Verse 50
Nirvana
नियमः स्वात्मेन्द्रियनिग्रहः। भयमोहशोकक्रोधत्यागस्त्यागः। अनियामकत्वनिर्मलशक्तिः। स्वप्रकाशब्रह्मतत्त्वे शिवशक्तिसम्पुटितप्रपञ्चच्छेदनम्। तथा पत्राक्षाक्षिकमण्डलुः। भवाभावदहनम्। बिभ्रत्याकाशाधारम्। शिवं तुरीयं यज्ञोपवीतम्। तन्मया शिखा। चिन्मयं चोत्सृष्टिदण्डम्। सन्तताक्षिकमण्डलुम्। कर्मनिर्मूलनं कन्था। मायाममताहङ्कारदहनम्। श्मशाने अनाहताङ्गी। निस्त्रैगुण्यस्वरूपानुसन्धानं समयम्। भ्रान्तिहरणम्। कामादिवृत्तिदहनम्। काठिन्यदृढकौपीनम्। चीराजिनवासः। अनाहतमन्त्रः। अक्रिययैव जुष्टम्। स्वेच्छाचारस्वस्वभावो मोक्षः परं ब्रह्म। प्लववदाचरणम्। ब्रह्मचर्यशान्तिसंग्रहणम्। ब्रह्मचर्याश्रमेऽधीत्य सर्वसंविन्न्यासं संन्यासम्। अन्ते ब्रह्माखण्डाकारम्। नित्यं सर्वसन्देहनाशनम्॥४९–६०॥
नियमः । स्वात्म-इन्द्रिय-निग्रहः । भय-मोह-शोक-क्रोध-त्यागः । त्यागः । अनियामकत्व-निर्मल-शक्तिः । स्व-प्रकाश-ब्रह्म-तत्त्वे । शिव-शक्ति-सम्पुटित-प्रपञ्च-च्छेदनम् । तथा । पत्राक्ष-अक्षि-क-मण्डलुः । भव-अभाव-दहनम् । बिभ्रति । आकाश-आधारम् । शिवम् । तुरीयम् । यज्ञोपवीतम् । तत्-मया । शिखा । चिन्मयम् । च । उत्सृष्टि-दण्डम् । सन्तत-अक्षि-क-मण्डलुम् । कर्म-निर्मूलनम् । कन्था । माया-अममता-अहङ्कार-दहनम् । श्मशाने । अनाहत-अङ्गी । निः-त्रैगुण्य-स्वरूप-अनुसन्धानम् । समयम् । भ्रान्ति-हरणम् । काम-आदि-वृत्ति-दहनम् । काठिन्य-दृढ-कौपीनम् । चीर-अजिन-वासः । अनाहत-मन्त्रः । अक्रियया एव । जुष्टम् । स्वेच्छा-आचार-स्व-स्वभावः । मोक्षः । परम् । ब्रह्म । प्लववत् । आचरणम् । ब्रह्मचर्य-शान्ति-संग्रहणम् । ब्रह्मचर्य-आश्रमे । अधीत्य । सर्व-संवित्-न्यासम् । संन्यासम् । अन्ते । ब्रह्म-अखण्ड-आकारम् । नित्यम् । सर्व-सन्देह-नाशनम् ।
niyamaḥ svātma-indriya-nigrahaḥ | bhaya-moha-śoka-krodha-tyāgas tyāgaḥ | aniyāmakatva-nirmala-śaktiḥ | sva-prakāśa-brahma-tattve śiva-śakti-sampuṭita-prapañca-cchedanam | tathā patrākṣa-akṣika-maṇḍaluḥ | bhavābhāva-dahanam | bibhraty ākāśādhāram | śivaṃ turīyaṃ yajñopavītam | tanmayā śikhā | cinmayaṃ cotsṛṣṭi-daṇḍam | santatākṣika-maṇḍalum | karma-nirmūlanaṃ kanthā | māyāmamatāhaṅkāra-dahanam | śmaśāne anāhatāṅgī | nistrai-guṇya-svarūpānusandhānaṃ samayam | bhrānti-haraṇam | kāmādi-vṛtti-dahanam | kāṭhinya-dṛḍha-kaupīnam | cīrājina-vāsaḥ | anāhata-mantraḥ | akriyayaiva juṣṭam | svecchācāra-sva-svabhāvo mokṣaḥ paraṃ brahma | plavavad ācaraṇam | brahmacarya-śānti-saṅgrahaṇam | brahmacaryāśrame 'dhītya sarva-saṃvid-nyāsaṃ saṃnyāsam | ante brahmākhaṇḍākāram | nityaṃ sarva-sandeha-nāśanam ||49–60||
Ang ‘Niyama’ ay pagpipigil sa sariling pagkatao at sa mga pandama. Ang pagtalikod (tyāga) ay pag-iwan sa takot, pagkalito, dalamhati, at galit. Ang dalisay na lakas ng pagiging hindi pinamamahalaan ng panlabas na utos—iyan ang niyama. Sa sariling-liwanag na katotohanan ng Brahman, pinuputol ang daigdig, na nakapaloob sa Śiva at Śakti—iyan ang niyama. Ang banga ng tubig (maṇḍalu) ay ang “bilog ng mga mata” na tila talulot. Ang pagsunog sa pag-iral at di-pag-iral—iyan ang niyama. Ang pagdadala sa sandigan