Adhyaya 46
Itinuro ni Īśvara kay Devī na magtungo sa hilaga, sa isang makapangyarihang liṅga na tinatawag na Budheśvara. Inilarawan ang liṅga na ito bilang tagapag-alis ng lahat ng kasalanan sa pamamagitan lamang ng darśana (banal na pagtanaw at pagdalaw). Pinagtitibay ng salaysay ang kabanalan ng dambana sa pagsasabing si Budha (Mercury) ang nagtatag nito. Si Budha ay nagsagawa ng mahabang tapas at pagsamba kay Sadāśiva sa loob ng apat na panahong tulad ng yuga (“apat na taon na may tig-sampung libo”), hanggang sa magwakas sa tuwirang pagdanas ng darśana ni Śiva. Nalugod si Śiva at ipinagkaloob kay Budha ang katayuang graha, tagapamahala ng impluwensiyang pangplaneta. Ikinakabit ng teksto ang wastong pagsamba sa liṅga, lalo na sa Saumyāṣṭamī (ika-walong araw ng buwan na kaugnay ni Budha), sa bungang itinuturing na kapantay ng handog na Rājasūya. Sa phalaśruti, ipinapangako ang pag-iingat laban sa kamalasan, malas sa angkan, pagkalayo sa ninanais, at takot mula sa mga kaaway; at nagtatapos na ang pakikinig sa māhātmya na ito nang may paggalang ay umaakay sa “pinakamataas na kalagayan” (parama pada).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्यैवोत्तरतः स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं तु बुधेश्वरमिति श्रुतम्
Wika ni Īśvara: Pagkatapos nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa liṅga na nasa gawing hilaga ng pook na iyon. Ang liṅgang yaon ay makapangyarihan at kilala bilang Budheśvara.
Verse 2
धनुषां द्वितये चैव नातिदूरे व्यवस्थितम् । सर्वपाप हरं लिंगं दर्शनादेव भामिनि
Sa layo na dalawang haba ng busog lamang, hindi kalayuan, naroon ang liṅga. O marilag na binibini, sa pagtanaw pa lamang ay napapawi ang lahat ng kasalanan.
Verse 3
बुधेन चैव देवेशि तत्र तप्तं महातपः । स्थापितं विमलं लिंगं समाराध्य सदाशिवम्
O Diyosa ng Panginoon, doon ay nagsagawa si Budha ng dakilang pag-aayuno at pagninilay. Matapos sambahin nang wagas si Sadāśiva, itinatag niya ang isang liṅgang dalisay at walang dungis.
Verse 4
वर्षायुतानि चत्वारि संपूज्य तु विधानतः । अनन्यचेताः शांतात्मा प्रत्यक्षीकृतवान्भवम्
Sa pagsamba ayon sa tuntunin sa loob ng apatnapung libong taon, na may iisang diwa at payapang puso, ipinamalas niya si Bhava (Śiva) sa harap niya.
Verse 5
ततस्तुष्टमना देवो ग्रहत्वं तस्य तद्ददौ । तं संपूज्य विधानेन सोमपुत्रप्रतिष्ठितम् । सौम्याष्टम्यां विशेषेण राजसूयफलं लभेत्
Pagkaraan, ang Diyos na nalugod sa puso ay ipinagkaloob sa kanya ang katayuang graha (planeta). Ang sinumang sumamba sa liṅga ni Budheśvara, na itinatag ng anak ng Buwan (Budha), ayon sa tuntunin—lalo na sa Saumyāṣṭamī—ay magkakamit ng bunga ng handog na Rājasūya.
Verse 6
न दौर्भाग्यं कुले तस्य न चैवेष्टवियोजनम् । शत्रुतो न भयं तस्य भवेत्तस्यप्रसादतः
Sa biyaya ng Panginoon, walang kamalasan sa angkan ng taong iyon, at walang paglayo sa minamahal. Wala rin siyang takot sa mga kaaway—ganyan ang pagpapala ng Kaniya.
Verse 7
इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं बुधदैवतम् । श्रुत्वाऽभिनंद्य प्रयतः प्राप्नोति परमं पदम्
Sa ganito, sa maikling sabi, naipahayag ang kadakilaan ng diyos na si Budha. Ang sinumang makinig dito, magpugay nang may paggalang, at manatiling masinop sa pagsasanay ay makaaabot sa sukdulang kalagayan.
Verse 46
इति श्रीस्कान्दे महापु राण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बुधेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामषट्चत्वारिंशोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-46 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Budheśvara,” sa unang Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod.