Adhyaya 40
Ang Kabanata 40 ay isang banal na pag-uusap nina Śiva at Devī na nagpapaliwanag sa pinagmulan, pangalan, at dakilang bisa ng isang makapangyarihang liṅga na kaugnay ni Śvetaketu at, sa kalaunan, ni Bhīmasena. Itinuturo ni Īśvara kay Devī ang isang lubhang mabungang dambana na itinatag ni Śvetaketu at minsang sinamba ni Bhīma, malapit sa Kedāreśvara; ang mga manlalakbay sa tīrtha ay dapat sumamba ayon sa wastong pagkakasunod ng ritwal, kabilang ang pag-aabhiseka ng gatas at kaugnay na mga gawain, upang makamtan ang bunga ng paglalakbay-dambana at mabuting kalagayan sa kabilang-buhay. Humihiling si Devī ng sanhi: paano nakilala ang liṅga ni Śvetaketu at bakit ito tinawag na Bhīmeśvara. Isinalaysay ni Īśvara na noong Tretā-yuga, ang haring-muni na si Śvetaketu ay nagsagawa ng matinding tapas sa mapalad na dalampasigan ng Prabhāsa sa loob ng maraming taon, dumaraan sa mahihigpit na disiplina sa iba’t ibang panahon, hanggang pagkalooban siya ni Śiva ng mga biyaya. Hiniling ni Śvetaketu ang di-matitinag na bhakti at ang palagiang pag-iral ni Śiva sa pook na iyon; pumayag si Śiva, kaya’t ang liṅga ay nakilala bilang Śvetaketvīśvara. Sa Kali-yuga, dumating si Bhīmasena kasama ang kanyang mga kapatid sa paglalakbay sa mga banal na pook at sumamba sa liṅga, kaya’t muling tinawag itong Bhīmeśa/Bhīmeśvara. Nagtatapos ang kabanata sa pangakong paglilinis: ang simpleng pagtanaw at isang pagyukod ng paggalang sa liṅga ay sinasabing sumisira sa napakaraming kasalanan, pati yaong naipon sa maraming kapanganakan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि श्वेतकेतुप्रतिष्ठितम् । लिंगं महाप्रभावं तु भीमेनाराधितं पुरा
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa Liṅga na may dakilang kapangyarihan, na itinatag ni Śvetaketu, at noong unang panahon ay sinamba ni Bhīma.”
Verse 2
केदारेश्वरसांनिध्ये नातिदूरे व्यवस्थितम् । पूजयते त्तद्विधानेन क्षीरस्नानादिभिः क्रमात् । यात्राफलमभिप्रेप्सुः प्रेत्य स्वर्गफलाय वै
Ito’y nasa di-kalayuan, sa paligid ng Kedāreśvara. Dapat itong sambahin ayon sa wastong ritwal, sunod-sunod na nagsisimula sa pagpapaligo ng gatas at iba pa. Ang naghahangad ng bunga ng paglalakbay-dambana ay, pagpanaw, makakamit ang gantimpala ng langit.
Verse 3
देव्युवाच । श्वेतकेतोस्तु यद्देव लिंगं प्रोक्तं त्वया मम । तस्य जातं कथं देव नाम भीमेश्वरेति च
Sinabi ng Diyosa: “O Diyos, ang Liṅga ni Śvetaketu na binanggit Mo sa akin—paano ito nagkaroon, O Panginoon? At paano rin ito nagkamit ng pangalang ‘Bhīmeśvara’?”
Verse 4
कथं विनिर्मितं पूर्वं तस्मिन्दृष्टे तु किं फलम्
“Paano ito nilikha noong unang panahon? At anong bunga ang makakamit sa pagtanaw lamang dito roon?”
Verse 5
ईश्वर उवाच । आसीत्त्रेतायुगे पूर्वं राजा स्वायंभुवेंतरे । श्वेतकेतुरिति ख्यातो राजर्षिः सुमहातपाः
Wika ni Īśvara: “Noong unang panahon, sa Tretā Yuga—sa Svāyambhuva Manvantara—may isang haring tanyag na Śvetaketu, isang rajarṣi na may napakadakilang pag-aayuno at pagninilay.”
