Adhyaya 79
Ang adhyāya na ito, na binigkas ni Īśvara, ay nagtuturo ng pagtuon kay Lakulīśa/Lakulīśvara bilang banal at iginagalang na presensya sa Prabhāsa-kṣetra. Itinatakda ng sipi ang kinalalagyan ng diyos sa kanlurang panig at ang layo na sinusukat bilang “dhanusāṃ saptake,” at inilalarawan ang anyo bilang payapa at mapagpala—hayagang tinawag na pāpa-ghna, tagapag-alis ng kasalanan para sa lahat ng nilalang—na kaugnay ng tema ng pagbaba/pagpapakita sa dakilang sagradong pook. Pagkaraan, inilalarawan si Lakulīśa bilang asetiko at guro: masidhing tapas, pagbibigay ng dīkṣā sa mga alagad, at paulit-ulit na pagtuturo ng iba’t ibang śāstra, kabilang ang Nyāya at Vaiśeṣika, hanggang sa parā siddhi (pinakamataas na kaganapan). Sa wakas, may mga tagubilin: ang mga deboto ay dapat sumamba nang wasto; higit na mabisa ang pagsamba sa buwan ng Kārttika at sa panahon ng Uttarāyaṇa; at inirerekomenda ang vidyā-dāna—pagkakaloob o pagtuturo ng kaalaman—sa isang karapat-dapat na brāhmaṇa. Ipinahahayag ng phalaśruti ang bunga: paulit-ulit na mapalad na kapanganakan sa masaganang angkan ng brāhmaṇa, na may talino at kasaganaan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लकुलीशं महाप्रभम् । तस्य पश्चिमदिग्भागे धनुषां सप्तके स्थितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na lumapit sa makapangyarihan at maningning na Lakulīśa. Siya’y nasa gawing kanluran, sa layong pitong sukat ng busog.”
Verse 2
पापघ्नं सर्वजंतूनां शांतं मूर्तिस्थितं प्रभुम् । समायातं महाक्षेत्रे तत्र कायावरोहणात्
Mula sa banal na pagbaba (kāyāvarohaṇa), dumating sa dakilang banal na pook (Mahākṣetra/Prabhāsa) ang Panginoon—mapayapa, nananahan sa hayag na anyo, at tagapuksa ng kasalanan ng lahat ng nilalang.
Verse 3
कृत्वा तत्र तपश्चोग्रं दीक्षयित्वात्मशिष्य कान् । कुशकादींश्च चतुर उक्त्वा शास्त्राण्यनेकशः
Doon ay nagsagawa Siya ng matinding pag-aayuno at pagninilay; pinasimulan Niya sa dīkṣā ang sarili Niyang mga alagad; tinuruan Niya ang apat na bihasa, simula kay Kuśaka, at paulit-ulit na ipinaliwanag ang maraming śāstra.
Verse 4
न्यायवैशेषिकादीनि ततः सिद्धिं परां गतः । एवं ज्ञात्वा तु यः सम्यक्तं समर्चयते नरः
Matapos itatag at ituro ang Nyāya, Vaiśeṣika, at iba pang mga disiplina, narating Niya ang kataas-taasang kasakdalan. Kaya ang sinumang nakaaalam nito at sumasamba sa Kanya nang wasto, na may tamang pagkaunawa, ay sumasamba sa tunay na paraan.
Verse 5
कार्त्तिक्यां तु विशेषेण अयने चोत्तरेपि वा । विद्यादानं च तत्रैव दद्याद्विप्राय शालिने
Lalo na sa buwan ng Kārttika, o sa panahon ng uttarāyaṇa, nararapat na doon mismo maghandog ng kaloob na kaalaman, ibinibigay sa isang karapat-dapat at disiplinadong brāhmaṇa.
Verse 6
सप्तजन्मानि विप्रस्य धनाढ्यस्य कुले शुभे । जायते मतिमान्धीमाञ्छ्रीमानेवं पुनःपुनः
Sa pitong kapanganakan, ang tao’y muling isisilang nang paulit-ulit sa mapalad at mayamang angkan ng brāhmaṇa—matalino, marunong, at pinagkalooban ng kasaganaan.
Verse 79
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये लकुलीश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनाशीतितमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-79 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Lakulīśvara,” sa Prabhāsa Kṣetra Māhātmya (unang bahagi) ng ikapitong aklat sa loob ng Skanda Mahāpurāṇa, ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong (taludtod).