Adhyaya 316
Ang kabanatang ito ay isang maikling pagpasok sa tīrtha na tumutukoy sa paglalagyan ng diyos na tinatawag na Kṣemāditya kaugnay ng Devakula, sa sukat na layo na pañca-gavyūti, at inilalagay sa loob o malapit sa Śambara-sthāna. Ito’y gabay para sa mga debotong manlalakbay kung saan matatagpuan ang dambana. Ipinahahayag ang bisa ng darśana: ang sinumang makakita at makapagpugay sa diyos ay tatanggap ng kṣemārtha-siddhi, ang katuparan ng mga layuning nagdudulot ng kapakanan at kagalingan. Itinatakda rin ang tuntunin ng pagsamba: ang pūjā sa ikapitong araw ng buwan (saptamī) na tumapat sa Linggo (ravivāra) ay tinatawag na sarva-kāma-da, tagapagkaloob ng ninanais. Sa wakas, inilalarawan ito bilang aral na nakaugat sa tīrtha sa pook ng Devakula—lugar, gawain, panahon, at bunga.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । अथ देवकुलात्पूर्वे पंचगव्यूतिमात्रतः । शंबरस्थान मध्ये तु क्षेमादित्येति विश्रुतः
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, sa silangan ng Devakula, sa layong limang gavyūti, sa gitna ng pook na tinatawag na Śambara, naroon ang (isang dambana) na tanyag bilang Kṣemāditya.
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि भवेत्क्षेमार्थसिद्धिभाक् । सप्तम्यां रविवारेण पूजितः सर्वकामदः
O Diyosa, sa pagtanaw lamang sa Kṣemāditya, ang tao’y nagkakamit ng katuparan para sa kapakanan at kapanatagan. Kapag sinamba sa Saptamī, sa araw ng Linggo, siya’y nagiging tagapagkaloob ng lahat ng minimithi.
Verse 3
इति देवकुलस्थाने कथिता तीर्थसंस्थितिः
Kaya nito, sa lupain ng Devakula, naisalaysay na ang kalagayan at paglalarawan ng banal na tīrtha na ito.
Verse 316
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये क्षेमादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षोडशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-316 na kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Kṣemāditya,” sa unang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya ng Prabhāsa Khaṇḍa (ikapitong bahagi) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.