Adhyaya 319

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ह्युन्नतस्थानमुत्तमम् । तस्यैवोत्तरदिग्भाग ऋषितोयातटे शुभे

Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa dakilang ‘Unnata-sthāna’ (ang Mataas na Banal na Pook). Ito’y nasa hilagang bahagi ng gayunding pook, sa mapalad na pampang ng Ṛṣitoya.”

Verse 2

एतत्स्थानं महादेवि विप्रेभ्यः प्राददां बलात् । सर्वसीमासमायुक्तं चंडीगणसुरक्षितम्

O Mahādevī, ang pook na ito ay ipinagkaloob ko sa mga brāhmaṇa sa pamamagitan ng kapangyarihan. Taglay nito ang lahat ng hanggahan at binabantayan ng mga pangkat ni Caṇḍī.

Verse 3

देव्युवाच । कथमुन्नतनामास्य बभूव सुरसत्तम । कथं त्वया बलाद्दत्तं कियत्सीमासमन्वितम्

Wika ng Diyosa: “O pinakadakila sa mga diyos, paano tinawag na ‘Unnata’ ang pook na ito? At paano mo ito naipagkaloob ‘sa pamamagitan ng lakas’? Gaano kalawak ang mga hanggahan nito?”

Verse 4

एतत्सर्वं ममाचक्ष्व संक्षेपान्नातिविस्तरात्

Isalaysay mo sa akin ang lahat ng ito nang maikli, huwag nang pahabain pa.

Verse 5

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः

Wika ni Īśvara: “Makinig ka, O Diyosa. Isasalaysay ko ang kuwentong pumupuksa sa kasalanan; sa pagdinig nito, O Devī, ang tao’y napapalaya sa lahat ng paglabag.”

Verse 6

एतत्सर्वं पुरा प्रोक्तं स्थानसंकेतकारणम् । तृतीये ब्रह्मणः कुंडे सृष्टिसंक्षेपसूचके

Ang lahat ng ito ay naipaliwanag na noong una bilang dahilan ng mga palatandaang nagpapakilala sa pook na ito—sa ikatlong ‘lawa ni Brahmā’, na nagpapahiwatig ng paglikha sa maikling paraan.

Verse 7

तथापि ते प्रवक्ष्यामि संक्षेपाच्छुणु पार्वति

Gayunman, isasalaysay ko ito sa iyo nang maikli—makinig ka, O Pārvatī.

Verse 8

उन्नामितं पुनस्तत्र यत्र लिंगं महोदये । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

Muli, sa pook na yaon, sa Mahodaya, kung saan itinaas ang Liṅga—ito ang ipinahayag na ‘Unnata’, ang pinakadakila sa mga banal na pook.

Verse 9

अथवा चोन्नतं द्वारं पूर्वं प्राभासिकस्य वै । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

O kaya naman, binabanggit ang silangang ‘nakataas na tarangkahan’ ng Prābhāsika (Prabhāsa)—kaya ito’y tinatawag na ‘Unnata’, ang pinakamainam sa mga banal na pook.

Verse 10

विद्यया तपसा चैव यत्रोत्कृष्टा महर्षयः । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

Kung saan ang mga dakilang ṛṣi ay namumukod sa kaalaman at pag-aayuno/tapas—iyon ang ipinahahayag na ‘Unnata’, ang pinakamainam sa mga sagradong pook.

Verse 11

यदा देवकुले विप्रा मूलचंडीशसंज्ञकम् । प्रसाद्य च महादेवं पुनः प्राप्ता महोदयम्

Nang sa Deva-templo, ang mga brāhmaṇa ay nagpalugod at sumamba kay Mahādeva—na roon ay tinatawag na Mūla-Caṇḍīśa—at pagkaraan ay muling nagbalik sa Mahodaya,

Verse 12

षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तेपुर्महर्षयः । ध्यायमाना महेशानमनादिनिधनं परम्

Sa loob ng animnapung libong taon, ang mga dakilang rishi ay nagsagawa ng matinding tapa, na nagmumuni-muni kay Maheśāna—ang Kataas-taasang Panginoon, walang pasimula at walang wakas.

