Adhyaya 9

Inilatag ni Agastya ang sunod-sunod na mga tīrtha sa paligid ng Ayodhyā at ang wastong paggamit ng mga ito sa ritwal. Nagsisimula sa Gayākūpa (malapit sa Jaṭākuṇḍa, sa dakong agneya/timog-silangan), na itinanghal bilang napakabungang pook para sa śrāddha: pagligong banal, pagbibigay-dāna ayon sa kakayahan, at pagsasagawa ng śrāddha na may piṇḍadāna (may linga at payasa, o kapalit na piṇyāka at guḍa) upang masiyahan ang mga ninuno at, sa gayon, ang mga deva; ipinangako rin ang pag-angat ng mga ninuno sa Viṣṇuloka. Binanggit ang lakas ng takdang araw: kapag ang amāvāsyā ay tumapat sa Lunes, nagbubunga ito ng “ananta” na gantimpala, at ang śrāddha tuwing Lunes doon ay itinuturing na pangmatagalang mabisa. Pagkaraan ay tinukoy ang mga kalapit na tīrtha: ang Piśācamocana sa silangang bahagi ay inilarawan bilang panangga at lunas sa pighati ng piśāca sa pamamagitan ng snāna–dāna–śrāddha, lalo na sa Mārgaśīrṣa śukla caturdaśī. Ang Mānasatīrtha naman ay pinuri bilang tagapaglinis ng pagkukulang ng isip, katawan, at pananalita; inirerekomenda ang yātrā sa panahon ng Prauṣṭhapadī, higit sa lahat sa kabilugan ng buwan. Lumipat ang salaysay sa timog patungo sa ilog Tamasā, na winika bilang tagapuksa ng mabibigat na kasalanan, na may masinsing paglalarawan ng luntiang pampang at mga āśrama ng mga ṛṣi (Māṇḍavya at mga nauna). Inuulit ang tatluhang ritwal bilang nagbibigay ng kāma-artha-siddhi, kasama ang pagtalima sa Mārgaśīrṣa śukla pañcadaśī. Sa huli, binanggit ang iba pang mga pook: Sītākuṇḍa malapit sa Śrī Dugdhēśvara na may yātrā sa Bhādrapada śukla caturthī; si Bhairava bilang kṣetra-rakṣaka na may taunang pagdiriwang sa Mārgaśīrṣa kṛṣṇa aṣṭamī at mga handog; ang Bharatakuṇḍa, kung saan nagsanay si Bharata ng Rāma-dhyāna at nagtatag, na binibigyang-diin ang pagligo at śrāddha para sa mga ninuno; at ang Jaṭākuṇḍa, pook ng pagsamba kay Rāma at mga kasama, na may taunang yātrā sa Caitra kṛṣṇa caturdaśī. Nagtatapos ang kabanata sa isang itinakdang landas: sambahin muna sina Rāma–Sītā, saka sa Bharatakuṇḍa sambahin si Lakṣmaṇa, at magpatuloy sa mga itinakdang pagligo bilang maayos na programa ng paglalakbay-dambana.