Adhyaya 348
Inilalahad ng adhyāya na ito ang isang maikli ngunit tiyak na tagubilin sa pagdalaw sa tīrtha, na inihahain bilang pahayag ni Īśvara. Inuutusan ang deboto—na may paggalang kay Mahādevī—na magtungo sa kanluran patungo sa dambana ni Nāradeśvarī; ang agarang presensya (sānnidhya) ng Diyosa ay pinupuri bilang tagapag-alis ng lahat ng kamalasan (sarva-daurbhāgya-nāśinī). May natatanging tuntunin ng debosyon: ang babaeng sumasamba sa Diyosa nang may kapanatagan sa araw ng tṛtīyā (ikatlong araw ng buwang lunar) ay nagtatatag ng mapagkalingang kabutihang-loob, kaya sa kanyang angkan, ang mga babae ay hindi na mamamarkahan ng kamalasan. Ang kabanata ay isang mikro-māhātmya: (1) itinuturo ang lugar na pupuntahan, (2) itinatakda ang panahon ng ritwal, at (3) inilalarawan ang bunga—pagpawi at pag-iwas sa daurbhāgya—na nagtatapos sa pagkilalang ito ang Nāradeśvarī-māhātmya sa loob ng Prabhāsakṣetramāhātmya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पश्चिमे नारदेश्वरीम् । नारदेश्वरसांनिध्ये सर्वदौर्भाग्यनाशनीम्
Sinabi ni Īśvara: “Pagkatapos, O dakilang Diyosa, dapat magtungo sa kanluran kay Nāradeśvarī. Sa kalapitan ni Nāradeśvara, winawasak niya ang lahat ng anyo ng kamalasan.”
Verse 2
या नारी पूजयेद्देवीं तृतीयायां समाहिता । तदन्वये न दौर्भाग्ययुक्ता नारी भविष्यति
Sinumang babae na may nakatuong isip na sumamba sa Diyosa sa Tṛtīyā (ikatlong araw ng buwan), sa kanyang angkan ay walang babaeng mapapahamak sa kamalasan.
Verse 347
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-348 na kabanata, na tinatawag na “Salaysay ng Kadakilaan ni Nāradeśvarī,” sa Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya.