HomeUpanishadsNaadbinduVerse 28

Verse 28

Naadbindu

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥

अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥

ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्योतिर्मयः शिवः । स्वयमाविर्भवेदात्मा मेघापायेऽंशुमानिव ॥२८–३०॥

अधिष्ठाने । तथा । ज्ञाते । प्रपञ्चे । शून्यताम् । गते । देहस्य । अपि । प्रपञ्चत्वात् । प्रारब्ध-अवस्थितिः । कृतः ॥

अज्ञान-जन-बोध-अर्थम् । प्रारब्धम् । इति । च । उच्यते । ततः । काल-वशात् । एव । प्रारब्धे । तु । क्षयम् । गते ॥

ब्रह्म । प्रणव । सन्धानम् । नादः । ज्योतिर्मयः । शिवः । स्वयम् । आविर्भवेत् । आत्मा । मेघ-अपाये । अंशुमान् । इव ॥

adhiṣṭhāne tathā jñāte prapañce śūnyatāṃ gate | dehasyāpi prapañcatvāt prārabdhāvasthitiḥ kṛtaḥ ||

ajñānajanabodhārthaṃ prārabdham iti cocyate | tataḥ kālavaśād eva prārabdhe tu kṣayaṃ gate ||

brahmapraṇavasandhānaṃ nādo jyotirmayaḥ śivaḥ | svayam āvirbhaved ātmā meghāpāye ’ṃśumān iva ||

Kapag nakilala ang salalayan (adhiṣṭhāna), ang lawak ng mga penomenon (prapañca) ay nagiging hungkag at di na itinuturing na nakagapos na realidad. Yamang ang katawan man ay bahagi ng penomenal na pagpapakita, tinatanggap ang pagpapatuloy ng prārabdha (karmang nagsimula na). Tinatawag itong “prārabdha” upang magturo sa mga isinilang sa kamangmangan. Pagkaraan, sa bisa ng panahon lamang, kapag naubos ang prārabdha, sa pag-uugnay/pagninilay sa Brahman sa pantig na Oṃ, ang nāda—maningning at mapalad (Śiva)—ay sumisilang; ang Sarili ay kusang nahahayag, gaya ng araw kapag luminaw ang ulap.

When the substratum (adhiṣṭhāna) is known, the phenomenal world (prapañca) is reduced to emptiness (i.e., is understood as insubstantial). Since even the body is of the nature of the phenomenal display, the continuance of prārabdha (karma already begun) is admitted. It is called “prārabdha” for the purpose of instructing those born in ignorance. Then, by the mere force of time, when that prārabdha has come to exhaustion, through the contemplation/connection (sandhāna) of Brahman as the syllable Oṃ, the nāda—luminous and auspicious (śiva)—the Self manifests of itself, like the sun when clouds disperse.

Prārabdha-kṣaya; adhiṣṭhāna-jñāna; nāda/Om-upāsanā leading to ātma-āvirbhāva (Self-revelation)Mahavakya: Supports the import of ‘अहं ब्रह्मास्मि’ (Aham Brahmāsmi) and ‘तत् त्वम् असि’ (Tat Tvam Asi) by describing Self-revelation upon removal of superimposition; not a direct mahāvākya citation.AtharvaChandas: Mixed anuṣṭubh-like śloka (post-Vedic metrical Sanskrit; not strict Vedic chandas)