Adhyaya 312
Inilalahad ng kabanatang ito, sa anyo ng pangangaral ni Īśvara, ang maikling tagubilin tungkol sa banal na pook at ang itinakdang ritwal. Una, itinuturo ang dambana ni Bakulsvāmin na kinikilalang anyo ni Sūrya sa hilagang bahagi, sa sukat na layo na “walong busog,” at sinasabing ang darśana sa anyong Sūrya na ito ay nakapapawi ng dalamhati at kapighatian (duḥkha-nāśana). Pagkaraan, iniuutos ang isang tiyak na pagtalima: sa Linggo (ravivāra) na tumatapat sa ikapitong araw ng buwang lunar (saptamī), dapat magsagawa ng magdamag na pagpupuyat o pagbabantay (jāgaraṇa). Ang bunga (phala) ay ang pagkatupad ng mga ninanais at ang pag-angat sa karangalan sa Sūrya-loka. Sa hulihan, kinikilala ng kolofon na ito’y bahagi ng Skanda Mahāpurāṇa, Prabhāsa Khaṇḍa, sa seksiyong Prabhāsakṣetramāhātmya, at pinapangalanang salaysay ng Bakulsvāmin-māhātmya.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादुत्तरदिग्भागे धनुषामष्टभिः प्रिये । बकुलस्वामिनं सूर्यं तं पश्येद्दुःखनाशनम्
Wika ni Īśvara: “Mula roon, minamahal, sa gawing hilaga sa layong walong dhanuṣ, masdan ang Sūrya na tinatawag na Bakula-svāmin—ang tagapagpawi ng dalamhati.”
Verse 2
रविवारेण सप्तम्यां कुर्याज्जागरणं नरः । सर्वान्कामानवाप्नोति सूर्यलोके महीयते
Sa araw ng Linggo, sa ikapitong tithi (Saptamī), dapat magpuyat sa pagbabantay (jāgaraṇa). Makakamtan niya ang lahat ng ninanais at pararangalan sa daigdig ni Sūrya.
Verse 312
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बकुलस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वाद शोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-312 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Bakula-svāmin,” sa Prabhāsa-khaṇḍa, sa Prabhāsa-kṣetra-māhātmya ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa (Saṃhitā na may 81,000 taludtod).