Adhyaya 317
Isinalaysay ni Īśvara kay Devī ang pinagmulan ng isang Diyosa na kaugnay ng isang banal na pook sa Prabhāsa, na inilalarawan sa pamamagitan ng mga palatandaang pangdireksiyon. Sa pampang ng sagradong ilog, nagtipon ang mga dakilang ṛṣi upang magsagawa ng maringal na Vedic yajña: umaalingawngaw ang pagbigkas ng Veda, may tugtugin, usok ng insenso, mga handog, at mga pantas na tagapagpatupad ng ritwal. Sumulpot ang makapangyarihang mga daitya na bihasa sa māyā upang guluhin ang yajña, kaya nagkaroon ng takot at nagkawatak-watak ang mga dumalo. Ngunit nanatiling matatag ang adhvaryu, iningatan ang ritwal, at nagsagawa ng pananggalang na oblation. Mula sa banal na paghahandog na iyon, nagpakita ang maningning na Śakti—may sandata at kakila-kilabot ang lakas—at nilipol ang mga manggugulo, ibinalik ang kaayusan ng sakripisyo. Pinuri ng mga rishi ang Diyosa at nagkaloob Siya ng biyaya. Hiniling nilang manahan Siya roon magpakailanman para sa kapakanan ng mga ascetic at ng mga yajña; kaya tinanggap Niya ang pangalang Kaṇṭakaśoṣiṇī, “Siya na nagpapatuyo sa mga tinik/pighati,” na nagpapawi ng mapaminsalang puwersa. Nagtatapos ang kabanata sa tuntunin ng pagsamba sa ika-8 o ika-9 na araw ng buwan, at sa phalaśruti na nangangakong malaya sa takot sa rākṣasa at piśāca at makakamit ang kataas-taasang siddhi.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवीं कंटकशोषिणीम् । उत्तरेण देवकुलाद्दक्षिणेनोन्नतात्स्थितात्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa Diyosa na si Kaṇṭakaśoṣiṇī. Siya’y naroroon sa hilaga ng Devakula at sa timog ng pook na tinatawag na Unnata.”
Verse 2
तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणु ह्येकमनाः प्रिये । उन्नताद्दक्षिणे भागे यजंते द्विजसत्तमाः
“Ipapahayag ko ang pinagmulan niya—makinig kang may iisang diwa, O minamahal. Sa dakong timog ng Unnata, ang pinakamahuhusay sa mga dvija ay nagsasagawa ng yajña.”
Verse 3
भृगुरत्रिर्मरीचिश्च भरद्वाजोऽथ कश्यपः । कण्वो मंकिश्च सावर्णिर्जातूकर्ण्यस्तथैव च
“Sina Bhṛgu, Atri, at Marīci; si Bharadvāja at gayundin si Kaśyapa; sina Kaṇva, Maṃki, Sāvarṇi, at gayon din si Jātūkarṇya—”
Verse 4
वत्सश्चैव वसिष्ठश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः । मनुर्यमोंऽगिरा विष्णुः शातातपपराशरौ
At naroon sina Vatsa at Vasiṣṭha; sina Pulastya, Pulaha, at Kratu; sina Manu, Yama, Aṅgiras, Viṣṇu, at gayundin sina Śātātapa at Parāśara—
Verse 5
शांडिल्यः कौशिकश्चैव गौतमो गार्ग्य एव च । दाल्भ्यश्च शौनकश्चैव शाकल्यो गालवस्तथा
Sina Śāṇḍilya at Kauśika; si Gautama at si Gārgya rin; sina Dālbhya at Śaunaka; si Śākalya, at gayundin si Gālava—
Verse 6
जाबालिर्मुद्गलश्चैव ऋष्यशृंगो विभांडकः । विश्वामित्रः शतानंदो जह्नुर्विश्वावसुस्तथा
Sina Jābāli at Mudgala; sina Ṛṣyaśṛṅga at Vibhāṇḍaka; si Viśvāmitra, si Śatānanda, si Jahnu, at gayundin si Viśvāvasu—
Verse 7
एते चान्ये च मुनयो यजंते विविधैर्मखैः । यज्ञवाटं च निर्माय ऋषितोयातटे शुभे
Ang mga muning ito—at ang iba pa—ay nagsasagawa ng iba’t ibang uri ng mga yajña. Pagkatayo ng bakuran ng paghahandog, sila’y sumasamba sa mapalad na pampang ng ilog na tinatawag na Ṛṣitoyā.
Verse 8
देवगन्धर्वनृत्यैश्च वेणुवीणानिनादितम् । वेदध्वनितघोषेण यज्ञहोमाग्निहोत्रजैः
Yaon ay umalingawngaw sa mga sayaw ng mga deva at Gandharva, at sa tunog ng plauta at vīṇā; sa dagundong ng pagbigkas ng Veda, at sa mga ritwal na mula sa yajña—mga handog na homa at ang araw-araw na agnihotra.
Verse 9
धूपैः समावृतं सर्वमाज्यगंधिभिरर्चितम् । शोभितं मुनिभिर्दिव्यैश्चातुर्वेद्यैर्द्विजोत्तमैः
Ang buong paligid ay nababalot ng insenso, sinasamba gamit ang mabangong amoy ng ghee; at pinalamutian ng mga banal na pantas—mga mahuhusay na isinilang-muli, na mga dalubhasa sa apat na Vedas.
Verse 10
एवंविधं प्रदेशं तु दृष्ट्वा दैत्या महाबलाः । समुद्रमध्यादायाता यज्ञविध्वंसहेतवे
Sa pagkakita sa gayong lugar, ang mga makapangyarihang Daitya ay lumabas mula sa gitna ng karagatan, na naglalayong wasakin ang sagradong sakripisyo.
Verse 11
मायाविनो महाकायाः श्यामवर्णा महोदराः । लंबभ्रूश्मश्रुनासाग्रा रक्ताक्षा रक्तमूर्धजाः
Sila ay mga nilalang na mangkukulam—malalaki ang katawan, maitim ang kulay, at malalaki ang tiyan; may nakalaylay na kilay, makapal na bigote, at matangos na ilong, na may pulang mga mata at buhok na kulay mapula.
Verse 12
यज्ञं समागताः सर्वे दैत्याश्चैव वरानने । तान्दृष्ट्वा मुनयः सर्वे रौद्ररूपान्भयंकरान्
O Dyosang may magandang mukha, lahat ng mga Daitya na iyon ay dumating sa sakripisyo; at sa pagkakita sa kanila—na kakila-kilabot at galit ang anyo—ang mga pantas ay tinamaan ng takot.
Verse 13
केचिन्निपतिता भूमौ तथान्ये ऽग्नौ स्रुचीकराः । पत्नीशालां समाविष्टा हविर्धानं तथा परे
Ang ilan ay bumagsak sa lupa; ang iba ay sumugod patungo sa apoy, hawak ang mga sandok. Ang ilan ay pumasok sa bulwagan ng mga asawa ng mga pari, at ang iba ay pwersahang pumasok sa imbakan ng mga alay.
Verse 14
ऋत्विजस्तु सदोमध्ये स्थिता वाचंयमास्तथा
At ang mga pari ay tumindig sa gitna ng sadas (bulwagan ng paghahandog), pinipigil ang pananalita, payapa at tahimik.
Verse 15
एवं देवि यदा वृत्तं मुनीनां च महात्मनाम् । तदाध्वर्युर्महातेजा धैर्यमालम्ब्य सादरः
Kaya nito, O Diyosa, nang mangyari iyon sa mga muni at sa mga dakilang kaluluwa, ang Adhvaryu na nagliliwanag sa dakilang ningning ay kumapit sa tapang nang matatag at kumilos nang may banal na paggalang.
