Adhyaya 41
Inilalahad sa kabanatang ito ang salaysay ni Īśvara tungkol sa isang makapangyarihang liṅga na itinatag sa silangang dako, kaugnay ni Sarasvatī at nasa malapit sa karagatan. Nagkaroon ng panganib dahil sa mapanirang “vaḍavānala” (apoy sa ilalim ng dagat); kaya dinala ng Diyosa ang liṅga sa tabi ng dagat, nagsagawa ng pagsamba ayon sa wastong pamamaraan, kinuha ang vaḍavānala at inihagis ito sa karagatan para sa kapakanan ng mga deva. Nagdiwang ang mga deva sa paraang pang-ritwal: tunog ng kabibe at tambol, at pag-ulan ng mga bulaklak. Iginawad nila sa Diyosa ang marangal na pangalang “Devamātā” (Ina ng mga deva), sapagkat ang gawaing iyon ay mahirap kahit para sa mga diyos at mga asura. Ipinaliwanag ni Īśvara ang dahilan ng kasikatan ng dambana: dahil ang Diyosa ang nagtatag ng mapalad na liṅga at si Sarasvatī ay pinupuri bilang pinakamainam na ilog at tagapuksa ng kasalanan, ang liṅga ay nakilala bilang “Bhairava” (Bhairaveśvara). Sa wakas, may tagubilin: ang pagsamba kay Sarasvatī at Bhairaveśvara—lalo na sa Mahānavamī na may wastong paliligo—ay nag-aalis ng kapintasan sa pananalita (vāg-doṣa). Ang pag-aalay sa liṅga na may pagbuhos ng gatas at pagbigkas ng Aghora mantra ay nagkakaloob ng ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya (yātrā-phala).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वदिग्भागे सरस्वत्या प्रतिष्ठितम् । लिंगं महाप्रभावं तु सोमेशादग्निगोचरे
Wika ni Īśvara: Sa mismong pook na iyon, sa silangang panig, may isang liṅga na may dakilang kapangyarihan na itinatag ni Sarasvatī—sa lugar na tinatawag na Agnigocara, malapit kay Someśa.
Verse 2
भैरवेश्वररूपस्तु वाडवः कुम्भसंस्थितः । यत्र देव्या समानीतः सागरस्य समीपतः
Doon, ang Vāḍava (apoy sa ilalim ng dagat) ay dinala ng Diyosa at ikinulong sa isang banga, na nag-anyong Bhairaveśvara—malapit sa karagatan.
Verse 3
विश्रामार्थं क्षणं मुक्त्वा देव्या लिंगं प्रतिष्ठितम् । समभ्यर्च्य विधानेन गृहीत्वा वडवानलम् । समुद्रमध्ये चिक्षेप देवानां हितकाम्यया
Upang magpahinga sandali, itinatag ng Diyosa ang isang liṅga; matapos sambahin ayon sa wastong ritwal, kinuha niya ang Vaḍavānala at inihagis sa gitna ng dagat—sa pagnanais ng kapakanan ng mga diyos.
Verse 4
ततो हृष्टतरा देवाः शंखदुन्दुभिनिःस्वनैः । पूरयन्तोंऽबरं देवीमीडिरे पुष्पवृष्टिभिः
Pagkaraan, ang mga diyos ay lalo pang nagalak; pinuno nila ang langit ng tunog ng kabibe at tambol, pinuri ang Diyosa at inulan Siya ng mga bulaklak.
Verse 5
देवमातेति ते नाम कृत्वोचुस्तां तदा सुराः । कृत्वा तु भैरवं कार्यमसाध्यं देवदानवैः
Pagkatapos, pinangalanan Siya ng mga diyos na “Devamātā” at ipinahayag iyon; sapagkat nagawa Niya ang isang gawang tulad ni Bhairava—na di magagawa kahit ng mga diyos at mga asura.
Verse 6
प्रतिष्ठितवती चात्र यस्माल्लिंगं महोदयम् । त्वं सर्वसरितां श्रेष्ठा सर्वपातकनाशिनी । तस्माद्भैरवनामेति लिंगं ख्यातिं गमिष्यति
Sapagkat itinatag mo rito ang lubhang mapalad na Liṅga, ikaw ang pinakadakila sa lahat ng ilog at tagapuksa ng bawat kasalanan. Kaya ang Liṅgang ito’y sasikat sa pangalang “Bhairava.”
Verse 7
इत्युक्ता तु तदा देवी भैरवेश्वरनैरृते । सागरस्य स्थिता रम्ये तत्र मूर्त्तिमती सती
Nang masabi iyon, ang Diyosa—sa timog-kanluran ng Bhairaveśvara—ay nanatili roon sa tabi ng marikit na dagat, at nagpakita sa anyong may katawan.
Verse 8
पूजयेत्तां विधानेन तं तथा भैरवेश्वरम् । महानवम्यां यत्नेन कृत्वा स्नानं विधानतः । सरस्वतीं पूजयित्वा वाग्दोषान्मुच्यतेऽखिलात्
Dapat Siyang sambahin ayon sa itinakdang paraan, gayundin si Bhairaveśvara. Sa Mahānavamī, matapos ang maingat na paliligo ayon sa ritwal at ang pagsamba kay Sarasvatī, ang tao’y ganap na napapalaya sa lahat ng pagkukulang sa pananalita.
Verse 9
तस्या लिंगं तु संपूज्य संस्नाप्य पयसा पृथक् । अघोरेणैव विधिवत्सम्यग्यात्राफलं लभेत्
Matapos sambahin nang wasto ang Liṅga na iyon, at paliguan ito nang hiwalay ng gatas, at isagawa nang ayon sa tuntunin ang ritwal sa pamamagitan ng mantrang Aghora, matatamo ang ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya.
Verse 41
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भैरवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकचत्वारिंशोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-apatnapu’t isang kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Bhairaveśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.