Adhyaya 330
Inilalahad ang kabanatang ito bilang isang teolohikong pangaral ni Īśvara, na nagtuturo ng isang banal na pook sa hilaga ng isang mataas na palatandaan, humigit-kumulang tatlong yojana ang layo. Ang lugar ay kaugnay ng Taptodaka—mainit o may lakas na tubig—at ng diyos na si Talāsvāmin. Inaalala rin ang sinaunang labanan: si Talāsvāmin, na inilalarawang pinuno sa hanay ng mga daitya, ay napatay ni Viṣṇu matapos ang mahabang tunggalian. Mula sa alaala ng pangyayaring ito, nagiging tuntunin ng paglalakbay-dambana: ang deboto ay dapat maligo sa Taptakuṇḍa, sumamba kay Talāsvāmin, at magsagawa ng piṇḍa-pradāna (handog para sa mga ninuno). Ipinapangako ng phala na ang kabutihang makakamit ay lalong lalawak, na itinuturing na katumbas ng bunga ng “koṭi-yātrā,” isang pahiwatig ng di-masukat na gantimpala ng paglalakbay-dambana. Sa gayon, pinag-uugnay ng kabanata ang lokasyon, ang pagpapatibay sa pamamagitan ng mito, at ang ritwal na pamamaraan bilang isang malinaw na tīrtha na maaaring sundan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मात्तदुन्नतस्थानादुत्तरे योजनत्रयात् । तत्र तप्तोदकस्वामी तलो यत्र हतः पुरा
Wika ni Īśvara: Mula sa mataas na banal na pook na iyon, tatlong yojana sa hilaga, naroon ang lugar na sinasamba ang Panginoon ng mainit na tubig (tīrtha)—ang pook kung saan napatay noon si Talu.
Verse 2
दैत्यानामधिपो देवि विष्णुना प्रभविष्णुना । कृत्वा वर्षशतं युद्धं तलस्वामी ततोऽभवत्
O Diyosa, ang panginoon ng mga Daitya ay nakipagdigma kay Viṣṇu—ang makapangyarihan at ganap na Viṣṇu—sa loob ng sandaang taon; at pagkaraan ay nakilala siya bilang Talasvāmi.
Verse 3
तप्तकुण्डे नरः स्नात्वा तलस्वामिनमर्चयेत् । हृत्वा पिंडप्रदानं तु कोटियात्राफलं लभेत्
Pagkaligo sa Taptakuṇḍa, dapat sambahin ng tao si Talasvāmi; at sa pag-aalay ng piṇḍa para sa mga ninuno, matatamo niya ang gantimpalang kasinghalaga ng isang koṭi na paglalakbay-pananampalataya.
Verse 330
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तलस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरत्रिश ततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong (taludtod), sa ikapito—Prabhāsa-khaṇḍa—sa unang Prabhāsakṣetra-māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Talasvāmi,” na siyang Kabanata 330.