Adhyaya 64
Sa kabanatang ito, inilalarawan ni Īśvara ang isang dambanang nasa silangang panig ng lupain ng Prabhāsa, sa layong limang dhanu. Ang pook ay tinatawag na Lakṣmīśvara at pinupuri bilang tagapagpawi ng kahirapan at kamalasan (dāridrya-augha-vināśana). Isinasalaysay ang pinagmulan: matapos mapuksa ang mga kaaway na daitya, dinala roon ang Diyosa Lakṣmī; at sa pamamagitan ng sariling pagpapabanal at pagtatalaga ng diyosa, naitatag ang pangalang “Lakṣmīśvara.” Ibinibigay din ang tuntuning panggawi: sa araw ng Śrīpañcamī, ang debotong pagsamba kay Lakṣmīśvara ay dapat isagawa ayon sa wastong pamamaraan (vidhānataḥ). Ayon sa phalaśruti, magpapatuloy ang biyaya ni Lakṣmī—hindi mahihiwalay ang sumasamba kay Lakṣmī—sa napakahabang panahong inihahambing sa “isang manvantara.”
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वदिग्भागे धनुषां पंचके स्थितम् । लक्ष्मीश्वरेति विख्यातं दारिद्र्यौघविनाशनम्
Wika ni Īśvara: Sa silangang bahagi niyon, sa layong limang haba ng busog, naroon ang isang liṅga na tanyag bilang Lakṣmīśvara, ang pumupuksa sa rumaragasang daluyong ng karalitaan.
Verse 2
यत्र देव्या समानीता लक्ष्मीर्देत्यान्निहत्य च । तेन लक्ष्मीश्वरं नाम स्वयं देव्या प्रतिष्ठितम्
Doon, matapos patayin ng Diyosa ang mga Dānava, ay dinala niyang muli si Lakṣmī; kaya ang liṅgang iyon ay tinawag na Lakṣmīśvara, at itinindig ng Diyosa mismo.
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या श्रीपंचम्यां विधानतः । न विमुक्तो भवेल्लक्ष्म्या यावन्मन्वतरं प्रिये
O minamahal, sinumang may debosyon na sumamba sa Kanya sa Śrīpañcamī ayon sa wastong kautusan, ay hindi mahihiwalay kay Lakṣmī hangga’t tumatagal ang isang Manvantara.
Verse 64
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लक्ष्मीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःषष्टितमोऽध्यायः
Sa gayon nagwakas ang ika-animnapu’t apat na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Lakṣmīśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa, sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong śloka.