Adhyaya 69
Ang kabanatang ito ay isang teolohikal na pag-uusap nina Devī at Īśvara tungkol sa kinaroroonan at kahulugan ng kabanalan ng liṅga na Gaurīśvara. Itinanong ni Devī kung saan matatagpuan ang tanyag na “Gaurīśvara” liṅga at anong phala (bunga ng ritwal) ang matatamo sa pagsamba rito. Sumagot si Īśvara na ito’y isang māhātmya na pumupuksa ng kasalanan (pāpanāśana), at inilarawan ang isang bantog na tapo-vana na kaugnay ni Gaurī, na itinatakda bilang sagradong pook na pabilog ang saklaw, sinusukat sa yunit na dhanus. Sa loob ng tanawing iyon, inilalarawan si Devī na nagsasagawa ng matinding tapas na nakatayo sa isang paa (ekapādā), at ang lokasyon ng liṅga ay tinukoy ayon sa direksiyon—bahagyang pahilaga at nakahanay sa Īśāna (hilagang-silangan)—kasama ang mga palatandaan ng layo. Pagkatapos ay ipinaliwanag ang bisa ng pagsamba: ang pag-aalay at pagdarasal nang may bhakti, lalo na sa Kṛṣṇāṣṭamī, ay sinasabing nagpapalaya sa tao mula sa mga kasalanan. Iminumungkahi rin ang wastong pagbibigay-dāna bilang bahagi ng ritwal: go-dāna (pagkakaloob ng baka), pag-aalay ng ginto sa karapat-dapat na brāhmaṇa, at higit sa lahat anna-dāna (pagbibigay ng pagkain) upang mapayapa ang mga pagkakasala. Nagtatapos ito sa matibay na pangakong pampagtubos: kahit ang mabibigat na makasalanan ay napapalaya sa pāpa sa pamamagitan lamang ng darśana—ang pagtanaw sa liṅga.
Shlokas
Verse 1
देव्युवाच । गौरीश्वरेति विख्यातं यत्त्वया लिंगमुत्तमम् । कुत्र तिष्ठति तल्लिंगं पूजितं यत्फलं लभेत्
Wika ng Diyosa: “Ang kataas-taasang Liṅga na ipinakilala mo bilang ‘Gaurīśvara’—saan nananahan ang Liṅgang iyon, at anong bunga ang matatamo ng sumasamba rito?”
Verse 2
ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं पापनारानम् । गौरीश्वरस्य देवस्य सर्वकामप्रदस्य वै
Wika ni Īśvara: “Makinig, O Diyosa; ipahahayag ko ang kadakilaang pumupuksa sa kasalanan—tungkol sa Diyos na si Gaurīśvara, na tunay na nagbibigay ng lahat ng ninanais.”
Verse 3
इदं तपोवनं देवि ख्यातं गौर्या महाप्रभम् । धनुषां पचपंचाशत्समंतात्परिमंडलम्
O Diyosa, ang gubat ng pag-austeridad (tapovana) na ito ay bantog dahil kay Gaurī at lubhang maningning. Ito’y isang bilog na lawak sa lahat ng panig, na may sukat na limampu’t limang dhanuṣ.
Verse 4
तत्र मध्ये स्थिता देवी एकपादा तपोन्विता । तस्या उत्तरतो देवि किंचिदीशानसंस्थितम्
Sa gitna nito ay nakatayo ang Diyosa, nagsasagawa ng tapa sa isang paa. Sa hilaga niya, O Diyosa, may isang bagay na nakalagay nang bahagyang patungo sa Īśāna (hilagang-silangan).
Verse 5
धनुषां चतुरंते च लिंगं पापभयापहम् । यस्तत्पूजयते भक्त्या लिंगं भक्तियुतो नरः । कृष्णाष्टम्यां विशेषेण स मुक्तः पातकैर्भवेत्
Sa layong apat na dhanuṣ ay may isang Liṅga na nag-aalis ng takot sa kasalanan. Sinumang sumamba roon nang may bhakti—lalo na sa Kṛṣṇāṣṭamī—ay mapapalaya mula sa mga kasalanan.
Verse 6
गोदानं चात्र शंसंति सुवर्णं द्विजपुंगवे । अन्नदानं विशेषेण सर्वपापप्रशांतये
Dito’y pinupuri ang pag-aalay ng baka at gayundin ng ginto, O pinakadakila sa mga dwija. Higit sa lahat, ang pag-aalay ng pagkain ang pinupuri upang mapayapa ang lahat ng kasalanan.
Verse 7
गोघ्नो वा ब्रह्महा वाऽपि तथा दुष्कृतकर्मकृत् । सर्व पापैः प्रमुच्येत तस्य लिंगस्य दर्शनात्
Maging mamamatay ng baka, o mamamatay ng brāhmaṇa, o gumagawa ng masasamang gawa—sa pagtanaw lamang sa Liṅga na iyon, siya’y napapalaya sa lahat ng kasalanan.
Verse 69
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये गौरीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्ततितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-animnapu’t siyam na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Gaurīśvara,” sa Prabhāsa-khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra-māhātmya—ng banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.