Verse 13

तेषु वै तप्यमानेषु कोटिसंख्येषु पार्वति । ऋषितोयातटे रम्ये पवित्रे पापनाशने । भिक्षुर्भूत्वा गतश्चाहं पुनस्तत्रैव भामिनि

Habang ang mga rishi—na umaabot sa bilang na koṭi—ay nagsasagawa ng tapa, O Pārvatī, sa marikit na pampang ng Ṛṣi-toyā, na dalisay at pumupuksa ng kasalanan, ako man ay muling nagtungo roon, O marikit, na nag-anyong isang pulubing banal (bhikṣu).

Verse 14

त्रिकालं दर्शिभिस्तत्र दोषरागविवर्जितैः । तपस्विभिस्तदा सर्वैर्लक्षितोऽहं वरानने

Doon ako namataan, O marikit ang mukha, ng lahat ng mga ascetic na nakakakita sa tatlong panahon, at malaya sa kapintasan at pagkapit sa pagnanasa.

Verse 15

दृष्टमात्रस्तदा विप्रैर्विरराम महेश्वरः । क्व यासि विदितो देव इत्युक्त्वानुययुर्द्विजाः

Nang masilayan lamang Siya ng mga brāhmaṇa, si Maheśvara ay agad naglaho sa paningin. Kaya’t sumunod ang mga dvija at nagsabi: “Saan Ka pupunta, O Deva? Nakilala Ka na namin ngayon!”

Verse 16

यावदायांति मुनय ईशेशेति प्रभाषकाः । धावमानाः स्वतपसा द्योतयन्तो दिशोदश

Nang dumating ang mga muni na sumisigaw, “O Panginoon, O Panginoon!”, sila’y tumakbo pasulong, at sa lakas ng kanilang sariling tapas ay pinagniningning ang sampung direksiyon.

Verse 17

लिंगमेव प्रपश्यंति न पश्यंति महेश्वरम्

Tanging ang Liṅga lamang ang kanilang minamasdan; hindi nila namamasdan si Mahēśvara (Śiva) sa Kanyang anyong personal.

Verse 18

येये च ददृशुर्लिंगं मूलचण्डीशसंज्ञकम् । तदा च मुनयः सर्वे सदेहाः स्वर्गमाययुः

At lahat ng nakakita sa Liṅga na tinatawag na Mūlacaṇḍīśa—noon, ang lahat ng mga muni ay nagtungo sa langit na buo ang kanilang katawan.

Verse 19

यदा त्रिविष्टपं व्याप्तं दृष्टं वै शतयज्वना । आयांति च तथैवान्ये मुनयस्तपसोज्वलाः

Nang makita ni Śatayajvan (Indra) na napuno na ang langit, dumating din ang iba pang mga muni, nagniningas sa ningning ng kanilang tapas.

Verse 20

एतदंतरमासाद्य समागत्य महीतले । लिंगमाच्छादयामास वज्रेणैव शतक्रतुः

Sinamantala ang sandaling iyon, bumaba si Śatakratu (Indra) sa lupa at tinakpan ang Liṅga ng sarili niyang Vajra.

Verse 21

अष्टादशसहस्राणि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् । स्थितानि न तु पश्यंति लिंगमेतदनुत्तमम्

Labingwalong libong muni—mga tagapangalaga ng brahmacarya—ang nakatayo roon, ngunit hindi nila nakita ang walang kapantay na Liṅga na ito.

Verse 22

शक्रस्तु सहसा दृष्टो वज्रेणैव समन्वितः । यावद्वदंति शापं ते तावन्नष्टः पुरंदरः

Si Śakra (Indra) ay biglang nakita, tangan ang Vajra. Ngunit bago pa sila makapagbigkas ng sumpa, naglaho si Purandara.

Verse 23

दृष्ट्वा तान्कोपसंयुक्तान्भगवांस्त्रिपुरांतकः । उवाच सांत्वयन्देवो वाचा मधुरया मुनीन्

Nang makita ng Mapalad na Panginoong Tripurāntaka ang mga pantas na nag-aalab sa galit, nagsalita Siya upang umaaliw, sa malumanay at matatamis na salita, sa mga muni.

