Adhyaya 73
Ang kabanatang ito ay isang teolohikong pag-uusap nina Śiva at Devī na nagsisilbi ring munting gabay-lakbay sa loob ng Prabhāsa-kṣetra. Itinuro ni Īśvara kay Devī ang dambana ng Kumāreśvara, isang napakamakapangyarihang liṅga na kayang magpawi ng mabibigat na kasalanan (mahāpātaka-nāśana). Ibinibigay din ang mga palatandaan ng kinalalagyan sa pagbanggit sa mga direksiyong Varuṇa at Naiṛta at sa pook na Gaurī-tapovana, upang mailugar ang dambana sa isang nalalakbay na banal na heograpiya. Isinasalaysay ang pinagmulan: si Ṣaṇmukha (Kumāra/Skanda) ang nagtatag ng liṅga matapos ang dakilang tapas, kaya’t naipapaliwanag ang pangalan at awtoridad ng pook. Pagkaraan, inihaharap ang paghahambing ng bisa ng merito: ang isang araw na wastong pagsamba sa Kumāreśvara ayon sa tamang ritwal (vidhi) ay sinasabing katumbas ng buong merito na sa ibang lugar ay makakamtan lamang sa pagsambang tumatagal ng maraming buwan. Itinatakda ang mga kundisyong etikal: talikdan ang kāma, krodha, lobha, rāga, at matsara, at yakapin ang brahmacarya o mahigpit na pagpipigil-ascetiko kahit sa iisang gawa ng pagsamba. Sa wakas, pinagtitibay na ang tamang pagsamba ang nagkakaloob ng wastong bunga ng paglalakbay-pananampalataya (yātrā-phala).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कुमारेश्वरमुत्तमम् । लिंगं महाप्रभावं हि महापातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, magtungo sa dakilang Kumāreśvara—isang Liṅga na may napakalaking kapangyarihan, na pumupuksa maging sa pinakamabibigat na kasalanan.
Verse 2
धनुषां त्रिंशता देवि वरुणान्नैऋते स्थितम् । गौरीतपोवनाद्देवि दक्षिण स्थानसंस्थितम्
O Diyosa, ang pook na yaon ay nasa tatlumpung haba ng busog sa timog-kanluran mula kay Varuṇa, at nasa timog ng kakahuyan ng pag-aayuno ni Gaurī.
Verse 3
षण्मुखेन महादेवि तत्र कृत्वा महत्तपः । प्रतिष्ठितं महालिंगं कुमारेशस्ततोऽभवत्
O Mahādevī, doon ay nagsagawa si Ṣaṇmukha ng dakilang pag-aayuno; at naitatag ang isang dakilang Liṅga, kaya’t mula roon ay nakilala bilang Kumāreśvara.
Verse 4
यस्तं पूजयते भक्त्या मासमेकं निरन्तरम् । षण्मासस्यार्चनेनैव यत्पुण्यमुपजायते
Sinumang sumamba sa Kanya nang may debosyon nang tuluy-tuloy sa loob ng isang buwan, ay nagkakamit ng kaparangalang-bisa na karaniwang bunga ng pagsamba sa loob ng anim na buwan.
Verse 5
तत्पुण्यं सकलं तस्य कुमारेशार्चनात्सकृत् । लभते दिवसैकेन विधिना यदि पूजयेत्
Ang lahat ng gayong kabutihan ay matatamo niya nang buo sa pagsamba kay Kumāreśa kahit minsan lamang—kung maisasagawa ang ritwal ayon sa wastong paraan—sa loob ng isang araw.
Verse 6
कामं क्रोधं तथा लोभं रागं त्यक्त्वा तु मत्सरम् । ब्रह्मचारी यतिर्भूत्वा सकृदप्येनमर्चयेत्
Pagkatapos talikdan ang pagnanasa, galit, kasakiman, pagkakapit, at inggit, at maging brahmacārī na may disiplina na tulad ng isang yati, dapat sambahin Siya kahit minsan lamang.
Verse 7
एवं संपूजिते देवि सम्यग्यात्रा फलं लभेत्
O Diyosa, kapag Siya ay sinamba nang wasto sa ganitong paraan, matatamo ng tao ang ganap at nararapat na bunga ng paglalakbay-pananampalataya.
Verse 73
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुमारेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikapitumpu’t ikatlong kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Kumāreśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa, sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.