Adhyaya 86
Inilalarawan ng adhyaya na ito ang isang tanyag na liṅga na tinatawag na Pāṇḍaveśvara sa timog na bahagi ng banal na pook, at iniuugnay ang paglalagak nito sa limang Pāṇḍava nang sunud-sunod. Naganap ito noong sila’y namumuhay sa gubat at kumikilos nang palihim; sa isang pagkakataong paglalakbay-pananampalataya, dumating sila sa Prabhāsa Kṣetra. Sa araw ng Somaparvan, sa pampang/baybayin, itinindig at pinabanal nila ang liṅga sa harap ng mga tagapangasiwa ng ritwal. Itinalaga si Ṛṣi Mārkaṇḍeya at iba pang dakilang brāhmaṇa ṛtvij; isinagawa ang abhiṣeka na may pagbigkas ng Veda, kalakip ang mga handog at dāna ayon sa kaugalian, kabilang ang pag-aalay ng mga baka. Nalugod ang mga pantas sa wastong pagkakatatag ng liṅga at naghayag ng phalaśruti: ang sinumang sumamba sa liṅgang itinatag ng mga Pāṇḍava ay igagalang maging sa hanay ng mga deva at mga nilalang na di-tao; ang tapat na pagsamba ay nagkakaloob ng gantimpalang kasinghalaga ng Aśvamedha. Idinugtong pa na ang kabutihang-loob (puṇya) ay lalo pang tumitindi sa pagligo sa Sannihitā Kuṇḍa at pagsamba sa Pāṇḍaveśvara, lalo na sa buong buwan ng Māgha, hanggang sa mataas na pagkakakilanlan kay Puruṣottama. Sinasabi ring kahit darśana lamang ay nagpaparami ng pagkapawi ng kasalanan; at ang liṅga ay inilalarawan sa anyong Vaiṣṇava, tanda ng pagsasanib ng mga tradisyon sa loob ng isang dambanang Śaiva.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यास्तु दक्षिणे भागे स्थितं लिंगं महाप्रभम् । पांडवेश्वरनामाढ्यं पंचभिः स्थापितं क्रमात्
Wika ni Īśvara: Sa timog ng pook na iyon ay nakatindig ang isang liṅga na lubhang maningning, ang Mahāprabha; tanyag sa pangalang Pāṇḍaveśvara, na itinatag nang sunod-sunod ng limang (Pāṇḍava).
Verse 2
गुप्तचर्यां यदा याताः पांडवा वनवासिनः । तीर्थयात्राप्रसंगेन प्रभासं क्षेत्रमागताः
Nang ang mga Pāṇḍava, na naninirahan sa gubat, ay pumasok sa panahon ng lihim na pamumuhay (guptacaryā), sa pagkakataon ng paglalakbay-dambana sa mga tīrtha, sila’y dumating sa banal na kṣetra ng Prabhāsa.
Verse 3
तस्मिन्काले महादेवि सं प्राप्ते सोमपर्वणि । स्थापयामासुस्ते सर्वे लिंगं संनिहिता तटे
Noong panahong iyon, O Mahādevī, nang dumating ang araw ng pagdiriwang ng Soma, silang lahat ay nagtatag ng isang liṅga sa pampang sa Saṃnihityā.
Verse 4
मार्कण्डप्रमुखान्कृत्वा ऋत्विजो ब्राह्मणोत्तमान् । वेदोक्तैः कारयामासुरभिषेकं वृषान्ददुः
Itinalaga nila bilang mga pari ang pinakamahuhusay na brāhmaṇa, na pinamumunuan ni Mārkaṇḍa; ipinasagawa nila ang abhiṣeka ayon sa mga turo ng Veda, at nagkaloob sila ng mga toro bilang kawanggawa.
Verse 5
ततः प्रसन्ना ऋषयो मार्कंडप्रमुखाः प्रिये । प्रतिष्ठितस्य लिंगस्य पांडवैर्वरवर्णिनि
Pagkaraan, O minamahal, ang mga ṛṣi na pinangungunahan ni Mārkaṇḍa ay nalugod, O ginang na may marikit na kutis, sa liṅga na maayos na naitatag ng mga Pāṇḍava.
Verse 6
ऋषय ऊचुः । ये चैतत्पूजयिष्यंति लिंगं पांडवपूजितम् । ते वै पूज्या भविष्यंति देवदानवरक्षसाम्
Sinabi ng mga ṛṣi: “Ang sinumang sasamba sa liṅga na ito—na sinamba ng mga Pāṇḍava—ay tunay na magiging karapat-dapat sambahin, maging sa hanay ng mga deva, dānava, at rākṣasa.”
Verse 7
अश्वमेधफलं तेषां सम्यक्छ्रद्धार्चनेन वै । भविष्यति न संदेहो ह्यस्मद्वाक्यप्रभावतः
Sa wastong pagsamba na may pananampalataya, matatamo nila ang bunga ng sakripisyong Aśvamedha; walang pag-aalinlangan, sa kapangyarihan ng aming salita.
Verse 8
स्नात्वा संनिहिताकुंडे योऽर्चयेत्पांडवेश्वरम् । माघे मासि समग्रे तु स साक्षात्पुरुषोत्तमः
Sinumang maligo sa Saṃnihitā-kuṇḍa at pagkatapos ay sumamba kay Pāṇḍaveśvara—lalo na sa buong buwan ng Māgha—ay nagkakamit ng hayag na pagpapala na wari’y mula sa Puruṣottama, ang Kataas-taasang Persona.
Verse 9
दर्शनेनापि तस्यापि पापं याति सहस्रधा । विष्णुरूपो हि स प्रोक्तो नात्र कार्या विचारणा
Kahit sa pagtanaw lamang sa Kanya, ang kasalanan ay nadudurog nang sanlibo. Sapagkat Siya’y ipinahayag na mismong anyo ni Viṣṇu—dito’y hindi na kailangan ang pag-aalinlangan.
Verse 86
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संनिहित्यामाहात्म्ये पांडवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षडशीतितमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-86 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Pāṇḍaveśvara,” sa Saṃnihitī-māhātmya sa loob ng Prabhāsakṣetra-māhātmya, sa ikapitong bahagi na Prabhāsa Khaṇḍa ng banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.