Adhyaya 66
Inilalarawan ni Īśvara ang paglalakbay sa loob ng Prabhāsa-kṣetra patungo sa isang makapangyarihang liṅga na tinatawag na Arghyeśvara, nasa hilaga ng Viśālākṣī at hindi kalayuan. Ang liṅgang ito ay itinuturing na lubhang mabisa at sinasamba ng mga deva at gandharva. Inaalala ng salaysay ang pagdating ng Devī na inilarawang may dalang vāḍavānala (apoy sa ilalim ng dagat). Pagdating niya sa Prabhāsa at pagkakita sa dakilang karagatan (mahodadhi), naghandog siya ng arghya sa dagat ayon sa itinakdang paraan (vidhi). Pagkaraan, itinatag niya (pratiṣṭhāpya) ang isang dakilang liṅga at nagsagawa ng nararapat na pagsamba, saka pumasok sa dagat upang maligo bilang ritwal. Ipinaliliwanag ng teksto ang pangalan: dahil unang inihandog ang arghya at saka itinatag ang Panginoon, ang liṅga ay nakilala bilang Arghyeśa/Arghyeśvara, at hayagang tinukoy bilang pāpa-praṇāśana, tagapagwasak ng kasalanan. May tagubilin din: ang sinumang magpaligo sa liṅga ng pañcāmṛta at sumamba ayon sa tuntunin ay magkakamit ng vidyā sa pitong kapanganakan, magiging karapat-dapat na guro ng śāstra at marunong magpawi ng pag-aalinlangan. Nagtatapos ang kabanata sa kolopon na ito ang ika-66 na adhyāya sa Prabhāsa Khaṇḍa.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगमर्घ्येश्वरमिति श्रुतम् । उत्तरे तु विशालाक्ष्या नातिदूरे व्यवस्थितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, marapat na magtungo sa dakilang liṅga na kilala bilang Arghyeśvara. Ito’y nasa hilaga ng Viśālākṣī, at hindi naman kalayuan.
Verse 2
लिंगं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम् । यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी
Ang liṅgang iyon ay tunay na may dakilang kapangyarihan, sinasamba ng mga deva at mga Gandharva. Nang dumating doon ang Diyosa, taglay ang Vāḍavānala (apoy sa ilalim ng dagat)…
Verse 3
प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम् । अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः
Pagdating sa Prabhāsa Kṣetra at pagkakita sa dakilang karagatan doon, naghandog siya ng arghya sa makapangyarihang dagat na iyon ayon sa wastong ritwal.
Verse 4
प्रतिष्ठाप्य महल्लिंगं संपूज्य विधिना ततः । प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ
Matapos itatag ang dakilang liṅga at lubos itong sambahin ayon sa ritwal, O Devī, pumasok siya sa dakilang karagatan upang magsagawa ng banal na pagligo.
Verse 5
यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चा दीशः प्रतिष्ठितः । तेनार्घ्येशेति विख्यातं लिंगं पापप्रणाशनम्
Sapagkat noong unang panahon ay inihandog muna ang arghya (tubig na alay) at saka lamang iniluklok ang Panginoon, kaya ang liṅga ay sumikat sa pangalang Arghyeśa—tagapagpuksa ng mga kasalanan.
Verse 6
पंचामृतेन संस्नाप्य विधिना यस्तमर्चयेत् । सप्तजन्मानि देवेशि स विद्यामधिगच्छति । सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च सर्वसंदेहवित्तमः
O Devī, sinumang ayon sa wastong tuntunin ay paliguan Siya ng pañcāmṛta (limang amṛta) at sambahin Siya, sa loob ng pitong kapanganakan ay makakamit ang tunay na kaalaman, magiging wastong tagapagpaliwanag ng mga śāstra, at pinakadakila sa pag-alis ng lahat ng pag-aalinlangan.
Verse 66
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः
Sa ganito, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod, sa ikapitong aklat na tinatawag na Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na Prabhāsakṣetra Māhātmya, nagtatapos ang ika-animnapu’t anim na kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Arghyeśvara.”