Adhyaya 366
Itinuro ni Īśvara kay Mahādevī na magtungo sa hilaga mula sa Hiraṇyā, patungo sa mga pook na tinatawag na siddhi-sthāna, na tinitirhan ng mga rishi na ganap na nagkamit ng kasakdalan. Pagkaraan, lumipat ang kabanata sa isang “banal na pagmamapa” sa pamamagitan ng bilang: di-mabilang ang mga liṅga, ngunit ibinigay ang mahahalagang tala—mahigit isang daang tanyag na liṅga sa isang pangkat; labinsiyam sa pampang ng Vajriṇī; mahigit 1,200 sa pampang ng Nyaṅkumatī; animnapung nakahihigit na liṅga sa pampang ng Kapilā; at sa Sarasvatī ay hindi masukat ang dami. Lalong inilalarawan ang Prabhāsa sa pamamagitan ng limang agos (pañca-srotas) ng Sarasvatī, na ang daloy ay nagtatakda ng sagradong saklaw na labindalawang yojana. Sinasabing ang tubig ay sumisibol sa buong lugar sa mga lawa at balon; ang tubig na ito ay dapat kilalaning “Sārasvata,” at pinupuri ang pag-inom nito. Ang pagligo saanman sa rehiyon, na may wastong pananampalataya, ay nagbubunga ng gantimpalang tulad ng Sārasvata-snāna. Sa wakas, kinikilala ang “Sparśa-liṅga” bilang Śrī-Somēśa, at sinasabi na ang pagsamba sa alinmang liṅga na sentro ng kṣetra, kapag nalalamang ito’y Somēśa, ay tunay na pagsamba rin kay Somēśa—isang pag-uugnay na nagbubuklod sa magkakahiwalay na dambana sa iisang Śaiva na sanggunian.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि हिरण्यायाश्च उत्तरे । सिद्धिस्थानानि दिव्यानि यत्र सिद्धा महर्षयः
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, magtungo ka sa hilagang panig ng Hiraṇyā, kung saan naroon ang mga banal na luklukan ng pagtatamo—mga pook na pinagkamtan ng mga ganap na dakilang ṛṣi ang siddhi.”
Verse 2
तत्र लिंगान्यनेकानि शक्यंते कथितुं न हि । साग्रं शतं पुनस्तत्र लिंगानां प्रवरं स्मृतम्
“Doon ay napakaraming liṅga na hindi tunay na maisasalaysay nang lubos. Gayunman, sa mga iyon, mahigit nang kaunti sa isang daan ang inaalala bilang pinakapanguna.”
Verse 3
वज्रिण्यास्तु तटे देवि लिंगान्येकोनविंशतिः । न्यंकुमत्यास्तटे देवि सहस्रं द्विशताधिकम्
“Sa pampang ng Vajriṇī, O Devī, may labinsiyam na liṅga. At sa pampang ng Nyaṅkumatī, O Devī, may isang libong liṅga, at may dagdag pang dalawang daan.”
Verse 4
प्राधान्येन वरारोहे पूर्वे स्वायंभुवेंऽतरे । कपिलायास्तटेदेवि लिंगानां षष्टिरुत्तमा
O marikit ang balakang, noong sinaunang panahon ng Svāyaṃbhuva, sa pampang ng Kapilā, O Devī, animnapung dakilang liṅga ang naitatag at kinikilala.
Verse 5
सरस्वत्यां पुनस्तत्र लिंगसंख्या न विद्यते । एवं पंचमुखा देवि लिंगमाला विभूषिता
Ngunit doon, sa lupain ng Sarasvatī, hindi matiyak ang bilang ng mga liṅga. Kaya, O Devī, si Pañcamukhā—ang Panginoong may limang mukha—ay pinalalamutian ng kuwintas na liṅga.
Verse 6
प्रभासे कथिता देवि पंचस्रोताः सरस्वती । यस्याः प्रवाहैः संभिन्नं क्षेत्रं द्वादशयोजनम्
Sa Prabhāsa, O Devī, sinasabing ang Sarasvatī ay may limang agos. Sa pagdaloy niya, ang banal na lupain na may lawak na labindalawang yojana ay napag-uugnay at nahahati sa mga daluyan.
Verse 7
तत्र वापीषु कूपेषु यत्र तत्रोद्भवं जलम् । सारस्वतं तु तज्ज्ञेयं ते धन्या ये पिबंति तत्
Doon, sa mga lawa at balon, saanman sumibol ang tubig, iyon ay dapat makilalang “Sārasvata” na tubig. Tunay na pinagpala ang mga umiinom nito.
Verse 8
यत्रतत्र नरः स्नात्वा सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । सारस्वतस्नानफलं लभते नात्र संशयः
Saanman sa lupain na iyon, ang sinumang maligo nang may wastong pananampalataya ay tatanggap ng bunga ng Sārasvata na paliligo; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 9
यत्प्रोक्तं स्पर्शलिंगं तु श्रीसोमेशेति विश्रुतम् । प्रभासक्षेत्रलिंगानां कला तस्यैव शांकरी
Ang liṅga na binanggit bilang “Sparśa-liṅga” ay tanyag bilang Śrī Someśa. Ang kapangyarihang Śaṅkarī (kalā) ng mga liṅga sa Prabhāsa-kṣetra ay tunay na kanya mismong sarili.
Verse 10
यद्वा तद्वा पूजयित्वा लिंगं क्षेत्रस्य मध्यगम् । श्रीसोमेशमिति ज्ञात्वा सोमेशः पूजितो भवेत्
Sa pagsamba sa alinmang liṅga na nakatindig sa gitna ng banal na pook, at sa pagkilalang iyon ay Śrī Someśa, ang tao’y nakapagsamba na kay Someśa mismo.
Verse 365
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रकीर्णस्थानलिंगमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचषष्ट्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong (taludtod), sa ikapitong bahagi na Prabhāsa-khaṇḍa—sa unang bahagi, “Pagpupuri sa Banal na Lupain ng Prabhāsa”, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng kadakilaan ng mga liṅga sa iba’t ibang banal na pook,” na siyang Kabanata 366.