng mga katangian, at nakatuon sa aking itinakdang mga ritwal at gawain.

Verse 26

दक्षो निरपराधश्च अहङ्कारविवर्जितः ॥ धरण्युवाच ॥ श्रुतमेतन्मया देव यत्त्वया समुदाहृतम्

Siya’y mahusay, walang pagkakasala, at walang pagkamakasarili. Sinabi ni Dharaṇī: “O Deva, narinig ko ito na iyong ipinahayag.”

Verse 27

संसारं वाससोच्छिष्टा येन गच्छन्ति मानुषाः ॥ प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि सर्वकर्मसुखावहम्

Tungkol sa saṃsāra na pinapasukan ng mga tao dahil sa karumihan mula sa damit (vāsas-ucchiṣṭa), ipaliwanag mo rin sa akin ang prāyaścitta, ang pagtubos na nagdudulot ng kagalingan sa lahat ng mga ritwal at gawain.

Verse 28

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम कर्मपरायणः ॥ यावकेन त्रीण्यहानि पिण्याकेन दिनत्रयम् ॥

Ipapahayag ko ang pag-aayuno at pagbabayad-sala para sa taong tapat sa aking itinakdang gawi: sa loob ng tatlong araw ay mamuhay sa lugaw na yāvaka, at sa tatlong araw naman sa piṇyāka (latak ng langis).

Verse 29

पर्णभक्षस्त्रीण्यहानि पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥ पायसेन त्रिरात्रं तु वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

Sa tatlong araw ay mamuhay sa mga dahon; sa tatlong araw ay sa gatas; pagkatapos, sa loob ng tatlong gabi ay sa pāyasa (kaning-gatas); at sa tatlong araw ay mamuhay sa hangin, ibig sabihin ay mag-ayuno.

Verse 30

एवं कृत्वा महाभागे वाससोच्छिष्टकारिणः ॥ अपराधं न विन्देरन्संसारं न प्रयान्ति च ॥

Sa gayong pagsasagawa, O mapalad, yaong gumawa ng pagkakasalang may kinalaman sa kasuotang nadungisan ng tira o latak ay hindi na muling magkakamit ng sala, at hindi sila mapapasa sa saṁsāra, ang pag-ikot ng muling pagsilang.

Verse 31

श्वानोच्छिष्टं तु यो दद्यान्मम कर्मपरायणः ॥ पापं तस्य प्रवक्ष्यामि संसारे च महद्भयम् ॥

Ngunit sinumang magbigay sa iba ng bagay na iniwan o nadungisan ng aso—kahit nagpapanggap na tapat sa aking itinakdang gawi—ipapahayag ko ang kanyang kasalanan at ang malaking pangamba na naghihintay sa saṁsāra.

Verse 32

श्वानो वै सप्त जन्मानि गोमायुः सप्त वै तथा ॥ उलूकः सप्तवर्षाणि पश्चाज्जायेत मानुषः ॥

Tunay nga, nagiging aso siya sa loob ng pitong kapanganakan, gayundin ay gomāyu (tsakal) sa pitong kapanganakan; pagkatapos ay kuwago sa loob ng pitong taon; at saka muling isisilang bilang tao.

Verse 33

विशुद्धात्मा श्रुतिज्ञश्च मद्भक्तश्चैव जायते ॥ गृहे भागवतोत्कृष्टे अपराधविवर्जितः ॥

Pagkatapos, siya’y isisilang na may dalisay na kaluluwa, bihasa sa banal na aral, at tapat na deboto Ko; sa isang marangal na sambahayan ng mga Bhāgavata, na walang paglabag.

Verse 34

शृणु तत्त्वेन वसुधे प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ तरन्ति मानुषा येन त्यक्त्वा संसारसागरम् ॥

Makinig nang ayon sa katotohanan, O Vasudhā, sa makapangyarihang pag-alis-sala; sa pamamagitan nito, ang mga tao’y nakakatawid, tinalikdan ang dagat ng saṁsāra.

Verse 35

मूलभक्षो दिनत्रय्यां फलाहारो दिनत्रयम् ॥ शाकभक्षो दिनत्रय्यां पयोभक्षो दिनत्रयम् ॥

Sa loob ng tatlong araw, ugat ang kainin; sa tatlong araw, prutas; sa loob ng tatlong araw, gulay o luntiang dahon; at sa tatlong araw, gatas.

Verse 36

दध्याहारो दिनत्रय्यां पायसेन दिनत्रयम् ॥ वाय्वाहारो दिनत्रय्यां स्नानं कृत्वा दृढव्रतः ॥

Sa loob ng tatlong araw, yogurt/curd ang pagkain; sa tatlong araw, pāyasa (matamis na lugaw sa gatas); sa loob ng tatlong araw, ‘hangin ang pagkain’ (pag-aayuno). Pagkaligo, panatilihin ang panata nang matatag.

Verse 37

भुक्त्वा वराहमांसं तु यश्च मामिह सर्पति ॥ पातनं तस्य वक्ष्यामि यथा भवति सुन्दरी ॥

Ngunit sinumang kumain ng laman ng baboy-ramo at saka lumalapit sa Akin dito, ipaliliwanag Ko ang kanyang pagbagsak—kung paano ito nagaganap, O marikit na babae.

Verse 38

वराहो दश वर्षाणि कृत्वानुचरते वने ॥ व्याधो भूत्वा महाभागे समाः पञ्च च सप्त च ॥

Namuhay siya bilang baboy-ramo sa loob ng sampung taon; pagkaraan ay gumagala sa gubat; at, O mapalad na isa, naging mangangaso siya at nanatili roon sa loob ng limang taon at saka pitong taon.

Verse 39

ततश्च मूषको भूत्वा वर्षाणि च चतुर्दश ॥ ऊनविंशतिवर्षाणि यातुधानश्च जायते ॥

Pagkaraan, naging daga siya at nabuhay sa loob ng labing-apat na taon; at sa loob ng labinsiyam na taon, siya’y isinisilang bilang yātudhāna, isang mapaminsalang nilalang-demonyo.

Verse 40

सल्लकी चाष्टवर्षाणि जायते भवने बहु ॥ व्याघ्रस्त्रिंशच्च वर्षाणि जायते पिशिताशनः ॥

Isinisilang siya bilang sallakī sa loob ng walong taon, sa isang tahanang may marami; at bilang tigre, isang kumakain ng laman, siya’y isinisilang sa loob ng tatlumpung taon.

Verse 41

एवं संसारितां गत्वा वराहामिषभक्षकः ॥ जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते तथा ॥

Sa gayon, matapos dumaan sa paulit-ulit na pag-ikot ng kapanganakan bilang kumakain ng laman ng baboy-ramo, siya’y isinisilang sa isang marangal at ganap na angking-kaganapan na angkan—gayundin sa isang debotong (bhāgavata) lahi.

Verse 42

हृषीकेशवचः श्रुत्वा सर्वं सम्पूर्णलक्षणम् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वाक्यं चेदमुवाच ह ॥

Nang marinig niya ang mga salita ni Hṛṣīkeśa, na ganap at buo sa lahat ng katangian, yumuko siya, pinagtagpo ang mga palad, at sinabi ang mga salitang ito.

Verse 43

एतन मे परमं गुह्यं तव भक्तसुखावहम् ॥ वराहमांसभक्तस्तु येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

Ito ang aking kataas-taasang lihim, na nagdudulot ng kapakanan sa iyong mga deboto: sa anong paraan mapapalaya sa kasalanan (kilbiṣa) ang kumakain ng karne ng baboy-ramo?

Verse 44

तरन्ति मानुषा येन तिर्यक्संसारसागरात् ॥ गोमयेन दिनं पञ्च कणाहारेण सप्त वै ॥

Sa anong paraan nakakatawid ang mga tao sa dagat ng pag-iral na humahantong sa kalagayang-hayop?—(Magpakain siya) ng dumi ng baka sa loob ng limang araw, at ng pagkaing butil (kaṇa) sa loob ng pitong araw, tunay nga.

Verse 45

पानीयं तु ततो भुक्ता तिष्ठेत्सप्तदिनं ततः ॥ अक्षारलवणं सप्त सक्तुभिश्च तथा त्रयः ॥

Pagkaraan nito, tubig lamang ang inumin at manatili nang gayon sa loob ng pitong araw; pagkatapos, pitong araw na walang alkalina at maalat na pagkain; at gayundin, tatlong araw na may saktu (inihaw na harina).

Verse 46

क्षान्तं दान्तं तथा कृत्वा अहङ्कारविवर्जितः ॥ दिनान्येकोनपञ्चाशच्चरेत्कृतविनिश्चयः ॥

Gawin niyang mapagtiis at mapagpigil sa sarili ang kanyang sarili, at iwan ang pagmamataas; sa loob ng apatnapu’t siyam na araw ay isagawa niya ang disiplina, matatag sa pasiya.

Verse 47

विमुक्तः सर्वपापेभ्यः ससंज्ञो विगतज्वरः ॥ कृत्वा मम च कर्माणि मम लोकं स गच्छति ॥

Napapalaya siya sa lahat ng kasalanan, malinaw ang kamalayan at wala nang lagnat; at matapos gawin ang mga gawaing itinakda bilang akin, siya’y tutungo sa aking daigdig.

Verse 48

जालपादं भक्षयित्वा यस्तु मामुपसर्पति ॥ जालपादस्ततो भूत्वा वर्षाणि दश पञ्च च ॥

Sinumang kumain ng jālapāda at saka lumapit sa akin—dahil dito’y nagiging isang jālapāda—mananatili siyang gayon sa loob ng sampu at lima, samakatuwid ay labinlimang taon.