Verse 6
स प्रभासं समागत्य प्रतिष्ठाप्य महे श्वरम् । तपस्तेपे सुविपुलं सागरस्य तटे शुभे
Pagdating niya sa Prabhāsa at matapos itatag doon si Maheśvara, nagsagawa siya ng napakalawak na pag-aayuno at pagninilay sa mapalad na pampang ng dagat.
Verse 7
पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे वर्षास्वाकाशगस्तथा । हेमंते जलमध्यस्थो नव वर्षाणि पंच च
Sa tag-init, tinupad niya ang panata ng limang apoy; sa tag-ulan, nanatili siyang lantad sa bukas na langit; at sa taglamig, tumindig siyang nakalubog sa tubig—sa loob ng labing-apat na taon.
Verse 8
ततश्चतुर्द्दशे देवि तपसा नियमेन च । तुष्टेनोक्तो मया देवि वरं वरय सुव्रत
Pagkaraan, O Devī, sa ika-labing-apat na taon—nalugod sa kanyang pag-aayuno at pagpipigil—sinabi ko: “O may dakilang panata, pumili ka ng isang biyaya.”
Verse 9
श्वेतकेतुरथोवाच भक्तिं देहि सुनिश्चलाम् । स्थानेऽस्मिन्स्थीयतां देव यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो
At sinabi ni Śvetaketu: “Ipagkaloob mo sa akin ang bhakti na di matitinag. At, O Diyos—kung nalulugod Ka sa akin, O Panginoon—manahan Ka sa mismong pook na ito.”
Verse 10
एवमस्त्वित्यथोक्त्वाऽहं तस्यांतर्द्धानमागतः । ततः कालांतरेऽतीते श्वेतकेतुर्महाप्रभः
Sa pagsasabing, “Mangyari nawa,” naglaho ako sa kanyang paningin. At nang lumipas ang panahon, ang maringal na si Śvetaketu…
Verse 11
समाराध्य त्विदं लिंगं प्राप्तः स्थानं महोदयम् । ततो जातं नाम तस्य श्वेतकेत्वीश्वरं श्रुतम्
Matapos sambahin nang taimtim ang liṅga na ito, nakamtan niya ang dakilang kalagayan. Kaya ang pangalan nito’y nakilala bilang “Śvetaketvīśvara”.
Verse 12
अग्नितीर्थे महापुण्ये सर्वपातकनाशने । ततः कलियुगे प्राप्ते भ्रातृभिश्च समन्वितः
Sa Agnitīrtha—pinakamakapuri at tagapuksa ng lahat ng kasalanan—nang dumating ang Kali Yuga, siya’y (nagpakita/kumilos) kasama ang kanyang mga kapatid…
Verse 13
तीर्थयात्राप्रसंगेन यदा प्रभासमागतः । भीमसेनो महाबाहुर्वायुपुत्रो ममांशजः
Nang dahil sa paglalakbay-pananampalataya sa mga tīrtha, dumating sa Prabhāsa si Bhīmasena na makapangyarihan ang bisig—anak ni Vāyu at bahagi ng aking sariling kapangyarihan…
Verse 14
तल्लिंगं पूजयामास कृत्वा जागेश्वरं निजम् । मत्वा तीर्थं महापुण्यं सागरस्य समीपतः
Sinamba niya ang liṅga na iyon at itinatag bilang sarili niyang “Jāgeśvara”, sapagkat itinuring niyang ang tīrtha sa baybayin, malapit sa karagatan, ay lubhang mapagpala.
Verse 15
तदा प्रभृति भीमेशं पुनर्नामाऽभवच्छुभम् । दृष्टमात्रेण तेनैव सकृल्लिंगेन भामिनि
Mula noon, ang mapalad na pangalan nito’y naging “Bhīmeśa”; O marilag na ginang, sa pagtanaw lamang sa liṅga na iyon kahit minsan…
Verse 16
अन्यजन्मकृतान्येव पापानि सुबहून्यपि । नाशमायांति सर्वाणि तथैवामुष्मिकाणि तु
Lahat ng kasalanan—gaano man karami—na nagawa sa ibang mga kapanganakan ay napapawi; gayundin, pati yaong nauukol sa kabilang daigdig (kabilang-buhay) ay nalulupig.
Verse 40
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भीमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikaapatnapung kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Bhīmeśvara,” sa unang bahagi ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya ng ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa loob ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa na may walumpu’t isang libong śloka.