Adhyaya 352
Ipinahayag ni Īśvara kay Devī ang patnubay sa paglalakbay-pananampalataya upang marating ang Supārṇelā at ang banal na pook ni Bhairavī, na nasa timog ng Durga-kūṭa sa itinakdang layo. Isinalaysay din ang pinagmulan: minsang dinala ni Garuḍa (Supārṇa) ang amṛta mula sa Pātāla at ibinuhos/iniwan iyon sa lugar na yaon sa harap ng mga nāga; binantayan at iningatan ito ng mga nāga kaya’t sumikat sa daigdig ang pook bilang Supārṇelā. Ang lupain ay kinikilalang “Ilā” na itinatag ni Supārṇa, at malinaw na iniuugnay ang pangalang Supārṇelā sa pagwasak ng kasalanan (pāpa). Sumunod ang praktikal na ritwal: pagligo sa Supārṇa-kuṇḍa, pagsamba sa banal na lugar, at pagbibigay-dāna/anna-dāna sa pamamagitan ng pag-anyaya at pagpapakain sa mga brāhmaṇa. Tiyak ang phala-śruti: pag-iingat laban sa nakamamatay na panganib, at mga pagpapalang pangtahanan—gaya ng babae na maging “jīva-vatsā” (may mga anak na nabubuhay) at mapapurihan sa biyaya ng supling.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सुपर्णेलां च भैरवीम् । दुर्गकूटाद्दक्षिणतो धनुःपंचशतांतरे
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa Suparṇelā, ang Bhairavī. Siya’y nasa timog ng Durgakūṭa, sa layong limang daang dhanus.”
Verse 2
सुपर्णेन पुरा देवि पातालादमृतं हृतम् । गृहीत्वा तत्र मुक्तं तु नागानां पश्यतां किल
Noong unang panahon, O Diyosa, inagaw ni Suparṇa ang amṛta mula sa Pātāla. Nang makuha niya ito, pinawalan niya roon, habang nakatanaw ang mga Nāga, ayon sa salaysay.
Verse 3
ततो देव्या तदा दृष्ट्वा रक्षितं नागपार्श्वतः । ततः सुपर्णेलेत्येवं ख्याता सा वसुधातले
Pagkaraan, nakita ng Diyosa na ito’y binabantayan sa tabi ng mga Nāga. Kaya mula noon, sa ibabaw ng daigdig, siya’y nakilala sa pangalang “Suparṇelā.”
Verse 4
इला तु कथ्यते भूमिः सुपर्णेन प्रतिष्ठिता । ततः सुपर्णेलेत्येव नाम्ना पातकनाशिनी
Ang lupa ay tinatawag na Ilā, at ito’y itinatag ni Suparṇa (Garuda). Kaya siya’y nakikilala sa pangalang “Suparṇelā” — tagapuksa ng mga kasalanan.
Verse 5
सुपर्णकुण्डे तत्रैव स्नात्वा तां पूजयेन्नरः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्यान्नापद्भिर्म्रियते नरः । जीववत्सा भवेन्नारी आत्मजैश्चाप्यलंकृता
Doon din, sa Suparṇakuṇḍa, matapos maligo nang banal, dapat sambahin Siya ng lalaki at magbigay ng pagkain sa mga brāhmaṇa. Ang taong iyon ay hindi mamamatay dahil sa kapahamakan; at ang babae ay pagpapalain ng mga anak na buhay, at mapapalamutian din ng mga anak na lalaki.
Verse 351
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णेलामाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa saṃhitā na may walumpu’t isang libong śloka—sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa, at sa unang bahagi, ang Māhātmya ng banal na Prabhāsa-kṣetra, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Suparṇelā,” na siyang Kabanata 352.