Verse 16
अग्निहोत्रं हविष्यं च हविर्विन्यस्य मन्त्रवित् । सुसमिद्धं जुहावाग्निं रक्षसां नाशहेतवे
Ang nakaaalam ng mga mantra ay inayos ang agnihotra at ang handog; at sa apoy na mahusay na nagliliyab ay ibinuhos niya ang mga alay, bilang sanhi ng paglipol sa mga rākṣasa.
Verse 17
हुते हविषि देवेशि तत्क्षणादेव चोत्थिता । शक्तिः शक्तित्रिशूलाढ्या चर्महस्ता महोज्ज्वला
O Diyosa, nang maihandog ang alay, sa mismong sandaling iyon ay sumilang si Śakti—maningning—taglay ang sibat at trisula, may hawak na balat sa kamay, nag-aalab sa dakilang liwanag.
Verse 18
तया ते निहता दैत्या यज्ञविध्वंसकारिणः । ततस्तां विविधैः स्तोत्रैर्मुनयस्तुष्टुवुस्तदा
Sa pamamagitan niya, ang mga Daitya—mga sumisira sa ritwal ng yajña—ay napatay. Pagkaraan, agad siyang pinuri ng mga muni sa sari-saring mga stotra (himno).
Verse 19
प्रसन्ना भूयसी देवी तानृषीन्प्रत्युवाच ह । वरं वृणुध्वं मुनयो दास्यामि वरमुत्तमम्
Lubhang nalugod ang Diyosa at nagsalita sa mga rishi: “O mga muni, pumili kayo ng biyaya; ipagkakaloob ko sa inyo ang pinakadakilang biyaya.”
Verse 20
ऋषय ऊचुः । कृतं वै सकलं कार्यं यज्ञा नो रक्षितास्त्वया । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया चासुरमर्द्दिनि
Sumagot ang mga rishi: “Tunay na natapos na ang lahat ng dapat gawin; ang aming mga yajña ay pinangalagaan mo. Kung magbibigay ka sa amin ng biyaya, O tagapagpuksa ng mga asura…”
Verse 21
अस्मिन्स्थाने सदा तिष्ठ मुनीनां हितकाम्यया । कंटकाः शोषिता दैत्यास्तेन कंटकशोषिणी । अद्यप्रभृति नामास्तु तेन देवि सदा त्विह
“Manahan ka magpakailanman sa pook na ito, O Diyosa, sa hangaring ikabubuti ng mga muni. Yamang pinatuyo at winasak mo ang mga daitya—yaong mga ‘tinik’—kaya nawa’y tawagin ka rito na ‘Kaṇṭakaśoṣiṇī’, ang ‘Nagpapatuyo ng mga Tinik’. Mula sa araw na ito, O Devi, nawa’y iyon ang iyong pangalan at manatili ka rito magpakailanman.”
Verse 22
ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा सा देव्यन्तर्हिता तदा । अष्टम्यां वा नवम्यां वा पूजयिष्यति मा नवः
Wika ni Īśvara: “Pagkasabi niya ng, ‘Gayon nga ang mangyayari,’ ang Diyosa ay naglaho sa paningin. Sa ikawalong tithi o sa ikasiyam, may taong sasamba sa akin (dito).”
Verse 23
राक्षसेभ्यः पिशाचेभ्यो भयं तस्य न जायते । प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं मानवो नात्र संशयः
Sa debotong iyon, hindi lilitaw ang takot sa mga rākṣasa at piśāca. Makakamtan ng tao ang pinakadakilang siddhi—walang pag-aalinlangan dito.
Verse 317
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कंटकशोषणीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa kalipunan ng walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong bahagi, ang Prabhāsa Khaṇḍa, at sa unang seksiyon, ang Prabhāsakṣetra Māhātmya, ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Kaṇṭakaśoṣiṇī,” na siyang Kabanata 317.