Adhyaya 311
Ang adhyāya na ito ay isang maikling aral na inihahatid bilang diskursong teolohikal. Inutusan ni Īśvara si Mahādevī na magtungo sa dambana ni Hari Gopāla-svāmin, at ibinigay ang tiyak na palatandaan ng kinalalagyan: mula kay Caṇḍīśa, sa silangang direksiyon, sa layong dalawampung dhanu (sukat na gaya ng “busog”). Ipinapahayag ng kabanata ang bisa ng dambana sa paraang Purāṇiko: ang darśana at pūjā roon ay nagpapatahimik ng lahat ng kasalanan at sumisira sa mga alon ng karalitaan. Lalong inirerekomenda ang pagsamba sa buwan ng Māgha, kasama ang pūjā at jāgaraṇa (pagpupuyat na pagbabantay sa gabi). Ang gumagawa nito ay makakamit ang “pinakamataas na kalagayan” (paraṃ padam), kaya ang dambana ay kapwa pook ng paglalakbay-diyos at disiplinadong bhakti.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गोपालस्वामिनं हरिम् । चण्डीशात्पूर्वदिग्भागे धनुषां विंशतौ स्थितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo kay Hari na kilala bilang Gopāla-svāmin. Siya’y nasa silangan ng Caṇḍīśa, sa layong dalawampung dhanuṣ (haba ng busog).”
Verse 2
सर्वपापोपशमनं दारिद्र्यौघविनाशनम् । तं दृष्ट्वा पूजयित्वा च माघे मासि विशेषतः । पूजा जागरणं कृत्वा तत्र गच्छेत्परं पदम्
Pinapawi Niya ang lahat ng kasalanan at winawasak ang rumaragasang kahirapan. Pagkakita sa Kanya at pagsamba—lalo na sa buwan ng Māgha—ang nagsasagawa ng pūjā at nagpupuyat sa pagbabantay (jāgaraṇa) doon ay makakamit ang kataas-taasang kalagayan.
Verse 311
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गोपाल स्वामिहरिमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-311 kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Hari Gopāla-svāmin,” sa Prabhāsa-khaṇḍa, sa bahaging Prabhāsakṣetra Māhātmya ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa (Saṃhitā na may 81,000 taludtod).