Verse 24

कथं खिन्ना द्विजश्रेष्ठाः सदा शांतिपरायणाः । प्रसन्नवदना भूत्वा श्रूयतां वचनं मम

Paano kayo, o pinakadakila sa mga dvija, na laging nakatuon sa kapayapaan, ay naging lugmok? Maging payapa ang inyong mukha at pakinggan ang aking mga salita.

Verse 25

भवद्भिर्ज्ञानसंयुक्तैः स्वर्गः किं मन्यते बहु । यत्रैके वसवः प्रोक्ता आदित्याश्च तथा परे

Kayong may taglay na pag-unawa, bakit itinuturing na napakadakila ang langit? Doon, ang ilan ay tinatawag na mga Vasu, at ang iba naman ay mga Āditya.

Verse 26

रुद्रसंज्ञास्तथा चैके ह्यश्विनावपि चापरौ । एतेषामधिपः कश्चिदेक इन्द्रः प्रकीर्तितः

Gayundin, ang ilan ay tinatawag na mga Rudra, at ang dalawa pa ay ang kambal na Aśvin. Sa ibabaw ng lahat ng ito, iisang panginoon ang ipinahahayag—si Indra.

Verse 27

स्वपुण्यसंख्यया प्राप्ते यस्माद्विभ्रश्यते नरैः । एवं दुःखसमायुक्तः स्वर्गो नैवेष्यते बुधैः

Sapagkat ang langit, bagama’t natatamo ayon sa sukat ng sariling kabutihan, ay muling nawawala sa tao; kaya ang langit na nakaugnay sa dalamhati ay hindi ninanais ng mga pantas.

Verse 28

एतस्मात्कारणाद्विप्राः कुरुध्वं वचनं मम । गृह्णीध्वं नगरं रम्यं निवासाय महाप्रभम्

Dahil dito, O mga Brāhmaṇa, sundin ninyo ang aking salita: tanggapin ninyo ang lungsod na kaaya-aya at lubhang maringal na ito bilang inyong tahanang paninirahan.

Verse 29

हूयंतामग्निहोत्राणि देवताः सर्वदा द्विजाः । इज्यंतां विविधैर्यागैः क्रियतां पितृपूजनम्

O mga dalawang-ulit na isinilang, isagawa ang mga handog na Agnihotra, at sambahin ang mga diyos palagi. Mag-alay ng iba’t ibang yajña, at igalang nang wasto ang mga ninuno.

Verse 30

आतिथ्यं क्रियता नित्यं वेदाभ्यासस्तथैव हि

Isagawa ang pagkamapagpatuloy araw-araw, at gayundin, tunay nga, ipagpatuloy ang pag-aaral ng mga Veda.

Verse 31

एवं हि कुर्वतां नित्यं विना ज्ञानस्य संचयैः । प्रसादान्मम विप्रेन्द्राः प्रांते मुक्तिर्भविष्यति

Sa mga patuloy na gumagawa nang ganito araw-araw, kahit hindi magtipon ng maraming kaalamang pilosopikal, sa aking biyaya, O pinakamainam sa mga Brāhmaṇa, darating ang kalayaan sa wakas.

Verse 32

ऋषय ऊचुः । असमर्थाः परित्राणे जिताहारास्तपोन्विताः । नगरेणेह किं कुर्मस्तव भक्तिमभीप्सवः

Wika ng mga rishi: “Hindi kami may kakayahang magtanggol at mamahala; kami’y nagpipigil sa pagkain at puspos ng tapas. Ano ang gagawin namin dito sa isang lungsod, kaming ang tanging hangad ay debosyon sa Iyo?”

Verse 33

ईश्वर उवाच । भविष्यति सदा भक्तिर्युष्माकं परमेश्वरे । गृह्णीध्वं नगरं रम्यं कुरुध्वं वचनं मम

Sinabi ni Īśvara: “Ang inyong debosyon sa Kataas-taasang Panginoon ay mananatiling di-nagbabago. Tanggapin ninyo ang marikit na lungsod na ito at tuparin ang aking utos.”

Verse 34

इत्युक्त्वा भगवान्देव ईषन्मीलितलोचनः । सस्मार विश्वकर्माणं सर्वशिल्पवतां वरम्

Pagkasabi nito, ang Mapalad na Panginoon—bahagyang nakapikit sa katahimikan ng yoga—ay inalaala si Viśvakarmā, ang pinakadakila sa lahat ng maestro ng sining at paglikha.

Verse 35

स्मृतमात्रो विश्वकर्मा प्रांजलिश्चाग्रतः स्थितः । आज्ञापयतु मां देवो वचनं करवाणि ते

Sa sandaling siya’y naalaala, si Viśvakarmā ay agad na nagpakita, nakatayo sa harap na magkayakap ang mga palad, at nagsabi: “Mag-utos po ang Panginoon; anong salita Ninyo ang aking tutuparin?”

Verse 36

ईश्वर उवाच । नगरं क्रियतां त्वष्टर्विप्रार्थं सुंदरं शुभम्

Sinabi ni Īśvara: “O Tvaṣṭṛ, itayo mo ang isang lungsod—marikit at mapalad—para sa kapakanan ng mga brāhmaṇa.”

Verse 37

इत्युक्तो विश्वकर्मा स भूमिं वीक्ष्य समंततः । उवाच प्रणतो भूत्वा शंकरं लोकशंकरम्

Nang masabihan nang gayon, siniyasat ni Viśvakarmā ang lupain sa lahat ng panig; saka siya yumukod sa pagpupugay at nagsalita kay Śaṅkara, ang tagapagpala ng mga daigdig.

Verse 38

परीक्षिता मया भूमिर्न युक्तं नगरं त्विह । अत्र देवकुलं साक्षाल्लिंगस्य पतनं तथा

“Nasuri ko na ang lupang ito; hindi nararapat magtayo ng lungsod dito. Sapagkat narito ang hayag na banal na pook ng mga deva, at narito rin ang mismong pinagbuhusan (pinagbagsakan) ng Liṅga.”

Verse 39

यतिभिश्चात्र वस्तव्यं न युक्तं गृहमेधिनाम्

“Ang nararapat manirahan dito ay ang mga nagtalikod sa daigdig, ang mga yati; hindi angkop na dito mamalagi ang mga maybahay at maypamilya.”

Verse 40

त्रिरात्रं पंचरात्रं वा सप्तरात्रं महेश्वर । पक्षं मासमृतुं वापि ह्ययनं यावदेव च । पुत्रदारयुतैस्तीर्थे वस्तव्यं गृहमेधिभिः

“O Maheśvara, ang mga maybahay ay dapat manatili sa tīrtha kasama ang mga anak at asawa sa loob ng tatlong gabi, o limang gabi, o pitong gabi; o kalahating buwan, isang buwan, isang panahon, o maging hanggang sa haba ng isang ayana.”

Verse 41

वसत्यूर्ध्वं तु षण्मासाद्यदा तीर्थे गृहाधिपः । अवज्ञा जायते तस्य मनश्चापल्यभावतः । तदा धर्माद्विनश्यंति सकला गृहमेधिनः

“Ngunit kapag ang isang maybahay ay nanatili sa tīrtha nang lampas sa anim na buwan, dahil sa pabagu-bagong isip ay sumisibol ang paghamak; at sa gayon, ang mga maybahay sa kabuuan ay nalalayo sa dharma.”

Verse 42

इत्युक्तः स तदा देवस्तेन वै विश्वकर्मणा । पुनः प्रोवाच तं तस्य प्रशस्य वचनं शिवः

Nang sa gayon ay masambit ni Viśvakarmā, pinuri ni Śiva ang kanyang mga salita at muling nagsalita sa kanya.

Verse 43

रोचते मे न वासोऽत्र विप्राणां गृहमेधिनाम् । यत्र चोन्नामितं लिंगमृषितोयातटे शुभे । तत्र निर्मापय त्वष्टर्नगरं शिल्पिनां वर

Wika ni Śiva: “Hindi ko kinalulugdan na dito mismo manirahan ang mga brāhmaṇa na may sambahayan. Ngunit doon sa pook na itinaas ang Liṅga—sa mapalad na pampang ng Ṛṣitoyā—doon, O Tvaṣṭṛ, itayo mo ang lungsod, O pinakamainam sa mga alagad ng sining.”

Verse 44

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा त्वरान्वितः । गत्वा चकार नगरं शिल्पिकोटिभिरावृतः

Pagkarinig sa utos na iyon, si Viśvakarmā, puspos ng pagmamadali, ay lumisan at nagtayo ng isang lungsod na napalilibutan ng di-mabilang na mga alagad ng sining.

Verse 45

उन्नतं नाम यल्लोके विख्यातं सुरसुन्दरि । ततो हृष्टमना भूत्वा विलोक्य नगरं शिवः । आहूय ब्राह्मणान्सर्वानुवाचानतकन्धरः

“O marikit na diyosa, ang lungsod na yaon ay tanyag sa daigdig sa pangalang Uṇṇata.” Pagkaraan, si Śiva, galak ang puso sa pagtanaw sa lungsod, ay ipinatawag ang lahat ng mga brāhmaṇa at nagsalita nang may mapagkumbabang pagyuko ng leeg.

Verse 46

इदं स्थानं वरं रम्यं निर्मितं विश्वकर्मणा । ग्रामाणां च सहस्रैस्तु प्रोक्तं सर्वासु दिक्षु च

“Ang pook na ito ay napakahusay at kaaya-aya, nilikha ni Viśvakarmā; at sa lahat ng dako’y ipinahahayag na ito’y may kasamang libu-libong nayon.”

Verse 47

नगरात्सर्वतः पुण्यो देशो नग्नहरः स्मृतः । अष्टयोजनविस्तीर्ण आयामव्यासतस्तथा

Sa bawat panig ng lungsod ay naroon ang isang banal na lupain na tinatawag na “Nagnahara.” Sa haba at sa luwang, ito’y umaabot sa walong yojana.

Verse 48

नग्नो भूत्वा हरो यत्र देशे भ्रांतो यदृच्छया । तं नग्नहरमित्याहुर्देशं पुण्यतमं जनाः

Sa lupain na yaon, si Hara (Śiva), na naging walang kasuotan, ay minsang naglakad-lakad nang di sinasadya. Kaya tinatawag ng mga tao ang pinakabanal na pook na iyon na “Nagnahara.”

Verse 49

पूर्वे तु शांकरी चाऽर्या पश्चिमे न्यंकुमत्यपि । उत्तरे कनकनंदा दक्षिणे सागरावधिः । एतदंतरमासाद्य देशो नग्नहरः स्मृतः

Sa silangan ay naroon ang Śāṃkarī at Āryā; sa kanluran ang Nyaṃkumatī; sa hilaga ang Kanakanandā; at sa timog, ang hangganan ay ang karagatan. Ang lupang nasa loob ng mga hanggahang ito ang tinatandaan bilang “Nagnahara.”

Verse 50

अष्टयोजनमानेन आयामव्यासतस्तथा । प्रोक्तोऽयं सकलो देश उन्नतेन समं मया

Kaya, sa sukat na walong yojana sa haba at sa luwang, ang buong pook na ito—kasama ang Uṇṇata—ay inilarawan ko na.

Verse 51

गृह्यतां नगरश्रेष्ठं प्रसीदध्वं द्विजोत्तमाः । अत्र भक्तिश्च मुक्तिश्च भविष्यति न संशयः

Tanggapin ninyo ang pinakamainam na lungsod na ito, O mga pinakadakila sa mga dvija; magpala kayo. Dito sisibol ang debosyon (bhakti) at ang paglaya (moksha)—walang alinlangan.

Verse 52

इत्युक्तास्ते तदा सर्वे विप्रा ऊचुर्महेश्वरम्

Nang masabihan nang gayon, noon nga’y sumagot ang lahat ng mga brāhmaṇa kay Maheśvara.