ng kalawakan—iyan ang niyama. Ang sagradong sinulid ay si Śiva, ang Turīya (Ikaapat). Ang bunot ng buhok ay pagkalusaw sa Yaon. Ang tungkod na itinapon ay gawa sa Kamalayan. Ang laging naroroon na banga ay ang tuluy-tuloy na “bilog ng mata”—ang di-napapatid na pagkamalay. Ang balabal ay pag-ugat-pagputol sa karma. Ang pagsunog sa māyā, di-pag-aangkin, at pagkamakasarili—iyan ang niyama. Sa libingan ng abo, ang katawan ay “di-natamaan” (anāhata). Ang ‘samaya’ ay pagsisiyasat sa likas na lampas sa tatlong guṇa. Ang pag-alis ng maling akala—iyan ang niyama. Ang pagsunog sa mga pag-ikot ng isip na nagsisimula sa pagnanasa—iyan ang niyama. Ang bahag ay tigas at tibay. Ang paninirahan sa basahan at balat—iyan ang niyama. Ang mantra ay ang “anāhata”. Tanging sa kawalang-gawa ito nalalasap. Ang kalayaan (mokṣa) ay sariling likas—malayang pagkilos ayon sa tunay na kalooban; ito ang Kataas-taasang Brahman. Ang asal ay parang balsang pantawid. Pagtipon ng kapayapaan sa brahmacarya; matapos mag-aral sa brahmacarya-āśrama, tinatahak ang saṃnyāsa bilang pagtalikod sa lahat ng pagkakakilanlang pangkamalayan. Sa wakas, nananahan bilang Brahman na di-nahahati; laging winawasak ang lahat ng pag-aalinlangan.
‘Niyama’ is the restraint of one’s own self and senses. Renunciation is the abandonment of fear, delusion, grief, and anger. The pure power of being unruled (not governed by external injunctions) [is niyama]. In the self-luminous reality of Brahman, cutting off the world, enclosed within Śiva and Śakti—thus [is niyama]. Likewise, the water-pot (maṇḍalu) is the circle of the eyes with leaf-like (petal-like) [form]. The burning of being and non-being [is niyama]. Bearing the support of space [is niyama]. The sacred thread is Śiva, the Fourth (turīya). The topknot is absorption in That. The staff cast away is made of consciousness. The ever-present water-pot is the continuous ‘eye-circle’ [i.e., unbroken awareness]. The cloak is the uprooting of karma. The burning of māyā, non-possessiveness, and egoism [is niyama]. In the cremation-ground, the body is ‘unstruck’ (unwounded/unanāhata). The ‘rule’ (samaya) is inquiry into the nature beyond the three guṇas. The removal of error [is niyama]. The burning of the mental modifications beginning with desire [is niyama]. The loincloth is hardness and firmness. Dwelling in rags and skin [is niyama]. The mantra is the ‘unstruck’ (anāhata). It is enjoyed by non-action alone. Liberation is one’s own nature—free conduct according to one’s will; it is the supreme Brahman. Conduct is like a raft. Gathering peace through brahmacarya; having studied in the brahmacarya-āśrama, [one undertakes] saṃnyāsa as the renunciation of all consciousness-identifications. In the end, [one abides as] Brahman of undivided form; ever the destruction of all doubts.