Adhyaya 50
Inilalahad ng kabanatang ito ang isang banal na paliwanag kung saan isinasalaysay ni Īśvara (Mahādeva) kay Devī ang kadakilaan ng isang makapangyarihang liṅga na itinatag ni Rāhu (Svabhānu/Saiṃhikeya). Itinatakda ang kinaroroonan ng dambana sa vayavya (hilagang-kanluran), malapit sa Maṅgalā, sa hilaga ng Ajādevī, at nasa paligid ng pitong palatandaang “dhanus” (mga busog). Ayon sa pinagmulan, ang mabagsik na asura na si Svabhānu ay nagsagawa ng matagal na tapas (mahigpit na pag-aayuno at pagninilay) sa loob ng isang libong taon upang palugdan si Mahādeva. Sa bisa ng kanyang matinding austeridad, nagpakita/naipatindig si Mahādeva bilang liṅga na tinawag na “ilawan ng daigdig” (jagaddīpa). Malinaw ang phalaśruti: ang tapat na darśana at wastong pagsamba ay nakapapawi maging ng mabibigat na kasalanan, kabilang ang uri ng brahmahatyā. Ipinangako rin ang mabubuting bunga sa katawan—pagkalaya sa pagkabulag, pagkabingi, pagkapiit ng pananalita, karamdaman, at kahirapan—at kasunod nito ang kasaganaan, kagandahan, katuparan ng mga layunin, at pagdanas ng ligaya na tulad ng sa mga deva. Sa wakas, kinikilala ang kabanata bilang bahagi ng Skanda Purāṇa, Prabhāsa Khaṇḍa, sa Prabhāsa Kṣetra Māhātmya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं राहुप्रतिष्ठितम् । शनैश्चरेश्वराद्देवि वायव्ये संप्रतिष्ठितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, magtungo sa liṅga na itinatag ni Rāhu, na nasa hilagang-kanluran, malapit kay Śanaiścareśvara.
Verse 2
अजादेव्याश्चोत्तरतो धनुषां सप्तके स्थितम् । मंगलायाः समीपस्थं नातिदूरे व्यवस्थितम्
Naroon iyon sa hilaga ng Ajādevī, sa layong pitong haba ng busog; malapit kay Maṅgalā, hindi kalayuan.
Verse 3
लिंगं महाप्रभावं तु सैंहिकेयप्रतिष्ठितम् । तत्र वर्षसहस्रं तु वैप्रचित्तिस्तपोऽकरोत्
Ang liṅga na iyon ay may dakilang kapangyarihan, itinatag ng anak ni Siṃhikā (Rāhu). Doon, si Vaipracitti ay nagsagawa ng matinding pag-aayuno at pagninilay sa loob ng isang libong taon.
Verse 4
स्वर्भानुः स महावीर्यो वक्त्रयोधी महासुराः । समाराध्य महादेवं दिव्येन तपसा प्रभुम्
Si Svarbhānu, ang makapangyarihang dakilang Asura na bantog sa pakikidigma, ay nagpalugod kay Panginoong Mahādeva, ang Kataas-taasang Guro, sa pamamagitan ng banal na pag-austeridad.
Verse 5
लिंगेऽवतारयामास जगद्दीपं महेश्वरम् । यश्चैनं पूजयेद्भक्त्या नरः सम्यक्च पश्यति । तस्य पापं क्षयं याति अपि ब्रह्मवधोद्भवम्
Ipinahayag niya si Maheśvara—ang ilawan ng sanlibutan—sa loob ng Liṅga. At ang taong sumasamba sa Kanya nang may debosyon at tumitingin nang wasto, napapawi ang kanyang mga kasalanan, maging yaong mula sa brahma-hatyā (pagpatay sa isang brāhmaṇa).
Verse 6
नांधो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्द्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले
Sa daigdig na ito, ang mortal na nakakita na ng (Liṅga) na iyon ay hindi na isisilang na bulag, ni bingi, ni pipi, ni may sakit, ni dukha.
Verse 7
सुखसौभाग्यसंपन्नस्तदा भवति रूपवान् । सर्वकामसमृद्धात्मा मोदते दिवि देववत्
Pagkatapos, siya’y nagiging puspos ng ligaya at magandang kapalaran, may kagandahan; natutupad ang lahat ng ninanais, at nagagalak sa langit na parang isang diyos.
Verse 8
इति ते कथितं देवि माहात्म्यं राहुदैवतम् । श्रुत्वा तु मोहनिर्यातो नरो निष्कल्मषो भवेत्
Ganyan, O Devī, naisalaysay ko sa iyo ang kadakilaan ng diyos na si Rāhu. Ang sinumang makarinig nito ay makalalaya sa pagkalito at magiging dalisay, walang bahid ng kasalanan.
Verse 50
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये राह्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचाशोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ikalimampung kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Rāhvīśvara,” sa unang bahagi ng Prabhāsakṣetra Māhātmya ng ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa, sa loob ng Skanda Mahāpurāṇa na may walumpu’t isang libong taludtod.