Adhyaya 127: Description of the Brāhmaṇa Initiation Procedure (Dīkṣā-sūtra)

Verse 1

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम्॥ सूत उवाच॥ एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्॥ प्रत्युवाच ततो भूमिर्लोकनाथं जनार्दनम्

Ngayon, ang paglalarawan ng mga tuntunin ng pagsisimula (dīkṣā) para sa mga brāhmaṇa. Sinabi ni Sūta: Nang marinig niya ang mga dharma, na sanhi ng maraming landas tungo sa kalayaan, si Bhūmi ay sumagot kay Janārdana, ang Panginoon ng mga daigdig.

Verse 2

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम्॥ अहं भारभराक्रान्ता लघुर्जातास्मि धावती

Ah, ang kapangyarihan ng banal na pook—kapag ito’y isinasalaysay—ay lubhang sagana. Ako, na dinadaganan ng bigat ng mga pasanin, ay naging magaan at mabilis sa paggalaw.

Verse 3

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो॥ अहं लोकेषु विख्याता मुखात्तव विनिस्सृता

Habang pinakikinggan ko ito, O Panginoon, ako’y napapawi sa pagkalito at nalilinis. Ako’y tanyag sa mga daigdig, sapagkat ako’y lumabas mula sa iyong bibig.

Verse 4

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम् ॥ येन धर्मविधानॆन दीक्षा प्राप्यते पुष्कला ॥

Muli kitang tinatanong, O Deva, hinggil sa isang pag-aalinlangan sa kalipunan ng dharma: sa anong itinakdang paraan ng dharma nakakamit ang ganap at matatag na dīkṣā (inisiyasyon)?

Verse 5

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे ॥ धर्मसंग्रहणार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हसि ॥

Ito para sa akin ay isang sukdulang lihim at siya ring pinakamataas kong pananabik; upang maipon at maunawaan ang dharma, nararapat mong ipaliwanag ito.

Verse 6

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

Pagkaraan, nang marinig ang mga salita ni Mahī, ang Mapalad na Panginoon na nasa anyong Varāha—na ang tinig ay gaya ng ulap at ng tambol na dundubhi—ay sumagot kay Vasundharā.

Verse 7

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि मम धर्मं सनातनम् ॥ देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिताः ॥

Sinabi ni Śrī Varāha: Makinig ka sa akin, O Devī, ayon sa katotohanan, sa aking walang-hanggang dharma. Ni ang mga deva ay hindi ito nalalaman, ni yaong mga nananatili sa panatang-yogiko.

Verse 8

एतं धर्मं वरारोहे माङ्गल्यं मुखनिःसृतम् ॥ अहमेको विजानामि मद्भक्ता ये जना भुवि ॥

Ang dharmang ito, O marikit ang balakang, ay mapalad at lumabas mula sa bibig. Ako lamang ang nakaaalam nito, at yaong mga tao sa lupa na tapat na deboto ko.

Verse 9

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहे कर्मसंसारमोक्षणम् ॥

At ang itinatanong mo sa akin, O mabait na ginang—ang salaysay ng Bhāgavata na dīkṣā—pakinggan mo, O marikit ang balakang: ito ang daan sa paglaya mula sa siklo ng pag-iral na hinuhubog ng karma.

Verse 10

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात् ॥ मयि शान्तं मनः कृत्वा तदुत्कृष्टं च सुन्दरि ॥

Sa pamamagitan nito, ang mga tao ay naihahatid patawid sa dagat ng paglipat-lipat ng kapanganakan, na nagsisimula sa muling pagpasok sa sinapupunan. Kapag pinatahimik ang isip sa akin, ito ang itinuturing na pinakadakilang paraan, O marikit.

Verse 11

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो ॥ तदाज्ञां तु पुरस्कृत्य दीक्षाद्रव्याणथाहरेत् ॥

Dapat lumapit sa guro, O Diyosa, at magsabi: “Turuan mo ako; ako’y iyong alagad, O Guru.” Pagkatapos, inuuna ang utos ng guro, dalhin ang mga bagay na kailangan para sa dīkṣā.

Verse 12

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम् ॥ गन्धं सुमनसो धूपं दीपं प्रापणकादिकम् ॥

Lājā (pinulbos na bigas), pulot, at mga damong kuśa; ghee na wari’y amṛta; pabango, mga bulaklak, insenso, isang ilawan, at mga handog gaya ng prāpaṇaka at iba pa.

Verse 13

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम् ॥ घटं वासः पादुके च शुक्लयज्ञोपवीतकम् ॥

At isang balat ng itim na antilope, isang tungkod na yari sa kahoy na palāśa, at isang kamaṇḍalu (banga ng tubig); isang ghaṭa (sisidlan), damit, sandalyas, at puting sagradong sinulid (yajñopavīta).

Verse 14

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम् ॥ तिलव्रीहियवांश्चैव विविधं च फलोदकम्

At (dapat dalhin) ang kasangkapang pang-ritwal, ang sisidlang arghya, ang palayok na paglulutuan ng handog na caru kasama ang sandok; gayundin ang linga, bigas, at sebada, at sari-saring tubig na may katas ng prutas.

Verse 15

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव सञ्चयान् ॥ दीक्षिताः यदि भुञ्जन्ति मम कर्मपरायणाः

Kung ang mga naitalaga (sa dīkṣā)—na nakatuon sa mga itinakdang gawain—ay kumakain (lamang) ng mga pagkaing maaaring kainin, lutong pagkain, butil at inumin, at ng mga naipong suplay na laan sa ritwal…

Verse 16

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च ॥ काञ्चकादीनि सुश्रोणि तानि शीघ्रमुपाहरेत्

Anumang mga binhi na naroon, at sari-saring hiyas at mahahalagang bagay, at mga bagay na gaya ng ginto—O marikit ang balakang—yaon ay agad niyang iharap (bilang handog).

Verse 17

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम् ॥ स्नात्वा मङ्गलसंयुक्तो दीक्षाकामश्च ब्राह्मणः

Ito lamang ang dapat ihandog sa paanan ng guro; pagkaraan, matapos maligo at taglay ang mga mapalad na pagsasagawa, ang brāhmaṇa na nagnanais ng dīkṣā ay dapat magpatuloy.

Verse 18

गुरोस्तु चरणौ गृहीत्वा ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ ततस्तु गुर्वनुज्ञातो वेदिं कुर्याच्च पुष्कलाम्

Hinahawakan ang mga paa ng guro, sabihin niya, ‘Ano ang magagawa ko para sa iyo?’ Pagkaraan, kapag pinahintulutan ng guro, dapat siyang magtayo ng maluwang na altar.

Verse 19

प्रतिष्ठाप्य विधानॆन धान्योपरीदृढं नवम् ॥ जलेन पूरितं मन्त्रैः पुष्पपल्लवशोभितम्

Matapos maitatag ayon sa wastong ritwal—bago at matibay na nakalagay sa ibabaw ng mga butil—pinuno ng tubig, sinasabayan ng mga mantra, at pinalamutian ng mga bulaklak at sariwang usbong.

Verse 20

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः ॥ पूजयेनमां गुरुं द्रव्यैः शिष्येणैवोपकल्पितैः

Sa ibabaw niyon, ayon sa ritwal, ilagay ang isang sisidlang punô ng linga; at sa mga handog na inihanda mismo ng alagad, sambahin niya ako—ang guru.

Verse 21

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः ॥ पूर्वोक्तानि च द्रव्याणि वेदिमध्यमुपाहरेत्

Doong isinagawa ang paraan ng pagsamba, at matapos matiyak ang mga tungkuling nararapat sa guru, dalhin niya ang mga naunang binanggit na handog sa gitna ng altar.

Verse 22

चतुरः कलशान्दद्याच्चतुष्पार्श्वेषु सुन्दरि ॥ वारिपूर्णान्द्विजाञ्छुद्धान्सहकारविभूषितान्

Maglagay siya ng apat na banga na punô ng tubig sa apat na panig, O marikit na babae—mga dalisay na banga para sa mga dalawang-ulit na isinilang—na pinalamutian ng mga dahon ng mangga.

Verse 23

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे ॥ पूर्णपात्राणि चत्वारि चतुष्पार्श्वेषु स्थापयेत्

Sa lahat ng panig ay balutin niya ng puting sinulid, O walang dungis; at maglagay siya ng apat na punô na sisidlan sa apat na panig.

Verse 24

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः ॥ स च मन्त्रो यथान्यायं येन वा तुष्यते गुरुः

Sa gayon, matapos ihanda ang mantra, ipagkaloob ito ng tagapagpaganap ng dīkṣā. Ang mantrang iyon ay dapat ayon sa wastong pamamaraan, o yaong nakalulugod sa Guru.

Verse 25

यथान्यायं च सङ्गृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः ॥ प्रपद्यावसथं विष्णोर्दीक्षाणां परिकाङ्क्षिणः

Matapos tipunin nang wasto ang mga kailangan ayon sa pamamaraan, at matibay na magpasya sa mga tungkulin sa Guru, ang mga nagnanais ng dīkṣā ay lumapit sa tahanan (santuwaryo) ni Viṣṇu.

Verse 26

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥ सर्वांस्तु श्रावयेच्छिष्यान्दीक्षाणार्थं न संशयः

Pagkatapos magsagawa ng itinakdang paglilinis sa paghipo sa tubig (upaspṛśya), at saka humarap sa silangan, iparinig niya sa lahat ng alagad para sa dīkṣā—walang alinlangan.

Verse 27

यस्तु भागवतांदृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः ॥ अभ्युत्थानं न कुर्वीत तेनाहं तु विहिंसितः

Ngunit ang sinumang, bagaman siya’y malinis na bhāgavata, kapag nakita ang mga bhāgavata ay hindi tumatayo bilang paggalang, sa pamamagitan niya ako’y tunay na nasasaktan—ang banal na kaayusan ay nalalapastangan.

Verse 28

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः ॥ न तेन तां प्राप्नुवन्ति हिंसका दुष्टयोनिजाः

Ang sinumang walang-awa na nananakit sa kanyang asawa—na minamahal na kasama at isang sādvī (banal at tapat na babae)—sa pamamagitan niya hindi nakakamtan ang tunay na kabutihang kaugnay niya; ang mararahas ay isinisilang sa hamak na kalagayan.

Verse 29

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोग्नश्च कृतपातकाः ॥ एताञ्छिष्यान् विवर्जेत उक्ता ये चान्यपातकाः

Dapat iwasan ang ganitong mga alagad: ang pumatay sa isang brāhmaṇa, ang walang utang-na-loob na nananakit sa nagkaloob, ang pumapatay ng baka, at yaong nakagawa ng mabibigat na kasalanan; gayundin ang iba pang makasalanang naisaad.

Verse 30

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन ॥ कर्मण्याश्चैव ये वृक्षा न च्छेत्तव्याः कदाचन

Ang punong bilva at ang udumbara, at gayundin ang iba pang mga puno sa ilang pagkakataon—lalo na yaong kaugnay ng mga ritwal—ay hindi dapat putulin kailanman.

Verse 31

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम् ॥ भक्ष्याभक्ष्यं च तं शिष्यं वेदितव्यं तदन्तरे

Kung ninanais ang pinakamataas na kaganapan—ang walang hanggang dharma ng mokṣa—dapat ipabatid sa alagad, sa bagay na iyon, kung alin ang nararapat kainin at alin ang hindi nararapat.

Verse 32

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च ॥ सद्योभक्षा भवत्तेन अभक्ष्या पूतिवासिका

Pinahihintulutan ang pagputol o pag-ani ng karīra, at gayundin ang mga bunga ng udumbara. Ayon sa tuntuning iyon, maaari itong kainin kaagad; ngunit ang pūtivāsikā ay hindi dapat kainin.

Verse 33

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः ॥ अभक्ष्या ब्राह्मणैरेते दीक्षितैश्च न संशयः

Hindi dapat kainin ang karne ng baboy-ramo, at gayundin ang isda sa anumang anyo. Ang mga ito ay hindi nararapat kainin ng mga brāhmaṇa at ng mga dīkṣita (yaong may pagsisimula), walang pag-aalinlangan.

Verse 34

परिवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन ॥ पैशुन्यं न च कर्त्तव्यं स्तैन्यं वापि कदाचन ॥

Huwag magsalita ng paninirang-puri, ni gumawa ng karahasan kailanman. Huwag ding mag-udyok ng masamang sumbong o paninira, ni magnakaw, kailanman.

Verse 35

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित् ॥ संविभागस्तु कर्त्तव्यो येन केनापि पुत्रक ॥

Kapag nakita ang panauhing dumating, na naglakbay mula sa malayong daan, dapat siyang bahaginan ng pagkain o yaman sa anumang paraang makakaya, anak ko.

Verse 36

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन ॥ मनसापि न गन्तव्या एवं विष्णुः प्रभाषते ॥

Ang asawa ng guro, ang asawa ng hari, at ang asawa ng brāhmaṇa—huwag lapitan kahit sa isip man lamang, kailanman; ganito ang pahayag ni Viṣṇu.

Verse 37

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा ॥ तत्र मन्युर्न कर्त्तव्यं एवं धर्मः सनातनः ॥

Kapag nakita ang kapalaran ng iba at gayundin ang sariling kapighatian, huwag magpausbong ng galit sa gayong kalagayan; ito ang walang hanggang dharma.

Verse 38

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे ॥ छत्रं चोपानहं चैव मनसा चोपकल्पयेत् ॥

Pagkatapos, sa ganitong paraan, ipabigkas sa nagnanais ng dīkṣā ang pahayag o pormula, O Vasundharā; at sa isip ay ihanda rin ang payong at mga panyapak.

Verse 39

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत् ॥ क्षुरं चैव वरारोहे जलपूर्णं च भाजनम् ॥

Ilagay ang tig-dalawang dahon ng punong udumbara sa gitna ng vedi (altar); at ilagay rin, O marikit ang balakang, ang labaha at isang sisidlang punô ng tubig.

Verse 40

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् ॥ मन्त्रः— ॐ सप्त सागराश्च सप्तद्वीपानि सप्त पर्वताश्च दश स्वर्गसहस्राश्च समस्ताश्च नमोऽस्तु सर्वास्ते हृदये वसन्ति ॥ यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति ॥

Matapos muna akong anyayahan, dapat sumamba ayon sa tuntunin sa pamamagitan ng mantra. Ang mantra: “Oṃ—sa pitong dagat, pitong pulo/kalupaan, pitong bundok, at sa kabuuan kabilang ang sampung libong langit—pagpupugay; silang lahat ay nananahan sa puso.” At: “ang sinumang nagpapabuhos ng ulan nito, muling umaangat.”

Verse 41

ॐ भगवन् वासुदेव ममैतत्साराय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति ॥

Oṃ. O Mapalad na Vāsudeva, ipag-utos mo ang pag-alaala sa mantra sa ibabaw ng daigdig na nilikha sa anyong Varāha, upang maisakatuparan ang ritong ito na akin. Matapos pagnilayan ang iniatas sa amin, O Panginoon, pumarito: sa iyong biyaya, ang brāhmaṇa na nagnanais ng dīkṣā ay napapasinayaan.

Verse 42

एतन्मन्त्रं उदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनीं गतेन भवितव्यम् ॥

Pagkasambit ng mantrang ito, nararapat na magpakumbaba—lumuhod at idapa ang ulo sa lupa, bilang pagpupugay.

Verse 43

ॐ स्वागतम् स्वागत्वानिति ॥

Oṃ—“Maligayang pagdating, tunay na maligayang pagdating,” ganito ang pagbigkas.

Verse 44

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे ॥ अर्घ्यं पाद्यं च दातव्यं मन्त्रेण विधिनिश्चयात् ॥

Pagkatapos, O Vasundharā, matapos tawagin sa pamamagitan ng mantrang ito, dapat ihandog ang arghya (handog na tubig ng paggalang) at ang pādya (tubig para sa mga paa), ayon sa wastong ritong itinatakda ng mantra.

Verse 45

मन्त्रः— अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ ॥

Mantra: “O hindi mapaglimot sa kabutihan (hindi walang-utang-na-loob), ang lahat ng natamo ng brāhmaṇa sa pamamagitan ni Rudra—ang mamumuksa sa mga deva at asura—nawa’y maihandog ito sa Mapalad na Panginoon. Tanggapin mo ito, O Lokanātha.”

Verse 46

मन्त्रः— एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः ॥ जलेन विष्णुयुक्तेन दीक्षा संसारमोक्षणम् ॥

Mantra: “Sa gayon, nawa’y ingatan ni Varuṇa ang iyong ulo, O alagad, habang ito’y inaahit. Sa tubig na pinabanal at iniugnay kay Viṣṇu, ang dīkṣā (pagsisimula) ay nagiging daan ng paglaya sa pagkakagapos sa sanlibutan.”

Verse 47

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरी ॥ निष्कलं तु शिरः कृत्वा शोणितेन विवर्जितम् ॥

O marikit na binibini, dapat magbigay ng isang kalasha (banga ng tubig) sa tagapagganap ng ritwal; at matapos gawing ganap na ahit ang ulo, ito’y dapat maging walang bahid ng dugo.

Verse 48

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः ॥ एतस्य विधिवत्कृत्वा दीक्षाकामस्य सुन्दरी ॥

Pagkaraan, maligo muli; agad nga—walang pag-aalinlangan. O marikit, matapos maisagawa ito nang ayon sa tuntunin, ito’y para sa nagnanais ng dīkṣā (pagsisimula).

Verse 49

दत्त्वा संसारमोक्षाय सर्वकामविनिश्चितः ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Matapos maghandog para sa paglaya sa pagkakagapos ng sanlibutan—matatag sa lahat ng layunin—lumuhod sa lupa sa dalawang tuhod at bigkasin ang mantrang ito.

Verse 50

मन्त्रः— ॐ वेदाम्यहं भागवतांश्च सर्वान् सुदीक्षिताः ये गुरवश्च सर्वे ॥ विष्णुप्रसादेन च लब्धदीक्षा मम प्रसीदन्तु नमामि सर्वान् ॥

Mantra: “Oṃ. Kinikilala ko ang lahat ng bhāgavata, ang lahat ng deboto ng Panginoon, at ang lahat ng gurong ganap na naisasailalim sa dikṣā. Sa biyaya ni Viṣṇu ay natamo ko ang dikṣā; nawa’y maging mapagpala sila sa akin. Yumuyuko ako sa kanilang lahat.”

Verse 51

नत्वा तु भगवद्भक्तान् प्रज्वाल्य च हुताशनम् ॥ घृतेन मधुमिश्रेण लाजाकृष्णतिलैस्तथा ॥

Pagkatapos yumuko sa mga deboto ng Panginoon at pagningasin ang banal na apoy, maghandog ng ghee na hinaluan ng pulot, gayundin ng pinatuyong butil at itim na linga.

Verse 52

सप्तवारांस्ततो दत्त्वा विंशतिं च तिलोदनम् ॥ जानुभ्यामवनीं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Pagkaraan, matapos maghandog nang pitong ulit at (muli) dalawampung handog ng kaning may linga, lumuhod sa lupa sa dalawang tuhod at bigkasin ang mantrang ito.

Verse 53

मन्त्रः— अश्विनौ दिशः सोमसूर्यौ साक्षिमात्रं वयं प्रसन्नाः शृण्वन्तु मे सत्यवाक्यं वदामि ॥

Mantra: “Nawa’y pakinggan ako ng Aśvin, ng mga direksiyon, at nina Soma at Sūrya bilang mga saksi. Kami’y payapa; nagsasalita ako ng salitang totoo.”

Verse 54

सत्येन धार्यते भूमिर्भूमिः सत्येन तिष्ठति ॥ सत्येन गच्छते सूर्यो वायुः सत्येन वाति च ॥

Sa katotohanan inaalalayan ang daigdig; sa katotohanan nananatiling matatag ang lupa. Sa katotohanan sumusulong ang araw, at sa katotohanan din humihihip ang hangin.

Verse 55

तिस्रः प्रदक्षिणाः कृत्वा देवं भागवतं गुरुम् ॥ गुरुपादौ तु संगृह्य इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Matapos magsagawa ng tatlong pradakṣiṇā (pag-ikot nang pakanan) sa paligid ng guru—na iginagalang bilang bhāgavata, deboto ng Panginoon—dapat hawakan ang mga paa ng guru at bigkasin ang mantrang ito.

