Adhyaya 93
Itinuro ni Īśvara kay Devī ang paglapit sa liṅga ni Mahākāleśvara, na matatagpuan nang bahagya sa hilaga ng Aghoreśa at nakaharap sa vāyavya (hilagang-kanluran), at inilarawan ito bilang pook na pumupuksa ng kasalanan. Ipinapaliwanag ng kabanata ang kasaysayan ng pangalan ayon sa mga yuga: sa Kṛtayuga ito’y naaalala bilang Citrāṅgadeśvara, samantalang sa Kali ito’y pinupuri bilang Mahākāleśvara. Inilalarawan si Rudra bilang kāla-rūpa (anyo ng Panahon) at bilang kosmikong prinsipyo na tila lumalamon sa araw, na nag-uugnay ng kosmolohiya at teolohiya ng dambana. Kabilang sa mga tuntuning ritwal ang pagsamba sa bukang-liwayway gamit ang anim-na-pantig na mantra; at natatanging pagtalima sa Kṛṣṇāṣṭamī, kung saan inihahandog ang guggulu na hinaluan ng ghee sa wastong ritong panggabi. Sinasabing si Bhairava ay nagbibigay ng malawak na kapatawaran sa mga pagkakasala. Binibigyang-diin ang dāna, lalo na ang dhenu-dāna (pagkakaloob ng baka) na nakapag-aangat sa lahi ng mga ninuno; at ang pagbigkas ng Śatarudrīya sa timog na panig ng diyos upang iangat ang linya ng ama at ina. Mayroon ding pag-aalay ng ghṛta-kambala (kumot na ghee) sa hilagang solstis, na may pangakong magpapagaan sa mabigat na muling pagsilang. Sa phalaśruti, ipinangako ang kasaganaan, pagkalaya sa kamalasan, at lalong pagtibay ng debosyon sa sunod-sunod na kapanganakan, at iniuugnay ang katanyagan ng dambana sa sinaunang pagsamba ni Citrāṅgada.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे महाकालेश्वरं हरम् । अघोरेशादुत्तरतः किंचिद्वायव्यसंस्थितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O ginang na may marikit na balakang, marapat na magtungo kay Hara na tinatawag na Mahākāleśvara, na nasa bahagyang hilaga ng Aghoreśvara, sa dakong hilagang-kanluran.”
Verse 2
धनुषां त्रिंशता देवि श्रुतं पातकनाशनम् । पूर्वं कृतयुगे देवि स्मृतं चित्रांगदेश्वरम्
O Diyosa, sa loob ng layo na tatlumpung sukat ng busog, ito’y tanyag na tagapawi ng mga kasalanan. Noong unang panahon, sa Kṛta Yuga, O Diyosa, ito’y inalaala sa pangalang Citrāṅgadeśvara.
Verse 3
महाकालेश्वरं देवि कलौ नाम प्रकीर्तितम् । कालरूपी महारुद्रस्तस्मिंल्लिंगे व्यवस्थितः
O Diyosa, sa panahon ng Kali, ito’y ipinupuri sa pangalang Mahākāleśvara. Doon, ang Dakilang Rudra—na anyo ng Panahon—ay nananatiling nakatatag sa liṅga na iyon.
Verse 4
चराचरगुरुः साक्षाद्देवदानवदर्पहा । सूर्यरूपेण यत्सर्वं ब्रह्मांडे ग्रसते प्रिये
Siya ang hayag na Guru ng lahat ng gumagalaw at nakatindig, ang dumudurog sa kapalaluan ng mga diyos at mga asura; at sa anyo ng Araw, o minamahal, nilalamon Niya ang lahat sa loob ng sansinukob.
Verse 5
स देवः संस्थितो देवि तस्मिंल्लिंगे महाप्रभः । यस्तत्पूजयते भक्त्या कल्ये लिंगं मम प्रियम् । षडक्षरेण मंत्रेण मृत्युं जयति तत्क्षणात्
O Diyosa, ang makapangyarihan at maningning na Diyos na iyon ay nakatatag sa liṅga na iyon. Sinumang sumamba nang may debosyon sa liṅga—na mahal sa akin—sa madaling-araw, ay dinadaig ang kamatayan sa sandaling iyon sa pamamagitan ng anim-na-pantig na mantra.
