Adhyaya 349
Inilalahad ang adhyāya na ito bilang pagtuturo ni Īśvara kay Devī, na nag-uutos na ituon ang pagninilay sa isang tiyak na anyo ng diyosa, ang “Devī Mantravibhūṣaṇā,” na matatagpuan malapit sa Bhīmeśvara at sinasabing dati nang sinamba ni Soma (Diyos ng Buwan). Sa ganitong paraan, pinagdudugtong ng kabanata ang banal na pook at ang sinaunang linya ng debosyon. Pangunahing nilalaman nito ang tuntunin ng pagsamba at ang takdang panahon: ang sinumang babae na sasamba sa Devī na ito sa buwan ng Śrāvaṇa, ayon sa wastong pamamaraan, lalo na sa ikatlong araw ng buwan (tṛtīyā) sa maliwanag na kalahati (śukla-pakṣa), ay sinasabing mapapalaya sa lahat ng dalamhati. Kaya, pinagsasama ng adhyāya ang lokasyon sa paligid ng Bhīmeśvara, ang naunang pagsamba ni Soma, at ang oras ng vrata, bilang maikling ngunit makapangyarihang aral tungkol sa bunga (phala) ng debosyon.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवीं मंत्रविभूषणाम् । भीमेश्वरस्य सान्निध्ये सोमेनाराधितां पुरा
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na tumungo sa Diyosa na si Mantravibhūṣaṇā. Sa piling ni Bhīmeśvara siya nananahan—yaong dating sinamba ni Soma (ang Buwan).”
Verse 2
श्रावणे मासि विधिना या नारी तां प्रपूजयेत् । तृतीयायां शुक्लपक्षे सा दुःखैर्मुच्यतेऽखिलैः
Sa buwan ng Śrāvaṇa, sinumang babae na sumamba sa kanya ayon sa wastong ritwal sa ikatlong araw (Tṛtīyā) ng maliwanag na kalahati ng buwan, ay mapapalaya sa lahat ng dalamhati.
Verse 348
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मन्त्रविभूषणागौरी माहात्म्यवर्णनंनामाष्टाचत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-349 na kabanata, na tinatawag na “Salaysay ng Kadakilaan ni Mantravibhūṣaṇā Gaurī,” sa Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya.