Adhyaya 337
Nagsalita si Īśvara kay Devī at itinuro sa manlalakbay-panata ang isang kataas-taasang dambana na tinatawag na Narāyaṇa-gṛha, na nasa mapalad na baybayin sa timog ng pook na tinatawag na Goṣpada, at malapit sa Nyankumatī na inilarawang tagapag-alis ng kasalanan. Itinatag ng salaysay na si Keśava (Hari) ay nananatili roon sa paglipas ng mga siklo ng sansinukob (kalpāntara-sthāyī), kaya’t sumikat sa daigdig ang “bahay” na ito. Matapos gapiin ang mga kaaway ng dharma at upang itaguyod ang mga ninuno sa mabagsik na Panahong Kali, nananahan si Hari sa “bahay” na ito para sa pamamahinga. Ibinigay rin ang mga pangalan ayon sa yuga: sa Kṛta ay Janārdana, sa Tretā ay Madhusūdana, sa Dvāpara ay Puṇḍarīkākṣa, at sa Kali ay Nārāyaṇa—na nagpapakita sa pook bilang matatag na sentro ng kaayusan ng dharma sa apat na panahon. May mga tagubilin sa pagsasagawa: sa Ekādaśī, ang nag-aayuno nang walang pagkain (nirāhāra) at tumitingin sa diyos ay sinasabing makakamit ang pangitain ng “walang-hanggang” kataas-taasang kalagayan ni Hari. Itinatakda rin ang mga ritong kaugnay ng paglalakbay—banal na paliligo at śrāddha—at iniuutos ang pag-aalay ng dilaw na kasuotan bilang dāna sa isang huwarang brāhmaṇa. Sa phalāśruti, ang pakikinig o pagbigkas ng salaysay na ito ay nagdudulot ng sadgati at mapalad na bunga sa espiritu.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि नारायणगृहं परम् । गोष्पदाद्दक्षिणे भागे सागरस्य तटे शुभे
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa kataas-taasang dambana na tinatawag na “Bahay ni Nārāyaṇa,” na nasa timog ng Goṣpada, sa mapalad na pampang ng dagat.
Verse 2
न्यंकुमत्याः समीपे तु सर्वपातकनाशने । तत्रकल्पांतरस्थायी स्वयं तिष्ठति केशवः
Malapit sa Nyaṅkumatī—ang pumupuksa sa lahat ng kasalanan—si Keśava mismo ay nananatili roon, tumatagal sa paglipas ng mga kalpa nang sunod-sunod.
Verse 3
पितॄणामुद्धरणार्थाय ह्यस्मिन्रौद्रे कलौ युगे । यदा दैत्यविनाशं स कुरुते भगवान्हरिः
Tunay nga, sa mabagsik na Panahong Kali na ito, alang-alang sa pagliligtas sa mga Pitṛ (mga ninunong espiritu), tuwing isinasagawa ng Mapalad na Panginoong Hari ang paglipol sa mga asura,
Verse 4
विश्रामार्थं तदा तत्र गृहे तिष्ठति नित्यशः । नारायणगृहं तेन विख्यातं जगतीतले
Noon, upang magpahinga, Siya’y laging nananahan sa bahay na yaon. Kaya nga, sa ibabaw ng daigdig, ito’y tanyag bilang “Bahay ni Nārāyaṇa.”
Verse 5
कृते जनार्दनोनाम त्रेतायां मधुसूदनः । द्वापरे पुण्डरीकाक्षः कलौ नारायणः स्मृतः
Sa Panahong Kṛta, Siya’y kilala bilang Janārdana; sa Tretā bilang Madhusūdana; sa Dvāpara bilang Puṇḍarīkākṣa; at sa Kali, Siya’y inaalala bilang Nārāyaṇa.
Verse 6
एवं चतुर्युगे प्राप्ते पुनःपुनररिन्दम । कृत्वा धर्मव्यवस्थानं तत्स्थानं प्रतिपद्यते
Kaya, sa tuwing dumarating nang paulit-ulit ang ikot ng apat na yuga, O tagapagpabagsak ng mga kaaway, muli Niyang itinatatag ang kaayusan ng dharma at saka nagbabalik sa Kaniyang sariling tahanan.
Verse 7
एकादश्यां निराहारो यस्तं देवं प्रपश्यति । स पश्यति ध्रुवं स्थाने प्रत्यानन्तं हरेः पदम्
Ang sinumang nag-aayuno sa Ekādaśī at tumitingin sa Diyos na yaon—tiyak na makikita niya, sa banal na pook na iyon mismo, ang walang-hanggan at di-nasisirang tahanan ni Hari.
Verse 8
तेन पीतानि वस्त्राणि देयानि द्विजपुंगवे । स्नानं श्राद्धं च कर्तव्यं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः
Kaya nga, O pinakamainam sa mga dwija, dapat ipagkaloob bilang kawanggawa ang mga kasuotang dilaw; at ang nagnanais ng ganap na bunga ng banal na paglalakbay ay nararapat magsagawa ng paliligo at ng mga ritong śrāddha nang wasto.
Verse 9
इति ते कथितं महाप्रभावं हरिसंकेतनिकेतनोद्भवम् । शृणुते वा प्रयतस्तु यः सुधीः पठते वा लभते स सद्गतिम्
Gayon nga, naipahayag na sa iyo ang dakilang kapangyarihan nito—na nagmumula sa banal na tahanang siyang tanda at tirahan ni Hari. Ang marunong na nakikinig nang may pagpipigil, o bumibigkas nito, ay makakamtan ang mapalad na hantungan.
Verse 337
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्ये नारायणगृहमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्रिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—ang ika-337 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Bahay ni Nārāyaṇa,” sa Nyaṅkumatī Māhātmya, sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa.