Adhyaya 53
Sa balangkas ng pag-uusap nina Śiva at Devī, itinuturo ng kabanatang ito ang manlalakbay-panata patungo sa Kapileśvara, isang dakilang liṅga na nasa di-kalayuan sa silangan ayon sa itinakdang landas. Inilarawan ang liṅga bilang “mahāprabhāva,” at hayagang sinasabing ang darśana—ang banal na pagtanaw—ay nakapapawi at nakapupuksa ng kasalanan at masamang bunga. Ipinapaliwanag ang kabanalan ng pook sa pinagmulan nito: ang haring-muni na si Kapila ay nagsagawa rito ng matinding austeridad, at matapos itatag (pratiṣṭhā) si Mahādeva sa lugar na ito ay nakamit ang pinakamataas na siddhi. Idinidiin din na may walang patid na paglapit at presensiya ng mga diyos sa liṅgang ito (deva-sānnidhya), kaya’t nananatiling mabisa ang mga ritwal sa dambana. May takdang panahon ng pagsamba: sa ika-14 na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan (śukla-caturdaśī), ang disiplinadong deboto na tumitingin kay Soma/Someśa bilang Kapileśvara nang pitong ulit para sa kapakanan ng lahat ng daigdig ay tatanggap ng bunga na katumbas ng pag-aalay ng baka (go-dāna-phala). Sa huli, ang maghahandog ng “tila-dhenu” (simbolikong baka na yari sa linga/tila) sa tīrtha na ito nang may matatag na pagtuon ng isip ay pinangakuang mananahan sa langit sa dami ng yuga na kasingdami ng mga butil ng linga—isang phalaśruti na humihikayat sa kabutihan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कपिलेश्वरमुत्तमम् । तस्यैव पूर्वदिग्भागे नातिदूरे व्यव स्थितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O dakilang Diyosa, magtungo sa pinakadakilang Kapileśvara. Ito’y naroroon lamang, hindi kalayuan, sa silangang panig ng mismong pook na iyon.”
Verse 2
लिंगं महाप्रभावं तु दर्शनात्पापनाशनम् । कपिलोनाम राजर्षिर्यत्र तप्त्वा महातपः
“Ang liṅga roon ay may dakilang kapangyarihan; sa pagtanaw pa lamang ay napapawi ang mga kasalanan. Iyon ang pook na pinagdausan ng maringal na pag-aayuno at pagninilay ng haring rishi na si Kapila.”
Verse 3
संप्राप्तः परमां सिद्धिं प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम् । देवसांनिध्यमीशानं तस्मिंल्लिंगे सदा हरिः
Matapos maitatag si Maheśvara, natamo niya ang pinakamataas na siddhi. Ang liṅga na iyon ay pook ng banal na presensya—naroon si Īśāna, at si Hari rin ay laging nananahan doon.
Verse 4
शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां सर्वलोकहितार्थतः । सप्तकृत्वो महादेवं सोमेशं कपिलेश्वरम् । यः पश्येत्प्रयतो भूत्वा स गोदानफलं लभेत्
Sa ika-labing-apat na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan, para sa kapakanan ng lahat ng daigdig, sinumang may pagpipigil at taimtim na tumitingin nang pitong ulit kay Mahādeva—Someśa, Kapileśvara—ay magkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng isang baka.
Verse 5
तिलधेनुं च यो दद्यात्तस्मिंस्तीर्थे समाहितः । तिलसंख्यायुगान्येव स स्वर्गे वसति प्रिये
O minamahal, sinumang may nakatuong isip na maghandog ng “tiladhenu” (bakang yari sa linga) sa tīrtha na iyon, mananahan sa langit sa dami ng yuga na kasindami ng butil ng linga.
Verse 53
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कपिलेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिपञ्चाशोऽध्यायः
Sa gayon, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod, sa ikapitong aklat—Prabhāsa Khaṇḍa—sa unang bahagi, Prabhāsa Kṣetra Māhātmya, nagwawakas ang ika-53 kabanata na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Kapileśvara.”