Adhyaya 315
Ang kabanatang ito ay isang maigsi ngunit malinaw na tagubilin tungkol sa kṣetra, na nakapaloob sa pag-uusap nina Śiva at Devī. Inutusan ni Īśvara si Mahādevī na magtungo sa isang maningning na pook na tinatawag na Mārudāryā sa kanlurang dako, sa layong kalahating krośa ayon sa sukat. Ang diyosa roon ay inilalarawang sinasamba ng mga Marut at nagbibigay ng “bunga ng lahat ng ninanais” (sarva-kāma-phala). Pagkaraan, nagiging pangkalendaryo at pangpamamaraan ang aral: iniuutos sa nagsasagawa na sumamba nang may pag-iingat lalo na sa Mahānavamī, at gayundin sa Saptamī, gamit ang karaniwang handog tulad ng pabango at mga bulaklak (gandha-puṣpa-ādi). Ipinapakita ng kabanata ang ugnayan ng lugar, panahon, at paraan—banal na heograpiya (saan), talaan ng vrata (kailan), at vidhi ng pūjā (paano)—upang makamit ang ninanais at ang kabutihang-dharma.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मरुदार्यां महाप्रभाम् । तस्मात्पश्चिमदिग्भागे क्रोशार्द्धेन व्यवस्थिताम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa maningning na Marudāryā. Siya’y nasa kanlurang panig mula roon, sa layong kalahating krośa.
Verse 2
मरुद्भिः पूजितां देवीं सर्वकामफलप्रदाम् । महानवम्यां यत्नेन सप्तम्यां पूजयेन्नरः । गंधपुष्पादिविधिना सर्वकामप्रसिद्धये
Ang Diyosa na ito, na sinasamba ng mga Marut, ay nagbibigay ng bunga ng lahat ng minimithi. Dapat siyang sambahin ng tao nang buong pagsisikap—sa Saptamī at lalo na sa Mahānavamī—sa pamamagitan ng handog na pabango, mga bulaklak, at iba pang paraan, upang matupad ang lahat ng hangarin.
Verse 315
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मरुदार्यादेवीमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचदशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-315 na kabanata, na pinamagatang “Paglalahad ng Kadakilaan ni Marudāryā Devī,” sa unang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya ng Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa (sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod).