Adhyaya 299
Inilalarawan ni Īśvara ang isang dambana ni Mādhava na nasa bahagyang timog sa loob ng banal na pook ng Prabhāsa, at tinutukoy ang anyo ng diyos bilang may hawak na kabibe, diskos, at pamalo (śaṅkha-cakra-gadā). Itinatakda ng kabanata ang disiplinadong pagtalima sa ekādaśī ng maliwanag na kalahati ng buwan: ang debotong nag-aayuno (upavāsa), pumipigil sa mga pandama (jitendriya), at sumasamba gamit ang sandal/wangis na pabango, mga bulaklak, at mga pamahid, ay sinasabing makaaabot sa “pinakamataas na tahanan,” ang kalayaang hindi na muling isilang (apunarbhava). Isang gāthā na iniuugnay kay Brahmā ang nagpapatibay na ang pagligo sa Viṣṇukuṇḍa at pagsamba kay Mādhava ay tuwirang daan sa kahariang kinaroroonan ni Hari na “nag-iisa,” bilang sukdulang kanlungan. Nagtatapos ang salaysay sa maikling pahayag ng bunga: ang Vaiṣṇava māhātmya na ito’y nagbibigay ng lahat ng layunin at lumilipol ng lahat ng kasalanan, bilang pagpapatunay ng aral at gabay sa ritwal.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । शंखचक्रगदाधारी माधवस्तत्र संस्थितः
Wika ni Īśvara: Sa timog ng mismong pook na iyon, hindi kalayuan, naroon si Mādhava, taglay ang kabibe (śaṅkha), ang diskong banal (cakra), at ang pamalo (gadā), na nakatatag doon.
Verse 2
एकादश्यां सिते पक्षे सोपवासो जितेन्द्रियः । यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । स याति परमं स्थानमपुनर्भवदायकम्
Sa ika-labing-isang araw (Ekādaśī) ng maliwanag na kalahati ng buwan, na nag-aayuno at nagpipigil ng mga pandama, sinumang sumamba sa Kanya nang may debosyon—sa pamamagitan ng pabango, mga bulaklak, at mga pamahid—ay makaaabot sa kataas-taasang kalagayan na nagbibigay ng paglaya sa muling pagsilang.
Verse 3
अत्र गाथा पुरा गीता ब्रह्मणा लोककर्तृणा । विष्णुकुण्डे नरः स्नात्वा यो वै माधवमर्चयेत् । स यास्यति परं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्
Dito ay may isang taludtod na minsang inawit ni Brahmā, ang lumikha ng mga daigdig: matapos maligo sa Viṣṇukuṇḍa, ang taong sumamba kay Mādhava ay tunay na makararating sa kataas-taasang dako, kung saan nananahan ang Panginoong Hari Mismo.
Verse 4
एतत्ते सर्वमाख्यातं माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्
Ang lahat ng ito ay naipahayag ko na sa iyo—ang banal na kadakilaan ng pagka-Diyos ni Viṣṇu: ipinagkakaloob nito ang lahat ng minimithi ng tao at winawasak ang bawat kasalanan.
Verse 299
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये माधवमाहात्म्यवर्णनंनाम नवनवत्युत्तरद्वि शततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang kabanata 299, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Mādhava,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa unang Prabhāsakṣetra-māhātmya—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.