Verse 6
कृष्णाष्टम्यां विशेषेण गुग्गुलं घृतसंयुतम् । यो दहेद्विधिवत्तत्र पूजां कृत्वा निशागमे
Lalo na sa Kṛṣṇāṣṭamī, sinumang matapos magsagawa ng pagsamba roon sa dapithapon, at ayon sa wastong ritwal ay magsunog ng dagta ng guggulu na hinaluan ng ghee—
Verse 7
अपराधसहस्रं तु क्षमते तस्य भैरवः । धेनुदानं प्रशंसंति तस्मिन्स्थाने महर्षयः
Pinatatawad ni Bhairava kahit ang sanlibong pagkakasala ng gayong deboto. Sa pook na iyon, pinupuri ng mga dakilang rishi ang pag-aalay ng baka (dhenu-dāna).
Verse 8
धेनुदस्तारयेन्नूनं दश पूर्वान्दशापरान् । देवस्य दक्षिणे भागे यो जपेच्छतरुद्रियम्
Tunay ngang ang nagkakaloob ng baka ay nagliligtas sa sampung ninuno at sampung salinlahi. At sinumang, sa timog na panig ng diyos, ay bumibigkas ng Śatarudrīya—
Verse 9
उद्धरेत्पितृवर्गं च मातृवर्गं च मानवः । बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । क्षालयेच्चैव तत्सर्वं दृष्ट्वा कालेश्वरं हरम्
Sa pagtanaw kay Kāleśvara—si Hara mismo—inaangat ng tao ang angkan ng ama at angkan ng ina. Anumang kasalanang nagawa sa pagkabata, kabataan, o katandaan, lahat ay nahuhugasan sa pagdanas ng darśana ni Kāleśvara.
Verse 10
अयने चोत्तरे प्राप्ते यः कुर्याद्घृतकंबलम् । न स भूयोऽत्र संसारे जन्म प्राप्नोति दारुणम्
Kapag dumating ang uttarāyaṇa (hilagang solstis), sinumang magsagawa ng handog na tinatawag na ‘ghṛta-kambala’ (pag-aalay/pagkawanggawa ng ghee) ay hindi na muling magkakamit ng kakila-kilabot na kapanganakan sa ikot ng saṃsāra.
Verse 11
न दुःखितो दरिद्रो वा दुर्भगो वा प्रजायते । सप्तजन्मान्तराण्येव महाकालेशदर्शनात्
Sa darśana lamang ni Mahākāleśa, ang tao ay hindi isisilang na dukha sa dalamhati, salat, o malas—sa loob ng pitong sunod-sunod na kapanganakan.
Verse 12
धनधान्यसमायुक्ते स्फीते सञ्जायते कुले । भक्तिर्भवति भूयोऽपि महाकालेश्वरार्चने
Isinisilang ang tao sa angkang masagana, hitik sa yaman at ani ng bigas; at muli’t muli, sumisibol ang debosyon sa pagsamba kay Mahākāleśvara.
Verse 13
इति संक्षेपतः प्रोक्तं महाकालेश्वरं प्रिये । चित्रांगदो गणो देवि तेन चाराधितं पुरा
Ganyan, sa maikling sabi, o minamahal, naipahayag si Mahākāleśvara. O Diyosa, noong una’y may isang gaṇa na nagngangalang Citrāṅgada na sumamba sa Kanya nang may debosyon.
Verse 14
दिव्याब्दानां सहस्रं तु महा कालेश्वरं हि तत् । चित्रांगदेश्वरं नाम तेन ख्यातं धरातले
Sa loob ng isang libong banal na taon, ang liṅga na iyon ay nanatiling si Mahā-Kāleśvara; kaya sa daigdig, sumikat ito sa pangalang “Citrāṅgadeśvara.”
Verse 93
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये महाकालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिणवतितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikasiyamnapu’t ikatlong kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Mahākāleśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa bahaging Ekādaśa-Rudra Māhātmya, ng resensiyong may walumpu’t isang libong śloka.