Adhyaya 296
Inilalarawan ng adhyaya na ito ang paliwanag-teolohikal ni Īśvara tungkol sa isang banal na pook na tinatawag na Devakula, na nasa direksiyong āgneya (timog-silangan) sa layong sinusukat sa gavyūti. Ang kabanalan ng Devakula ay inuugat sa sinaunang pagtitipon ng mga deva at mga ṛṣi, at sa naunang pagtatatag ng isang liṅga, kaya nagkamit ang lugar ng isang pangalang may ganap na awtoridad. Pagkaraan, lumilipat ang salaysay pakanluran sa ilog na Ṛṣitoyā, “minamahal ng mga pantas,” na pinupuri bilang tagapag-alis ng lahat ng kasalanan. Ibinibigay ang tuntuning ritwal: ang peregrino na malinis na maliligo ayon sa wastong paraan at mag-aalay para sa pitṛ (mga ninuno) ay sinasabing nagdudulot ng matagal na kasiyahan sa mga ninuno. Itinatakda rin ang asal sa pagbibigay-dāna: ang mga handog na ginto, ajina (balat ng hayop), at kambala (kumot) na iniaalay sa araw ng bagong buwan ng Āṣāḍha ay lumalago ang bisa ng puṇya hanggang labing-anim na ulit, tumataas hanggang kabilugan ng buwan. Sa huli, ipinahahayag ng phalaśruti na sa mga gawaing ito sa banal na lupain, napapawi ang mga kasalanan, maging yaong naipon sa pitong kapanganakan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयदिग्भागे गव्यूतिसप्तकेन च । स्थानं देवकुलंनाम देवानां यत्र संगमः
Wika ni Īśvara: Mula roon, sa dakong timog-silangan, sa layong pitong gavyūti, naroon ang banal na pook na tinatawag na Devakula—kung saan nagtitipon ang mga diyos.
Verse 2
ऋषीणां यत्र सिद्धानां पुरा लिंगे निपातिते । यस्माज्जातो महादेवि तस्माद्देवकुलं स्मृतम्
O Dakilang Diyosa, sapagkat noong unang panahon, nang ang mga ṛṣi at mga siddha ay naghandog sa liṅga roon, may banal na pagpapakita na lumitaw mula rito; kaya’t ito’y inaalala bilang Devakula.
Verse 3
तस्य पश्चिमदिग्भाग ऋषितोया महानदी । ऋषीणां वल्लभा देवि सर्वपातकनाशिनी
Sa kanlurang panig nito ay dumadaloy ang dakilang ilog na Ṛṣitoyā—O Diyosa—minamahal ng mga Ṛṣi at tagapawi ng lahat ng kasalanan.
Verse 4
तत्र स्नात्वा नरः सम्यक्पितॄणां निर्वपेन्नरः । सप्तवर्षायुतान्येव पितॄणां तृप्तिमावहेत्
Pagkaligo roon nang wasto, ang tao ay dapat maghandog ng nararapat na alay sa mga Pitṛ; tunay, nagdudulot ito ng kasiyahan sa mga ninuno sa loob ng pitumpung libong taon.
Verse 5
सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । आषाढे त्वमावास्यायां यत्किञ्चिद्दीयते ध्रुवम्
Sa banal na pook na iyon, dapat magbigay ng ginto, gayundin ng balat ng usa at kumot na lana. Anumang ibigay sa araw ng bagong buwan (amāvāsyā) sa buwang Āṣāḍha ay tiyak na magiging mabunga.
Verse 6
वर्द्धते षोडशगुणं यावदायाति पूर्णिमा
Ito’y lumalago nang labing-anim na ulit, hanggang sa dumating ang araw ng kabilugan ng buwan.
Verse 7
सुवर्णं तत्र देयं तु अजिनं कंबलं तथा । मुच्यते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मकृतैरपि
Doon, dapat magbigay ng ginto, gayundin ng balat ng usa at kumot. Sa pamamagitan nito, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan, kahit yaong nagawa sa pitong kapanganakan.
Verse 296
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितोयानदीमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-296 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Ilog Ṛṣitoyā,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (Ikapitong Aklat) ng banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa unang bahagi na pinamagatang “Prabhāsa-kṣetra Māhātmya.”