Adhyaya 95
Inilalahad ng Kabanata 95 ang pagtuturo ni Īśvara tungkol sa isang natatanging liṅga sa Prabhāsa-kṣetra na tinatawag na Mṛtyuñjayeśvara (Mṛtyuñjaya Liṅga). Una, itinatakda ang kinaroroonan ng dambana sa pamamagitan ng mga palatandaang pang‑direksiyon at sukat ng layo (bilang ng dhanu), at ipinapahayag na ito’y pāpa-ghna—sa pagtanaw at paghipo pa lamang ay nakapapawi ng kasalanan. Isinasalaysay din ang pinagmulan: noong isang sinaunang yuga, ang pook ay kilala bilang Nandīśvara. Isang gaṇa na nagngangalang Nandin ang nagsagawa ng matinding austeridad, nagtatag ng isang mahā-liṅga, at palagiang sumamba rito. Sa tuluy-tuloy na mantra-japa—ang Mahāmṛtyuñjaya mantra—nalugod si Śiva at ipinagkaloob ang gaṇeśatva (katayuan sa mga tagapaglingkod ni Śiva), ang sāmīpya (banal na paglapit), at wika ng paglaya. Itinatakda rin ang pagkakasunod ng liṅga-pūjā: abhiṣeka gamit ang gatas, yogurt/curd, ghee, pulot, at katas ng tubo; paglalagay ng kuṅkuma; pag-aalay ng mababangong sangkap (kamper, uśīra, esensiyang musk), sandalwood at mga bulaklak; dhūpa at aguru; pag-aalay ng kasuotan ayon sa kakayahan; naivedya na may ilawan; at pagtatapos sa pagpapatirapa. Sa huli, itinuturo ang dāna—pagkakaloob ng ginto sa brāhmaṇa na bihasa sa Veda—at ang phalaśruti na ang wastong pagsasagawa’y nagdudulot ng “bunga ng kapanganakan,” ganap na pagkapawi ng pāpa, at katuparan ng mga hangarin.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे लिंगं मृत्युञ्जयेश्वरम् । तस्यैव वह्नि कोणस्थं धनुषां दशके स्थितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan, O may magandang balakang, dapat kang tumungo sa Liṅga na tinatawag na Mṛtyuñjayeśvara. Ito’y nasa dako ng apoy (timog-silangan) ng lugar ding iyon, sa layong sampung sukat na dhanu.
Verse 2
पश्चिमे सागरादित्यात्स्थितं धनुश्चतुष्टये । पापघ्नं सर्वजन्तूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि
Sa kanluran ng Sāgarāditya, naroon ito sa layong apat na sukat na dhanu. Pinapawi nito ang kasalanan ng lahat ng nilalang—sa pagtanaw, at maging sa paghipo.
Verse 3
पूर्वे युगे समाख्यातं नाम नन्दीश्वरेति च । यत्र तप्तं तपो घोरं नन्दिनाम्ना गणेन मे
Noong unang panahon, ito’y tanyag sa pangalang “Nandīśvara.” Doon, ang aking gaṇa na nagngangalang Nandin ay nagsagawa ng mabagsik na pag-aayuno at pagninilay (tapas).
Verse 4
प्रतिष्ठाप्य महालिंगं नित्यं पूजापरेण च । तत्र जप्तो महामन्त्रो मृत्युञ्जय इति श्रुतः
Matapos itatag ang Dakilang Liṅga at sambahin ito araw-araw nang may taimtim na debosyon, ang dakilang mantra na binibigkas doon ay kilala bilang Mṛtyuñjaya—ang “Mananakop sa Kamatayan”.
Verse 5
कोटीनां नियुतं देवि ततस्तुष्टो महेश्वरः । ददौ गणेशतां तस्य मुक्तिं सामीप्यगां तथा
O Diyosa, matapos magpatuloy (ang pagsamba) hanggang sampung milyon, nalugod si Maheśvara at ipinagkaloob sa kanya ang katayuang maging gaṇa, tagapaglingkod ni Śiva, at gayundin ang kalayaan (mokṣa) na humahantong sa sāmīpya—pagiging malapit sa Panginoon.
Verse 6
मृत्युञ्जयेन मन्त्रेण तस्य तुष्टो यतो हरः । तेन मृत्युञ्जयेशेति ख्यातं लिंगं धरातले
Sapagkat nalugod si Hara (Śiva) sa kanya sa pamamagitan ng mantrang Mṛtyuñjaya, ang Liṅga na iyon ay sumikat sa daigdig sa pangalang “Mṛtyuñjayeśa.”
Verse 7
यस्तं पूजयते भक्त्या पश्येद्वा भावितात्मवान् । नाशयेत्तस्य पापानि सप्तजन्मार्जितान्यपि
Sinumang sumamba sa Liṅga na iyon nang may debosyon, o kahit tumingin lamang dito na may dalisay at mapagnilay na isipan—winawasak ng Panginoon ang kanyang mga kasalanan, kahit yaong naipon sa pitong kapanganakan.
Verse 8
स्नापयेत्पयसा लिंगं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्
Dapat paliguan ang Liṅga ng gatas, at ng yogurt/curd na hinaluan ng ghee; paliguan din ng pulot at katas ng tubo—pagkaraan ay pahiran ng saffron.
Verse 9
कर्पूरोशीर मिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः
Pagkaraan, sambahin (ang Liṅga) gamit ang mabangong sandalwood, halo ng kamper at uśīra, katas ng musk, at mga bulaklak.
Verse 10
दद्याद्धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूज्य विविधैरात्मवित्तानुसारतः
O Diyosa, unang ialay ang insenso; saka ialay sa Diyos ang mabangong aguru (agarwood), at sambahin sa iba’t ibang kasuotan ayon sa kaya ng sariling yaman.
Verse 11
नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसमन्वितम् । अष्टांगं प्रणिपातं च ततः कार्यं च भक्तितः
Matapos ialay ang naivedya—lalo na ang pinakamasarap na pagkain—kasama ng ilawan, gawin ang aṣṭāṅga na pagpapatirapa (walong bahagi ng katawan), at pagkatapos ay isagawa ang iba pang pagtalima nang may debosyon.
Verse 12
हेमदानं प्रदातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे
Dapat na maghandog ng kaloob na ginto sa isang Brahmana na ganap na bihasa sa mga Veda.
Verse 13
एवं यात्रा भवेत्तस्य शास्त्रोक्ता नात्र संशयः । एवं कृत्वा नरो देवि लभते जन्मनः फलम्
Ganyan ang kanyang banal na paglalakbay, ayon sa itinuturo ng śāstra—walang alinlangan dito. Sa paggawa nito, O Diyosa, nakakamit ng tao ang tunay na bunga ng pagsilang bilang tao.
Verse 14
इति संक्षेपतः प्रोक्तं मृत्युञ्जयमहोदयम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां सर्वकामफलप्रदम्
Sa ganito, sa maikling sabi, naipahayag ang dakilang kaluwalhatian ni Mṛtyuñjaya—tagapagwasak ng kasalanan ng lahat ng nilalang, at tagapagkaloob ng bunga ng bawat matuwid na hangarin.
Verse 95
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये मृत्युञ्जयमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikasiyamnapu’t limang kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Mṛtyuñjaya,” sa loob ng Ekādaśa-rudra Māhātmya, sa Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa unang bahagi ng Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa (ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod).