Adhyaya 300
Inilalagay ng kabanatang ito ang liṅga ng Sangāleśvara sa hilagang bahagi ng Prabhāsa-kṣetra, sa hanay na vāyavya (hilagang-kanluran), at hayagang inilalarawan bilang “tagapuksa ng lahat ng kasalanan.” Isinasalaysay ni Īśvara na sina Brahmā, Viṣṇu, Indra (Śakra), at iba pang Lokapāla—kasama ang mga Āditya at Vasu—ay nagsagawa ng pagsamba sa liṅga roon; at ipinaliwanag nila ang dahilan ng pangalan: sapagkat nagtipon ang mga kapulungan ng mga deva at itinatag ang pagsamba, kaya ang dambana sa daigdig ay tatawaging Sangāleśvara. Kasunod nito ang sunod-sunod na pahayag ng gantimpalang espirituwal: ang pagsamba ng tao sa Sangāleśvara ay nagdudulot ng kasaganaan sa angkan, lalo na ang kawalan ng karalitaan; at ang simpleng darśana (banal na pagdalaw at pagtanaw) ay itinuturing na katumbas ng bunga ng pag-aalay ng isang libong baka sa Kurukṣetra. Itinatakda ang pagligo sa Amāvāsyā at ang pagsasagawa ng śrāddha nang walang galit, na nangangakong magbibigay ng pangmatagalang kasiyahan sa mga ninuno. Itinatakda ang saklaw ng kṣetra bilang paikot na “kalahating krośa,” na inilarawang tumutupad ng hangarin at pumupuksa ng kasalanan. Ang sinumang mamatay sa loob ng pook—maging “uttama” o “madhyama”—ay makakamit ang mas mataas na hantungan; at ang nag-aayuno hanggang kamatayan ay sinasabing nakikiisa kay Parameśvara. Maging ang mga kamatayang itinuturing na may suliraning ritwal (marahas, aksidente, pagpapakamatay, kagat ng ahas, kamatayang walang kalinisan) sa tīrtha na ito ng dakilang puṇya ay muling binibigyang-kahulugan bilang makapagkakaloob ng apunarbhava (hindi na muling pagbabalik sa kapanganakan). Inuugnay rin ang kalayaan sa mga ritong tulad ng labing-anim na śrāddha, vṛṣotsarga, at wastong pagpapakain sa mga brāhmaṇa; at nagtatapos sa phalaśruti na ang pakikinig sa māhātmya ay nag-aalis ng kasalanan, dalamhati, at pagdadalamhati.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे किञ्चिद्वायव्यसंस्थितम् । संगालेश्वरनामास्ति सर्वपातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: Sa hilagang panig ng gayunding pook, bahagyang nasa hilagang-kanluran, naroon ang (dambana ng) Saṅgāleśvara, na bantog bilang tagapuksa ng lahat ng kasalanan.
Verse 2
तत्र ब्रह्मा च विष्णुश्च लिंगस्याराधनोद्यतौ । शक्रश्चैव महातेजा लिंगं पूजितवान्प्रिये
Doon, sina Brahmā at Viṣṇu ay masidhing nakatuon sa pagsamba sa Liṅga; at si Śakra (Indra) na makapangyarihan at maningning, o minamahal, ay sumamba rin sa Liṅgang iyon.
Verse 3
वरुणो धनदश्चैव धर्मराजोऽथ पावकः । आदित्यैर्वसुभिश्चैव लोकपालैः समंततः
Si Varuṇa, si Dhanada (Kubera), si Dharmarāja, at si Pāvaka (Agni); kasama ang mga Āditya, mga Vasu, at ang mga tagapangalaga ng mga daigdig, ay nagtipon sa paligid mula sa lahat ng panig.
Verse 4
आराधितं महालिंगं संगालेश्वरनामभृत् । पूजयित्वा तु ते सर्वे दृष्ट्वा माहात्म्यमुत्तमम्
Ang dakilang Liṅga, na may pangalang Saṅgāleśvara, ay napayapa at naparangalan sa wastong pagsamba. Pagkaraang maghandog-puri, silang lahat ay namalas ang sukdulang kadakilaan nito at napuspos ng paggalang.
Verse 5
ऊचुश्च सहसा देवि परमानंदसंयुताः । देवानां निवहैर्यस्मात्समागत्य प्रतिष्ठितम् । संगालेश्वरनामास्य भविष्यति धरातले
At agad silang nagsalita, O Diyosa, na puspos ng sukdulang kagalakan: “Yamang ang Liṅga na ito’y naitatag dito matapos magtipon ang mga pangkat ng mga deva, kaya sa daigdig ang pangalan nito’y magiging Saṅgāleśvara.”
Verse 6
संगालेश्वरनामानं पूजयिष्यंति मानवाः । न तेषामन्वये कश्चिन्निर्धनः संभविष्यति
Sasambahin ng mga tao ang Liṅga na tinatawag na Saṅgāleśvara; at sa kanilang angkan, walang sinuman ang lilitaw na dukha at salat.
Verse 7
गोसहस्रस्य दत्तस्य कुरुक्षेत्रे च यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति संगालेश्वरदर्शनात्
Anumang kabutihang dulot ng pag-aalay ng isang libong baka sa Kurukṣetra—yaon ding kabutihan ay nakakamtan sa pagdarśana kay Saṅgāleśvara.
Verse 8
अमावास्यां च संप्राप्य स्नानं कृत्वा विधानतः । यः करोति नरः श्राद्धं पितॄणां रोषवर्जितः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम्
At sa araw ng Amāvāsyā, pagdating nito at matapos maligo ayon sa tuntunin, ang lalaking nagsasagawa ng śrāddha para sa mga Pitṛ nang walang poot—ang kanyang mga ninuno ay mananatiling nasisiyahan hanggang sa wakas ng pagkalusaw ng sansinukob.
Verse 9
अर्धक्रोशं च तत्क्षेत्रं समंतात्परिमण्डलम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्
Ang banal na pook na iyon ay may lawak na kalahating krośa, pabilog na nakapaligid sa lahat ng panig; ipinagkakaloob nito ang lahat ng ninanais ng tao at winawasak ang bawat kasalanan.
Verse 10
अस्मिन्क्षेत्रे महादेवि जीवा उत्तममध्यमाः । कालेन निधनं प्राप्तास्तेऽपि यांति परां गतिम्
Sa kṣetra na ito, O Dakilang Diyosa, ang mga nilalang na kahit nasa katamtaman o mas mabuting kalagayan, kapag dumating ang takdang kamatayan—sila man ay umaabot sa kataas-taasang kalagayan.
Verse 11
गृहीत्वानशनं ये तु प्राणांस्त्यक्ष्यंति मानवाः । निश्चयं ते महादेवि लीयंते परमेश्वरे
Yaong mga tao na nagsasagawa ng anasana (pag-aayuno hanggang kamatayan) at saka isinusuko ang hininga ng buhay—O Dakilang Diyosa—tunay na nalulusaw at nagkakaisa sila sa Kataas-taasang Panginoon (Parameśvara).
Verse 12
गवा हता द्विजहता ये च वै दंष्ट्रिभिर्हता । आत्मनो घातका ये तु सर्पदष्टाश्च ये मृताः
Yaong napatay dahil sa baka (sa aksidente), yaong namatay dahil sa kasalanan ng pagpatay sa brāhmaṇa, yaong pinaslang ng mga hayop na may pangil o pangil na tusk, yaong nagpakamatay, at yaong namatay sa kagat ng ahas—sila man ay kabilang sa saklaw ng mapagpalayang kapangyarihan ng banal na pook na ito.
Verse 13
शय्यायां विगतप्राणा ये च शौचविवर्जिताः । अस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये अपुनर्भवदायके
Yaong namatay sa higaan, at yaong namatay na walang śauca (kalinisan ayon sa ritwal)—dito sa tīrtha na lubhang mapagpala, na nagbibigay ng apunarbhava (hindi na muling isisilang), ang kanilang kalagayan man ay nababago ng kabanalan nito.
Verse 14
दत्तैः षोडशभिः श्राद्धैर्वृषोत्सर्गे कृते पुनः । विधिवद्भोजितैर्विप्रैर्भवेन्मुक्तिर्न संशयः
Kapag ang labing-anim na śrāddha ay naihandog nang ayon sa ritwal, at naisagawa ang vṛṣotsarga (pagpapalaya ng toro), at napakain ang mga brāhmaṇa ayon sa tuntunin—ang mukti, ang paglaya, ay nagaganap nang walang alinlangan.
Verse 15
एवमुक्त्वा सुराः सर्वे गतवंतस्त्रिविष्टपम्
Pagkasabi nang gayon, ang lahat ng mga diyos ay lumisan patungong Triviṣṭapa (kalangitan).
Verse 16
संगालेश्वरमाहात्म्यं संक्षेपात्कथितं तव । श्रुतं हरति पापानि दुःखशोकांस्तथैव च
Ang kadakilaan ni Saṃgāleśvara ay naisalaysay sa iyo nang maikli. Ang pakikinig lamang nito’y pumupuksa sa mga kasalanan at nag-aalis din ng pagdurusa at dalamhati.
Verse 300
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिशततमोऽध्यायः
Kaya nito, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang walumpu’t isang libong (taludtod), sa ikapitong aklat—Prabhāsa Khaṇḍa—sa unang bahagi, ang Prabhāsakṣetra Māhātmya, nagtatapos ang ika-300 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Saṃgāleśvara.”