Adhyaya 320
Sa isang teolohikong pag-uusap ni Īśvara at ni Devī, itinatakda ng kabanatang ito ang kinaroroonan ng isang napakabanal at lubhang mapagkaloob na pares ng liṅga sa timog-silangang paligid ng sagradong pook. Ipinagpapalagay na si Viśvakarmā ang nagtatag nito, at iniuugnay ang kanilang pag-iral sa pagdating ni Tvaṣṭṛ upang magtayo ng lungsod: matapos maitatag si Mahādeva, itinayo ang isang lungsod, at ang liṅga(ga) ay muling naitatag, na nagpapakita ng ugnayang kapwa nagpapalakas sa kaayusang panlungsod at sa sagradong sagisag. Mula sa alamat ng pinagmulan, lumilipat ang kabanata sa tagubiling ritwal: sambahin ang pares ng liṅga sa simula at sa wakas ng mga gawain (karmādau/karmānte), lalo na sa paglalakbay at sa prusisyon ng kasal, bilang isang ritong agad na mabisa. Sa huli, itinatakda ang pamantayan ng handog—mga mababangong sangkap, mga likidong tulad ng amṛta, at sari-saring naivedya—bilang gabay-etika ng maingat at sinadyang debosyon, hindi lamang panlabas na pormalidad.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्माच्च पूर्वदिग्भागे किञ्चिदाग्नेयसंस्थितम् । लिंगद्वयं महापुण्यं विश्वकर्मप्रतिष्ठितम्
Wika ni Īśvara: “Sa silangan ng pook na iyon, bahagyang nakahilig sa timog-silangan, naroon ang dalawang lubhang banal na liṅga, na itinatag ni Viśvakarman.”
Verse 2
यदा वै नगरं कर्तुं त्वष्टा तत्र समागतः । प्रतिष्ठाप्य महादेवं नगरं कृतवांस्ततः
Nang dumating si Tvaṣṭṛ doon upang itayo ang lungsod, una niyang inukit at itinatag si Mahādeva, at saka pa lamang niya itinindig ang lungsod.
Verse 3
कृत्वा च नगरं रम्यं लिंगस्यास्य प्रभावतः । पुनः प्रतिष्ठितं र्लिगं तेन वै विश्वकर्मणा
Sa bisa ng liṅgang ito, nilikha niya ang isang marikit na lungsod; at ang mismong liṅgang iyon ay muling itinatag ni Viśvakarman.
Verse 4
कर्मादौ कर्मणश्चान्ते यात्रोद्वाहगृहादिके । लिंगद्वयं पूजयित्वा सिद्धिमाप्नोति तत्क्षणात्
Sa simula ng gawain at sa pagtatapos nito—sa paglalakbay-dambana, kasalan, pagpapatayo ng bahay at mga katulad na ritwal—ang sinumang sumamba sa dalawang liṅga ay agad nagkakamit ng tagumpay.
Verse 5
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गंधामृतरसोदकैः । नैवेद्यै विविधैर्देवि लिंगयुग्मं प्रपूजयेत्
Kaya nga, O Diyosa, sa buong pagsisikap ay marapat sambahin ang pares ng liṅga sa pamamagitan ng mababangong handog, matatamis na katas na tulad ng amṛta at tubig, at sari-saring naivedya (pagkaing alay).
Verse 320
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उन्नतस्थानमाहात्म्ये लिंगद्वयमाहात्म्यवर्णनंनाम विंशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa gayon, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong (taludtod), sa ikapitong bahagi—Prabhāsa Khaṇḍa—sa unang Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, sa Māhātmya ng Unnata-sthāna, nagwakas ang ika-320 kabanata na pinamagatang “Paglalahad ng Kadakilaan ng Dalawang Liṅga.”