Verse 53

विप्रा ऊचुः । ईश्वराज्ञा वृथा कर्तुं न शक्या परमात्मनः । तपोऽग्निहोत्रनिष्ठानां वेदाध्ययनशालिनाम्

Wika ng mga brāhmaṇa: “O Kataas-taasang Sarili (Paramātman), ang utos ng Panginoon ay hindi maaaring gawing walang saysay. Kami’y nakatuon sa pag-aayuno at pagninilay (tapas) at sa Agnihotra, at may disiplina sa pag-aaral ng Veda.”

Verse 54

अस्माकं रक्षिता कोऽस्ति कलिकाले च दारुणे । को दाताऽरोग्यदः कश्च को वै मुक्तिं प्रदास्यति

Sa kakila-kilabot na Panahon ng Kali, sino ang magiging tagapagtanggol namin? Sino ang magbibigay—sino ang magkakaloob ng kagalingan? At sino nga ba ang maggagawad sa amin ng mokṣa, ang paglaya?

Verse 55

ईश्वर उवाच । महाकाल स्वरूपेण स्थित्वा तीर्थे महोदये । नाशयिष्यामि शत्रून्वः सम्यगाराधितो ह्यहम्

Wika ni Īśvara: “Mananatili Ako sa Mahodaya Tīrtha sa anyo ni Mahākāla; kapag Ako’y sinamba nang wasto, wawasakin Ko ang inyong mga kaaway.”

Verse 56

उन्नतो विघ्नराजस्तु विघ्नच्छेत्ता भविष्यति । गणनाथस्वरूपोऽयं धनदो निधीनां पतिः

Ang dakilang Panginoon ng mga Hadlang ay magiging tagapawi ng mga hadlang. Sa anyo ni Gaṇanātha, Siya ang tagapagkaloob ng yaman—ang panginoon ng mga kayamanan.

Verse 57

युष्मभ्यं दास्यति द्रव्यं सम्यगाराधितोऽपि सः । आरोग्यदायको नित्यं दुर्गादित्यो भविष्यति

Kapag siya’y sinamba nang wasto, ipagkakaloob din niya sa inyo ang kayamanan. At si Durgāditya ay laging magiging tagapagkaloob ng kalusugan.

Verse 58

महोदयं महानन्ददायकं वो भविष्यति । सम्यगाराधितो ब्रह्मा सर्वकार्येषु सर्वदा । सर्वान्कामांश्च मुक्तिं च युष्मभ्यं संप्रदास्यति

Si Mahodaya ay magiging tagapagkaloob sa inyo ng dakilang kagalakan. Kapag si Brahmā ay sinamba nang wasto, lagi siyang tutulong sa lahat ng gawain, at ipagkakaloob sa inyo ang bawat minimithi—pati ang paglaya (moksha).

Verse 59

विप्रा ऊचुः । यदि तीर्थानि तिष्ठंति सर्वाणि सुरसत्तम । संगालेश्वरतीर्थे च तथा देवकुले शिवे

Wika ng mga brāhmaṇa: O pinakamainam sa mga diyos, kung tunay ngang naroroon ang lahat ng banal na tīrtha—doon sa Saṅgāleśvara Tīrtha, at gayundin sa Devakula, ang banal na tahanan ni Śiva—

Verse 60

कलावपि महारौद्रे ह्यस्माकं पावनाय वै । स्थातव्यं तर्हि गृह्णीमो नान्यथा च महेश्वर

Kahit sa mabagsik at kakila-kilabot na panahon ng Kali, para sa aming paglilinis, tinatanggap namin ang panatang ito: nararapat kaming manahan dito; hindi maaaring iba, O Maheśvara.

Verse 61

स तथेति प्रतिज्ञाय ददौ तेभ्यः पुरं वरम् । सप्तभौमैः शशांकाभैः प्रासादैः परिभूषितम् । नानाग्रामसमायुक्तं सर्वतः सीमयान्वितम्

Nang mangakong, “Gayon nga,” ipinagkaloob niya sa kanila ang isang marangal na lungsod—pinalamutian ng mga palasyong pitong palapag na kasingliwanag ng buwan, kaugnay ng maraming nayon, at may malinaw na hanggahan sa lahat ng panig.

Verse 62

सूत उवाच । एवं तेभ्यो हि नगरं दत्त्वा देवो महेश्वरः । ददर्श विश्वकर्माणं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम्

Wika ni Sūta: Kaya nito, matapos ipagkaloob sa kanila ang lungsod, namasdan ng diyos na si Maheśvara si Viśvakarmā na nakatayo sa harap, nakatiklop ang mga kamay sa paggalang.

Verse 63

विश्वकर्मोवाच । विलोक्यतां महादेव नगरं नगरोपमम् । सौवर्णस्थलमारुह्य निर्मितं त्वत्प्रसादतः

Sinabi ni Viśvakarmā: “O Mahādeva, masdan ang lungsod na ito, karapat-dapat ihambing sa pinakadakilang mga lungsod. Sa pag-akyat sa gintong terasa, ito’y nalikha dahil sa biyaya Mo.”

Verse 64

विश्वकर्मवचः श्रुत्वा भगवांस्त्रिपुरान्तकः । समारुरोह स्थलकं सह सर्वैर्महर्षिभिः

Nang marinig ang mga salita ni Viśvakarman, ang Mapalad na Panginoon—si Tripurāntaka—ay umakyat sa Sthalaka kasama ang lahat ng dakilang rishi.

Verse 65

नगरं विलोकयामास रम्यं प्राकारमण्डितम् । ऋषयस्तुष्टुवुः सर्वे तत्रस्थं त्रिपुरान्तकम् । तानुवाच महादेवो वृणुध्वं वरमुत्त मम्

Namataan niya ang marikit na lungsod na pinalamutian ng mga pader at tanggulan. Pinuri ng lahat ng rishi si Tripurāntaka na naroon; at sinabi ni Mahādeva, “Pumili kayo ng isang dakilang biyaya.”

Verse 66

ऋषय ऊचुः । यदि तुष्टो महादेव स्थलकेश्वरनामभृत् । अवलोकयंश्च नगरं सदा तिष्ठ स्थले हर

Sinabi ng mga rishi: “Kung nalulugod Ka, O Mahādeva—taglay ang pangalang Sthalakeśvara—kung gayon, O Hara, manatili Ka magpakailanman sa pook na ito, laging minamasdan at binabantayan ang lungsod.”

Verse 67

इत्युक्तस्तैस्तदा देवः स्थलकेऽस्मिन्सदा स्थितः । कृते रत्नमयं देवि त्रेतायां च हिरण्मयम्

Nang sila’y magsalita nang gayon, ang Deva ay nanahan magpakailanman sa Sthalaka na ito. O Devī, sa yugto ng Kṛta, ang banal na anyo/tahanan ay yari sa mga hiyas; at sa yugto ng Tretā, ito’y yari sa ginto.

Verse 68

रौप्यं च द्वापरे प्रोक्तं स्थलमश्ममयं कलौ । एवं तत्र स्थितो देवः स्थलकेश्वरनामतः

Sa yugto ng Dvāpara, sinasabing ito’y yari sa pilak; at sa yugto ng Kali, ang pook ay yari sa bato. Kaya ang Deva ay nananahan doon sa pangalang Sthalakeśvara.

Verse 69

सदा पूज्यो महादेव उन्नतस्थानवासिभिः । माघे मासि चतुर्दश्यां विशेषस्तत्र जागरे

Si Mahādeva ay laging dapat sambahin ng mga naninirahan sa Unnata-sthāna. Sa buwan ng Māgha, sa ika-labing-apat na araw ng buwan (caturdaśī), ang pagpupuyat sa pagbabantay-dasal doon ay may natatanging bisa ng kabutihan.

Verse 70

इत्येतत्कथितं देवि ह्युन्नतस्य महोद्यम् । श्रुतं पापहरं नॄणां सर्वकामफलप्रदम्

Kaya, O Devī, naisalaysay na ang dakilang banal na kasaysayan ng Unnata. Kapag ito’y napakinggan, inaalis nito ang mga kasalanan ng tao at ipinagkakaloob ang bunga ng lahat ng matuwid na hangarin.

Verse 319

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उन्नतस्थानमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ika-319 na kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Unnata-sthāna,” sa Prabhāsa-khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa-kṣetra-māhātmya—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.