Verse 56

मन्त्रः — गुरुदेवप्रसादेन लब्धा दीक्षा यदृच्छया ॥ यच्चैवापकृतं किञ्चिद्गुरुर्मर्षयतां मम ॥

Mantra: “Sa biyaya ng Gurudeva at ng Panginoon, ang dīkṣā (pagsisimula) ay natamo sa mabuting kapalaran. At anumang munting pagkukulang na nagawa, nawa’y patawarin iyon ng guru para sa akin.”

Verse 57

एवं प्रसादयित्वा तु शिष्यो मन्त्रेण सुन्दरी ॥ वेदिमध्ये स्थापयित्वा भूत्वा पूर्वमुखस्ततः ॥

Sa gayon, matapos mapalugod ang (guru) sa pamamagitan ng mantra, ang alagad—O marikit na babae—ay dapat ilagay (ang bagay o tao) sa gitna ng vedi (altar), at pagkatapos, nakaharap sa silangan, magpatuloy.

Verse 58

शिष्यमेव यतो दृष्ट्वा गृहीत्वा च कमण्डलुम् ॥ शुक्लयज्ञोपवीतं च इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Pagkatapos, pagmasdan ang alagad, at kunin ang kamaṇḍalu (banga ng tubig) at ang puting yajñopavīta (sagradong sinulid), at bigkasin ang mantrang ito.

Verse 59

मन्त्रः — विष्णुप्रसादेन गतोऽसि सिद्धिं प्राप्ता च दीक्षा सकमण्डलुश्च ॥ गृहीत्वा तु कराभ्यां युक्तोऽसि कर्मणा क्रियायां चैव ॥

Mantra: “Sa biyaya ni Viṣṇu, narating mo ang tagumpay; natamo mo ang dīkṣā, kasama ang kamandalu. Hawakan mo ito sa dalawang kamay; ngayon ay karapat-dapat ka na sa ritwal at pagsasagawa—sa gawa at pagganap.”

Verse 60

ततो मुखपदं कृत्वा दीक्षितो गुरुणा तथा ॥ सर्वप्रदक्षिणं कृत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Pagkaraan, matapos isagawa ang ritong mukha-pada, at matapos ding maitalaga nang wasto ng guru sa dīkṣā, dapat gawin ang ganap na pradakṣiṇa (pag-ikot na pakanan) at bigkasin ang mantrang ito.

Verse 61

अधोऽधो भूत्वा यद्यहं भ्राम्यल्लब्धो गुरुर्विष्णुदीक्षा च लब्धा ॥ तव प्रसादाच्च गुरो यथा च ॥

“Kung ako man, sa lalo’t lalong pagpapakumbaba, ay nagpagala-gala, gayunman ay nagkamit ako ng guru at nagkamit ng dīkṣā ni Viṣṇu—sa iyong biyaya, O guru, ayon sa nararapat.”

Verse 62

एतेन मन्त्रेण मुखपदं कारयेत् ॥ शौचसेके वै कुर्याद्देवान्तन्तुवाससम् ॥

Sa pamamagitan ng mantrang ito, ipasagawa ang mukha-pada. Sa paghuhugas at paglilinis, dapat ding ihanda at ayusin nang wasto ang kasuotan hanggang sa dulo.

Verse 63

एवं वै वास आदत्ते गृह्ण वत्स कमण्डलुम् ॥ इमं लोकेषु विख्यातं शोधनं सर्वकर्मसु ॥

Sa gayon nga kinukuha niya ang kasuotan. “Tanggapin mo, anak, ang kamandalu; ang paglilinis na ito ay tanyag sa mga daigdig para sa lahat ng ritwal.”

Verse 64

मधुपर्कं गृहीत्वा च त्विमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥ मन्त्रः—गृहाण मधुपर्कं च प्रार्थकाय विशोधनम् ॥

Matapos tanggapin ang handog na madhuparka, bigkasin ang mantrang ito: “Tanggapin mo ang madhuparka; ito’y paglilinis para sa dumudulog.”

Verse 65

ततो गृहीत्वा चरणौ गुरोर्यत्नात्सुतोषयेत् ॥ शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा मनश्चैव सुसंयतम् ॥ गुरूपदिष्टं सन्धार्य इमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

Pagkaraan, hawakan nang may pag-iingat ang mga paa ng guro at pasayahin siya nang may paggalang; yumuko ang ulo at mag-anjali, pigilin nang mabuti ang isip, at taglay ang aral ng guru, bigkasin ang mantrang ito.

Verse 66

मन्त्रः—शृण्वन्तु मे भागवतास्तु सर्वे गुरुश्च मे सर्वकामक्षयं चकार ॥ अहं शिष्यो दासभूतस्तथैव देवसमो गुरुश्च मे तथोपपन्नम् ॥

Mantra: “Pakinggan ako ng lahat ng mga deboto; ang aking guru ang nagpatigil ng lahat ng pagnanasa (sa akin). Ako’y alagad, na tila isang lingkod; at ang aking guru ay gaya ng isang diyos—kaya ito’y nararapat.”

Verse 67

एषागमे ब्राह्मणस्य दीक्षा भूमे ह्युदाहृता ॥ त्रयाणामथ वर्णानां मम दीक्षाविधीञ्छृणु ॥

Sa aral na ito, O Lupa, naipahayag ang pagsisimula (dīkṣā) ng isang brāhmaṇa. Ngayon pakinggan mo mula sa akin ang mga pamamaraan ng dīkṣā para sa iba pang tatlong varṇa.

Verse 68

एतेनैव विधानेन दीक्षयेत वसुन्धरे ॥ उभौ च प्राप्नुताṃ सिद्धिमाचार्यः शिष्य एव च ॥

Sa gayunding pamamaraan, O Vasundharā, dapat igawad ang dīkṣā; at kapwa—ang guro at ang alagad—ay maaaring makamit ang tagumpay (siddhi).

Verse 69

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् ॥ चातुर्वर्ण्यविधानेन तां दीक्षां शृणु सुन्दरि ॥

May isang tao na nakakamit ang dikṣā na aking inilarawan—isang pagsisimula na nagdudulot ng kagalingan. Dinggin mo, O marikit, ang dikṣā na iyon ayon sa kaayusan ng apat na varṇa (cāturvarṇya).

Verse 70

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरी युञ्जेत् ॥

Ang brāhmaṇa na isinasailalim sa dikṣā ay dapat gumawa ng isang parisukat na lugar (mandala) na may sukat na labing-anim na hasta, at doon ay ayusin ang ritwal kaugnay ng kalaśa (palayok na pang-ritwal).

Verse 71

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् ॥ अष्टौ पितृगणास्तेन हिंसिता नात्र संशयः ॥

Kapag naibigay na ang isang dalaga (sa pag-aasawa), hindi na dapat bawiin o pawalang-bisa iyon sa pamamagitan ng mga gawaing ritwal; sa gayon, walong pangkat ng mga ninuno ang napipinsala—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 72

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी ॥ तत्र चित्तं न कर्तव्यमेवं विष्णुः प्रभाषते ॥

Ginto at iba pang kayamanan, mga hiyas, at isang kabataang mapagnasang babae—huwag dapat ituon ang isip sa mga ito; ganito ang ipinahahayag ni Viṣṇu.

Verse 73

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा ॥ क्षुरं गृहीत्वा यथान्यायमिमं मन्त्रं उदीरयेत् ॥

Kaya, O Lupa, matapos maghandog ng arghya at pādya ayon sa wastong ritwal, hawakan ang labaha at bigkasin ang mantrang ito alinsunod sa nararapat na tuntunin.

Verse 74

एवं सत्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणा वीक्षणं पुनः॥ गुरुम् प्रसादयत्तत्र मन्त्रेण विधिनार्च्चयन्॥

Sa gayon, matapos isagawa ang tapat na panata, muling nagsagawa ng pagsusuri ang mga brāhmaṇa; at doon, ayon sa tuntunin, sumamba siya sa pamamagitan ng mantra upang mapasaya ang guro (guru).

Verse 75

मन्त्रः—गृह्णीष्व गन्धपात्राणि सर्वगन्धं सुखोचितम्॥ सर्ववैष्णवकं शुद्धं सर्वसंसारमोक्षणम्॥

Mantra: “Tanggapin mo ang mga sisidlan ng pabango—bawat halimuyak na angkop sa kaginhawahan; ganap na Vaiṣṇava, dalisay, at daan sa paglaya mula sa lahat ng pagkagapos sa sanlibutan.”