Verse 49

कुम्भीरो दश वर्षाणि पञ्च वर्षाणि सूकरः ॥ तावद्भ्रमति संसारे मम चैवापराधतः ॥

Sa loob ng sampung taon siya’y nagiging kumbhīra, at sa loob ng limang taon ay isang baboy-ramo; sa gayong panahon siya’y gumagala sa saṃsāra—tunay nga, dahil sa pagkakasala laban sa akin.

Verse 50

कृत्वा तु दुष्करं कर्म जायते विपुले कुले ॥ शुद्धो भागवतश्रेष्ठो ह्यपराधविवर्जितः ॥

Ngunit matapos gawin ang isang napakahirap na gawa (ng pagtutuwid), siya’y isisilang sa marangal na angkan—nalinis, isang dakilang bhāgavata, at tunay na walang pagkakasala.

Verse 51

सर्वकर्माण्यतिक्रम्य मम लोकं स गच्छति ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि जालपादस्य भक्षणे ॥

Nalampasan ang lahat ng (nagbubuklod na) karma, siya’y tutungo sa aking daigdig. Ituturo ko ngayon ang pag-aaring prāyaścitta para sa pagkain ng jālapāda.

Verse 52

तरन्ति मनुजा येन घोरसंसारसागरात् ॥ यावकान्नं दिनत्र्यां वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥

Sa pamamagitan ng ganitong disiplina, ang mga tao’y nakakatawid sa kakila-kilabot na karagatan ng saṃsāra: sa loob ng tatlong araw ay yāvaka na pagkain, at sa loob ng tatlong araw ay mabuhay sa hangin (pag-aayuno).

Verse 53

फलभक्षो दिनत्र्यां तिलभक्षो दिनत्रयम् ॥ अक्षारलवणान्नाशी पुनस्तत्र दिनत्रयम् ॥

Sa loob ng tatlong araw, maging kumakain ng prutas; sa tatlong araw, kumakain ng linga (sesame); at muli sa tatlong araw, kumain ng pagkain na walang alkali at walang asin.

Verse 54

दशपञ्च दिनान्येवं प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ जालपादापराधस्य एवं कुर्वीत शोधनम्॥ विनीतात्मा शुचिर्भूत्वा य इच्छेत्सुशुभां गतिम् ॥

Sa ganitong paraan, sa loob ng labinlimang araw ay dapat niyang ganap na isagawa ang pag-aayuno at pagtubos (prāyaścitta). Sa ganito rin isinasagawa ang paglilinis para sa paglabag na may kinalaman sa jālapāda. Taglay ang disiplinadong isip, at naging dalisay, ito’y para sa nagnanais ng lubhang mapalad na landas at hantungan.

Verse 55

अन्धो भूत्वा महाभागे एकं जन्म तमोमयः ॥ सर्वाशी सर्वभक्षश्च मानवः सोऽभिजायते ॥

O mapalad na ginang, kapag siya’y naging bulag, sa loob ng isang kapanganakan ay nababalot siya ng kadiliman; siya’y muling isisilang bilang taong kumakain nang walang pagpili—kumakain ng lahat ng uri ng pagkain.

Verse 56

येनासौ लभते सिद्धिं कृष्णवस्त्रापराधतः ॥ सप्ताहं यावकं भुक्त्वा त्रिरात्रं सक्तुपिण्डिकाम् ॥

Sa pamamagitan nito, nakakamit niya ang ganap na paglilinis mula sa paglabag tungkol sa kṛṣṇa-vastra: sa loob ng isang linggo ay kumain ng yāvaka, at sa loob ng tatlong gabi ay tumanggap ng isang bilog na saktu (inihaw na harina).

Verse 57

किल्बिषाद्येन मुच्यन्ते तव कर्मपरायणाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥

“Sa anong pagsasagawa napapalaya sa kasalanan at iba pa ang mga nakatuon sa gawa—yaong mga nauukol sa iyo?” Sabi ni Śrī Varāha: “Makinig, O diyosa, sa katotohanan sa aking ipaliliwanag, O walang bahid ng kasalanan.”

Verse 58

एवं दिनान्येकविंशत्कृत्वा वै शुभलक्षणम् ॥ अपराधं न विन्देत मम लोकं स गच्छति

Sa gayon, matapos sundin sa loob ng dalawampu’t isang araw ang mapalad na tuntunin, hindi siya magkakamit ng paglabag; ang gayong tao’y tutungo sa aking daigdig.

Verse 59

तिलभक्षो दिनान्सप्त पाषाणस्य च भक्षकः ॥ पयो भुक्त्वा दिनं सप्त कारयेद्बुद्धिमान्मनः

Sa pitong araw, mamuhay sa pagkain ng linga; at bilang mahigpit na kapalit na pagkain, kumain ng pagkaing ‘tila-bato’; saka, matapos uminom lamang ng gatas sa loob ng pitong araw, ang marunong ay dapat patatagin at disiplinahin ang isip.